નાઇલને કિનારેથી….

સમૃદ્ધિ…..વિચારોથી, વાણીથી, વર્તનથી, અનુભવથી!

Tag Archives: ઘટના

“….માર એને એક તમાચો……..ઠોકી દે એક લાફો !”

Will You Slap Her?

“….એને એક તમાચો માર……..ઠોકી દે એક લાફો !”

શક્ય છે કે ઉપરનું વાક્ય વાંચીને તમને થાય કે આજે મુર્તઝાભ’ઈ ગરમ થઇ ગયા લાગે છે. કાંઈક બન્યું હશે અને અહીં આવીને ગુસ્સો ઠાલવે છે, ખરું ને?

વેલ! ચોખવટ એ કે હું એકદમ શાંત અને ખુશનુમા છું. મારા બૈરી-છોકરાંવ પણ કંટ્રોલમાં છે. સબ સલામત. પેલો હોટ-શોટ ડાયલોગ તો થોડાં મહિના અગાઉ ઇટાલીના મિલાન શહેરમાં એક સામાજિક પ્રયોગ અર્થે વાપરવામાં આવ્યો. વાત એમ બની કે…

સ્ત્રીઓ પર વધતા જતા ઝુલ્મને અનુલક્ષી ત્યાંની એક મીડિયા કંપનીએ નાનકડો અને માસૂમ પ્રયોગ અજમાવ્યો. ૮-૧૦ વર્ષની વયના કેટલાંક છોકરાંવ પસંદ કર્યા. પૂછવામાં આવ્યું કે “તારું નામ શું?, કેટલાં વર્ષનો?, મોટો થઇ શું બનવા માંગે છે?, શાં માટે એવો બનવા માંગે છે?…..વગેરે !!!!

….ને પછી તેમની પાસે ‘માર્ટિના’ નામની મજાની દેખાવડી નાનકડી બાળકીને ઉભી રાખવામાં આવી ને પૂછ્યું કે “તને આ માર્ટિનામાં શું દેખાય છે? તેનો દેખાવ કેવો છે?, તેનો ગાલ સ્પર્શ કરી કહે જો એ કેવી છે?, એની સામે થોડાં ગાંડા થઇ એને હસાવ જો……વગેરે વગેરે !!!!

ને તે બાદ પેલો ઉપર મુજબનો સવાલ ઠોકાય છે કે…..”હવે એને એક તમાચો માર……..ઠોકી દે એક લાફો !”

ત્યારે…..પેલાં ડેનિસ ધ મેનિસ જેવા મસ્તીખોર ટાબરિયાંવ અચાનક સ્તબ્ધ થઇ જાય છે. ગાલે હાથ ફેરવી શકતા એ જ બાળકો હવે તમાચો મારવાની બાબતે પાછળ ખસી જાય છે, રોકાઈ જાય છે, નિરાશ થઇ જાય છે. ત્યારે આગળ પૂછવામાં આવે છે, ‘કેમ માર્ટિનામાં એવું શું જોયું કે તું એને તમાચો મારવાનું ના કહે છે?’

દોસ્તો, એ સૌ માસૂમોનો સર્વ-સામાન્ય પણ ‘સણસણતો પુખ્ત જવાબ’ આખા વિશ્વ સમાજને એક ‘મસ્ત’ક સંદેશો આપી જાય છે:

” હું શાં માટે મને ગમતી ખૂબસૂરત છોકરીને માર મારું? શું ઈશ્વર ખુશ થશે?, અરે ! એને તો ફૂલનો માર પણ ન મારી શકું. હું આવાં ઝુલ્મનો વિરોધ કરું છું. કેમ કે….હું એક મર્દ છું.”
— — —
મિલાની મોરલો:

“બાળકોની દુનિયામાં સ્ત્રી-પુરુષનો ‘ફર્ક’ આપણે મોટેરાંઓ કરાવીએ છીએ……. કદાચ આ પણ એક મોટો ગુનો છે.”
— — —
તો બોલો દોસ્તો, તમે તમારી ‘વ્હાલી’ને આજે ક્યાં કિસ કરશો?- ગાલ પર કે હોઠ પર?

 

 

Advertisements

‘રોઝી’રોટી’ વાળી એક વાઈરલ ઘટના…

Colorful Roses

ન્યુયોર્કની એક ભરચક સબ-વે ટ્રેઈનમાં એક બાઈ (જે મૂળ ફ્રાંસની છે.) રંગબેરંગી ગુલાબો વેચી રહી છે. એક ખરીદાર તેની પાસે આવી પૂછે છે કે” આ ટોપલામાં કૂલ કેટલાં ગુલાબ છે, અને તું આ એક ગુલાબ કેટલામાં વેચે છે?” –

“૧૪૦ જેટલાં છે. તેને હું એક ૧ ડોલરમાં વેચું છું.” – બાઈ જવાબ આપે છે.

“લે આ મારા ૧૫૦ ડોલર્સ. મને દસના ચેન્જ ન આપીશ. ને હવે આ બધાં જ ગુલાબોને વેચીશ નહિ, પણ ટ્રેઈનમાં રહેલાં ૧૪૦ મુસાફરોને વ્હેંચી દેજે…સાવ મફતમાં !!! એમ સમજજે કે આજે ખુશીનો દિવસ છે. ઓકે? ” – બોલી પેલો અજાણ્યો મુસાફર ભીડમાં ક્યાંક અલોપ થઇ જાય છે.

