નાઇલને કિનારેથી….

સમૃદ્ધિ…..વિચારોથી, વાણીથી, વર્તનથી, અનુભવથી!

Tag Archives: કાવ્ય

किस्सा है कहानी है पहेली है, ज़िन्दगी ये मुँहलगी सहेली है !

middle-class-indians

હાથમાં પરસેવાથી ભીના થઇ આવેલાં ચંદ રૂપિયા, હથેળીમાં ચાંદ જેવાં દેખાતા શમણાં અને હૈય્યામાં ચંદનની સુગંધ જેવી અસર રાખવાની કોશિશ કર્યે રાખતો એક મધ્યમ-વર્ગ ભારતીય વર્ષો…વર્ષોથી વંશ-વારસે શીખવેલી આશાઓમાં જીવતો રહે છે.

ભલેને ભારતમાં ટેકનોલોજી સિકલ બદલાતી રહે પણ શકલ પર ‘ક્યારેક તો એ સાકાર થશે, કોઈક ક્ષણે તો નસીબનું પાનું ફરશે, મુશ્કેલીમાં કોઈક તો મદદે આવશે જ’ જેવાં અસંખ્ય મુરાદો અને ઈરાદાઓની ટોપી પહેરી રાખી છે.

કાળા-ધોળાંના બદલાવની આ પરીસ્થિતિ ૨૫ વર્ષ અગાઉ પણ એવી જ હતી જેવી અત્યારે છે. બદલાયું છે માત્ર આવરણ. સમજો ને કે ગિલીટ ચડાવવામાં આવ્યું છે.

આ પ્રૂફ જ જુઓને ૮૦’ના દશકમાં દૂરદર્શન પર આવેલી સિરિયલ ‘દાને અનાર કે’માં ગુલઝાર સાહેબની કલમ પણ એ સમયે સવારે ઉઠ્યા પછી કરાતાં કોગળાંમાં બોળાયેલી લાગે અને તેની અસર જમ્યા પછી માંજ્યા વિનાના વાસણોમાં પડી રહેલી ચીકાશમાં દેખાતી હોય….

થોડાંમાં કેટલું બધ્ધું શમાવેલું છે !!

किस्सा है कहानी है पहेली है,
ज़िन्दगी ये मुँहलगी सहेली है.
पहेली है, सहेली है….

दो-दो रुख हैं, दोगली है ज़िन्दगी,ज़िन्दगी
आज आए और कल ही जाना है, जाना है,
मीठी जैसे दाने हैं अनार के,
खट्टी जैसे ये अनारदाना है

गैर जैसे गहना हो पडोस का,
साथ जैसे हाथ में हथेली है
किस्सा है कहानी है पहेली है,
ज़िन्दगी ये मुँहलगी सहेली है.

– गुलज़ार

(ફોટો ક્રેડિટ: topnews.in)

Advertisements

ચલો આજ હમ-દોનો થોડે ડોટ.કોમવાદી બનતે હૈ….

 

Unity-Integrity-In-India

ચલો આજ હમ-દોનો થોડે ડોટ.કોમવાદી બનતે હૈ….

મુહંમદકો તેરે ઘોડે પર સવાર લે,
મોહનકો મેરે રથ પર લે લેતા હું.

પંજતનકી શાન તું ભી દેખ લે,
ત્રિદેવકે દર્શન મૈ કર લેતા હું.

વુઝુકા પાની સરપે તું ફેર લે,
આચમનકો હોઠોપે મૈ રખ લેતા હું.

ખુદાકો સજદા તું ભી કર લે,
રામકો મત્થા મૈ ટેક લેતા હું.

તસ્બિહકે દાને દિલસે તું ફેર લે,
માલાકો મુંહસે મૈ જપ લેતા હું.

કુરઆનકી તિલાવત તું કર લે,
ગીતાકા પઠન મૈ કર લેતા હું.

