નાઇલને કિનારેથી….

સમૃદ્ધિ…..વિચારોથી, વાણીથી, વર્તનથી, અનુભવથી!

Tag Archives: કવિતા

બોલ, ભીંજાવું છે?

CoffeeCulture

વરસાદી માટીની ખુશ્બુ અને કૉફીના ધૂંવા વચ્ચે એક અઝીમ ઇન્ટરકોર્સ સર્જાય છે. જે દેખાતું નથી એટલે જ માણવાની આહ! મજ્જા આવે છે. 
એક તરફ વરસાદના ટીપાં માણસના દિલને પાણી પાણી કરે છે તો બીજી તરફ કૉફીનો કપ દિમાગને પાણીપાણી…

બોલ ભીંજાવું છે?..આજે પણ, તારા રોજેરોજના
અડપલાંથી, લટોની વચ્ચે ફરતી તેજ ફિંગર્સથી,
હોઠ-હથેળીઓની વચ્ચે દબાઈ રહેલી હોટનેસથી,
વરસેલાં અને હજુએ અટકેલાં લીલા-સૂકાં ડ્રોપ્સથી,
ભીંજાતા રહીયે યાર, આજે પણ, રોજેરોજ, કાયમ…

પીવા માટે વરસતો ઠંડો વરસાદ અને પીવડાવવા તરસતો ગરમાગરમ કૉફીના કપ વચ્ચેની દુનિયામાં શૂન્યાવકાશ છે.

~ મુર્તઝા ‘અલ્ફન’ ~

 

આગ એટલે….

Fire

આગ.

આગ એટલે,

ચુલો સળગે,

ઘર સળગે,

બસ સળગે,

વન વગડે દવ લાગે,
ગેસનો બાટલો ફાટે,ત્યારે લાગે એ નહીં…

પણ આગ એટલે…

💥 જયારે તમે સાચે જ નિર્દોષ હોવ છતાં તમારા જ કોઈ સ્વજન દ્વારા ખોટો આળ લગાવવામાં આવે ત્યારે દિલમાં જે ઝાળ લાગે તે…લીલી આગ.

💥 પહેલી જોબના બીજા મહિને જયારે બોસ તરફથી “ગમાર, બુદ્ધુ, ડફોળ, મૂરખ, ડોબો” જેવાં ટેગ્સ સાવ મફતમાં મળે ત્યારે મુઠ્ઠીમાં દબાવેલી અગન એટલે… વાદળી આગ.

💥 ભરોસાપાત્ર કસ્ટમર દ્વારા ખૂબ મોટો ઓર્ડર મળે પછી કોઈજ કારણ જણાવ્યા વિના રિજેક્ટ કરવામાં આવે ત્યારે ઉદ્ભવેલી પીડા એટલે… પીળી આગ.

💥 “તારામાં એક સૂકો પાપડ ભાંગવાની ત્રેવડ નહિ ને મારી હારે લગન કરવા સ.” નો ગામઠી ટોણો વર્ષો સુધી કોઈકના શહેરીના પગમાં આંચ રૂપે શેકાય તે… સફેદ આગ.

💥 કપાળે વાગેલા સાવ સામાન્ય ઘા માંથી તાવ, ને તાવ માંથી જે કેન્સરની ગાંઠ ઉપસી આવે તે અદ્રશ્ય પીડા એટલે… લાલ આગ.

💥 યુવાનીમાં દબાવેલી અદમ્ય ઈચ્છાઓના પોટલાંનો ભાર બુઢાપામાં જ્યારે આંખોમાંથી લાવાની જેમ ઓકાય તે… કેસરી આગ.

💥 અને કાંઈ પણ કહ્યા વિના આપણે ચુપચાપ ‘ચાલ્યા જઇએ’ ને પછી ક્યારેય પાછા ન ફરીએ ત્યારે કોઈકની છાતીમાં જે યાદ કાયમ બળતી રહે તે… કાળી આગ.

આગ ક્યાં ક્યાં નથી? છતાંય સૌને દેખાય છે ખરી?? 

= મુર્તઝા ‘અલ્ફન’ =

ચાલ બેઉ જણા પીવા બેસીએ…

pexels-photo-935872.jpeg

શનિવારનું સુખન…..

” ચાલ બેઉ જણા પીવા બેસીએ,
એક પ્યાલો ગમનો, ને બીજો ખુશીનો
ઘૂંટવા નહિ પણ ઘૂંટમાં ઉતરવા જ સ્તો.

મને ય ખબર છે કે તું બેસે છે એ પહેલા
‘ચાહ’ પણ જોડે જ લઇ આવે છે કપમાં,
ને રકાબીમાં વગર અવાજે હું ગટકાવું છું.

બિસ્કિટ અને ચેવડો-ચવાણું કરતા પણ
આપણને માફક આવે છે વાતોના વડાં.
ત્યારે ‘મરચાં’ને તું ઘડીક વાર બાજુ મૂકી
સાકરની ગાંગડીઓ રાખે છે ડબ્બામાં.

સો સ્વિટ!

ચાલ આવ જલ્દી આજે પણ ફરીથી
ગમ અને ખુશીના કૉમ્બોપેક લઈને
બેઉ જણા પીવા બેસીએ.”

– મુર્તઝા ‘અલ્ફન’

‘જાગવાની રાહ’માં….

KhudaVand

વ્હેલી સવારે ક્યારેક તે 
‘ગીતા’ની ગાંસડી પીઠ પર 
ઊંચકી જાય છે,

તો કેટલીકવાર 
ભરબપોરે ‘બાઇબલનું બંડલ’
ખભે નાખી લઇ જાય છે.