મેરી નીલકો તેરી ગંગાસે મિલા લે,
ઈસે તું ચખ લે, ઉસે મૈ ચખ લેતા હું.

ચલ જાને દે યહ સબ અલગાવ…

મેરા-તેરા, તેરા-મેરા એક હી કર લે,
મુજે તું રખ લે, તુજે મૈ રખ લેતા હું.

-મુર્તઝાચાર્ય ‘અલ્ફ્ન’

યું કી…બાત હૈ…યુ.કે. કી

ગઈકાલે અમારા સૈય્યેદના સાહેબની ૧૦૨મી વર્ષની વર્ષગાંઠના સેલિબ્રેશન માટે અહીંના અમારા યુથ-ગ્રુપે એક પ્રહસન (સ્કીટ)ના પ્રોગ્રામનું આયોજન કર્યું. જેમાં મારા ભાગે | માન્ચેસ્ટર (યુ.કે)થી આવતા હોય એવા મન્નુભાઈ માસ્તર | નું એક અનોખું પાત્ર ભજવવાની જવાબદારી આવી.

સ્કૂલ અને કોલેજના દિવસોમાં કરેલા કેટલાંક નાટકોના દિવસો જાણે મને પાછાં મળ્યા. માત્ર ૩ જ દિવસમાં સ્ક્રિપ્ટની તૈયારી, બ્રિટીશ- ગુજરાતી પહેરવેશ ધારણ કરી મુર્તઝાને ‘મન્નુભાઈ માસ્તર’માં ટ્રાન્સફોર્મ કરવાનો, સ્ટેજ પર સતેજ રહી, હાથમાં દાંડિયા લઇ મન્નુને ફન્ની કરી ડાયલોગ્સ ડિલીવર કરવાનો અનુભવ અદભૂત રહ્યો.

‘જેનો અંત સારો, પછી બધું જ સારું ગણાય’ એમ આખો શો હીટ અને હોટ રહ્યો.

મોડી રાતે ઘરે પાછો ફર્યો ત્યારે આંખનો થોડો થાક ઉતારવા ફેસબૂકના માત્ર કેટલાંક સ્ટેટસ પર આછી નજર ફેરવી. અને ત્યાં જ ક્રિયેટિવ કવિ શ્રી પંચમભાઈ શુક્લનો લંડન થી (એ પણ યુ.કે.!!!) એક મેસેજ ચમક્યો.

“મુર્તઝાભાઈ, તમારું એક કાવ્ય અહીંના અમારા એક મેગેઝિન ‘ઓપિનિયન’માં આ મહિનાના અંકમાં પબ્લિશ કરવામાં આવ્યું છે.”

યુ.કેના વર્ચ્યુઅલ મન્નુ માસ્તરનો થાક યુ.કેના જ એક્ચ્યુઅલ ગુજ્જુ ‘પંચમદા’ એ સેકન્ડ્સમાં ઉતારી ‘નાઈખો બાપલ્યા!’

૨૦૧૧માં જુલાઈના એક દિવસે સતત ૪ કલાક આખી રાત જાગી લેખને બદલે આ કાવ્ય લખ્યુંતું ત્યારે ખબર ન હતી કે એનો ‘ઓપિનિયન’ મને આ રીતે લેખે લાગશે ! મુ. વિપુલભાઈ કલ્યાણી અને પંચમભાઈ શુક્લ, આપનો હાર્દિક આભાર.

તમારામાં રહેલો કોઈક એવો કલાકાર છે જે વર્ષોથી સૂતેલો હોય?- જો મોકો મળે તો તક ખોળી ક્યારેક જગાડી દેજો. આમાં કલાકો નહિ માત્ર એક ક્ષણ કાફી છે.

સુખી તો દરેકને થવું હોય છે. પણ એ તો જાતે ખુશ થઇ ‘મેળવવી’ પડે છે….સાથીઓને સથવારે !