ઘણીવાર ‘કુરાનનું કાર્ટન’ 
માથે લઇ જતા જોયો ત્યારે,

એ બંદાને સવાલ કર્યો કે..
“શું ‘આ બધાં’ને તમે વાંચો પણ છો ?!?!?”

ત્યારે ગળે અને ગાલેથી પસીનો લૂંછતા 
સહજ અને સજ્જડ જવાબ આપે છે…

“એમાં શું હોય છે એની મને હજુયે જાણ નથી 
પણ દિવસે એમાંથી મારી રોજી-રોટી નીકળે છે,

અને રાતે તેના ખાલી થયેલાં ખોખાંઓની 
પથારી પર આરામથી સુઈ જાઉં છું,
વ્હેલી સવારે જલ્દી પાછા ‘જાગવાની રાહ’માં….”

– મુર્તઝા ‘અલ્ફન’

ફોટો © Murtaza Patel

ચલો આજ હમ-દોનો થોડે ડોટ.કોમવાદી બનતે હૈ….

 

Unity-Integrity-In-India

ચલો આજ હમ-દોનો થોડે ડોટ.કોમવાદી બનતે હૈ….

મુહંમદકો તેરે ઘોડે પર સવાર લે,
મોહનકો મેરે રથ પર લે લેતા હું.

પંજતનકી શાન તું ભી દેખ લે,
ત્રિદેવકે દર્શન મૈ કર લેતા હું.

વુઝુકા પાની સરપે તું ફેર લે,
આચમનકો હોઠોપે મૈ રખ લેતા હું.

ખુદાકો સજદા તું ભી કર લે,
રામકો મત્થા મૈ ટેક લેતા હું.

તસ્બિહકે દાને દિલસે તું ફેર લે,
માલાકો મુંહસે મૈ જપ લેતા હું.

કુરઆનકી તિલાવત તું કર લે,
ગીતાકા પઠન મૈ કર લેતા હું.

મેરી નીલકો તેરી ગંગાસે મિલા લે,
ઈસે તું ચખ લે, ઉસે મૈ ચખ લેતા હું.

ચલ જાને દે યહ સબ અલગાવ…

મેરા-તેરા, તેરા-મેરા એક હી કર લે,
મુજે તું રખ લે, તુજે મૈ રખ લેતા હું.

-મુર્તઝાચાર્ય ‘અલ્ફ્ન’

યું કી…બાત હૈ…યુ.કે. કી

ગઈકાલે અમારા સૈય્યેદના સાહેબની ૧૦૨મી વર્ષની વર્ષગાંઠના સેલિબ્રેશન માટે અહીંના અમારા યુથ-ગ્રુપે એક પ્રહસન (સ્કીટ)ના પ્રોગ્રામનું આયોજન કર્યું. જેમાં મારા ભાગે | માન્ચેસ્ટર (યુ.કે)થી આવતા હોય એવા મન્નુભાઈ માસ્તર | નું એક અનોખું પાત્ર ભજવવાની જવાબદારી આવી.

સ્કૂલ અને કોલેજના દિવસોમાં કરેલા કેટલાંક નાટકોના દિવસો જાણે મને પાછાં મળ્યા. માત્ર ૩ જ દિવસમાં સ્ક્રિપ્ટની તૈયારી, બ્રિટીશ- ગુજરાતી પહેરવેશ ધારણ કરી મુર્તઝાને ‘મન્નુભાઈ માસ્તર’માં ટ્રાન્સફોર્મ કરવાનો, સ્ટેજ પર સતેજ રહી, હાથમાં દાંડિયા લઇ મન્નુને ફન્ની કરી ડાયલોગ્સ ડિલીવર કરવાનો અનુભવ અદભૂત રહ્યો.

‘જેનો અંત સારો, પછી બધું જ સારું ગણાય’ એમ આખો શો હીટ અને હોટ રહ્યો.

મોડી રાતે ઘરે પાછો ફર્યો ત્યારે આંખનો થોડો થાક ઉતારવા ફેસબૂકના માત્ર કેટલાંક સ્ટેટસ પર આછી નજર ફેરવી. અને ત્યાં જ ક્રિયેટિવ કવિ શ્રી પંચમભાઈ શુક્લનો લંડન થી (એ પણ યુ.કે.!!!) એક મેસેજ ચમક્યો.

“મુર્તઝાભાઈ, તમારું એક કાવ્ય અહીંના અમારા એક મેગેઝિન ‘ઓપિનિયન’માં આ મહિનાના અંકમાં પબ્લિશ કરવામાં આવ્યું છે.”

યુ.કેના વર્ચ્યુઅલ મન્નુ માસ્તરનો થાક યુ.કેના જ એક્ચ્યુઅલ ગુજ્જુ ‘પંચમદા’ એ સેકન્ડ્સમાં ઉતારી ‘નાઈખો બાપલ્યા!’

૨૦૧૧માં જુલાઈના એક દિવસે સતત ૪ કલાક આખી રાત જાગી લેખને બદલે આ કાવ્ય લખ્યુંતું ત્યારે ખબર ન હતી કે એનો ‘ઓપિનિયન’ મને આ રીતે લેખે લાગશે ! મુ. વિપુલભાઈ કલ્યાણી અને પંચમભાઈ શુક્લ, આપનો હાર્દિક આભાર.

તમારામાં રહેલો કોઈક એવો કલાકાર છે જે વર્ષોથી સૂતેલો હોય?- જો મોકો મળે તો તક ખોળી ક્યારેક જગાડી દેજો. આમાં કલાકો નહિ માત્ર એક ક્ષણ કાફી છે.

સુખી તો દરેકને થવું હોય છે. પણ એ તો જાતે ખુશ થઇ ‘મેળવવી’ પડે છે….સાથીઓને સથવારે !