હવે એક તરફ ગુલાબ વેચતી આ બાઈના હાથમાં ડોલર્સ આવ્યા છે. બીજી તરફ આંખોમાં ખુશીના મૂલ્યવાન આંસુઓ ટપકી રહ્યા છે. ને મોં માંથી નાનકડી બૂમ પડી રહી છે. “લઇ લો આ ગુલાબો હવે…..સાવ મફત !!!” – ને ત્રીજી તરફ ત્યાં હાજર રહેલાં મુસાફરોનાં ચહેરાઓ પર હાસ્ય ફરી વળ્યું છે.

‘રોઝ’ જેવી અનેક વસ્તુઓ દ્વારા ચંદ સેકન્ડ્સમાં આવી ‘રોજી’ વાળી સેંકડો ઘટનાઓ દુનિયામાં લાખો લોકોની વચ્ચે ‘રોજ’ ક્યાંકને ક્યાંક બનતી જ રહેતી હશે. કેમ કે ‘હેપીનેસ’ છે જ એવું સુગંધીદાર કે તેની વાઈરલ અસર ફેલાતી રહે છે ! ખરું ને? –

તો દોસ્તો, હવે બોલો ‘રોઝી’રોટી’ યુક્ત આવી કોઈક ઘટના આજે તમને પણ ખુશી નામના વાઈરસ સાથે ફેલાવવી ગમશે?

નવું જોર, જોશ, જોબ અને જલસાંવાળો દિવસ એટલે સમ્મુલ નસીમ…

Sammul Nasim

 

.“સમ્મુલ નસીમ ” – મિસર અને મિસરીઓનો સૌથી મોટો ખુશહાલી ભર્યો આજનો દિવસ. અરેબિકમાં સમ્મુલ એટલે બનવાની શરૂઆત અને નસીમ એટલે મીઠો પવન, વાયરો.

જેમ ભારતમાં વસંતનો વાયરો ફૂંકાય અને વસંત પંચમીનો રોમાન્સ શરુ થાય એમ અહીં અરેબિક વસંતપંચમી ‘સમ્મુલ નસીમ’ને આજના દિવસે આખું ઈજીપ્ત સર આંખોથી લઇ દિલ-દિમાગના-ડીલના દરેક ભાગેથી ઉજવે છે.

એક અજીબ એહસાસ છે, લીલા છે…આજના દિવસમાં!!!

પાછલાં બે-ત્રણ મહિનાથી ઠુંઠા પડી ગયેલાં વૃક્ષોમાં રિફ્રેશિંગ હરિયાળી આવી ચુકી છે. (આ ફોટોમાં દેખાતી મારા ઘરની ગેલેરી પાસેનું ગુલમહોરી ઝાડ એ ઘટ્ટ લીલીછમ સાબિતી)

લગભગ બધી જ મિસરી સ્ત્રીઓ વહેલી સવારે ઉઠી પહેલા ટ્રેડીશનલી લીલું પ્યાજ સૂંઘે છે, ને મિસરી પુરુષ ઘરની બહાર નીકળી બે હાથે અંગડાઈ લઇ ‘નસીમ’ને બાંહોમાં ભરી લે છે…ને પછી અડધો કલાક સ્પેશિયલ મોર્નિંગ વોક કરી એ તાજો બને છે.

દિવસ દરમિયાન પરિવારોનાં ટોળા બાળકોને કાં તો બોટિંગ માટે નાઈલમાં લઇ જાય છે…કે સીધાં છબછબિયાં કરાવે છે. ને કોઈ એક ટાણું (કાં બપોરે અથવા રાતે) સૌ ભેગાં મળી માછલી, મીઠાઈ અને ફ્રુટ્સની જયાફત ઉડાવે છે.

બીજી તરફ આરબી (ગામડિયા) લોકો નવો હળવો ગલબૈય્યા (લાંબી બાંયનો પહોળો જાડો ઝબ્બો) બદલે છે અને ત્રીજી તરફ પોલિસ તેનો યુનિફોર્મ કાળામાંથી સફેદ ધારણ કરે છે.

બસ…નવું જોર, જોશ, જોબ અને જલસાંવાળો દિવસ અહીં ગમ અને ગીની ભુલાવીને સૌને એક બનાવે છે.

” આવો તહેવાર વારંવાર મનાવાય તો કેવું ‘નસીમ’ !!!
મારું-તારું ને બદલે, એકમેકમાં સમાય એ જ ખરું નસીબ.” –

– મુર્તઝાચાર્ય- ઈ.પૂ.૨૦૧૫, નાઈલને કિનારેથી…

“બર્ગર-કિંગનાં અનોખા લગ્ન !”

Mr Burger-Ms. King

“ઇસ તસ્વીર કો ધ્યાન સે દેખિયે !”…….ફોટોમાં દેખાતા આ બે ચહેરાંઓની પ્રેમ-કહાની આમ તો બાળપણની છે. પણ આલમને તેની મેચ્યોરિટી પાછલાં અઠવાડિયામાં જ દેખાઈ છે. વાત કાંઈક આવી બની છે…..

અમેરિકાના ઈલિનોઈસ રાજ્યમાં આવેલા ન્યુ બર્લિન ટાઉનના આ જાડિયા જોએલ બર્ગર અને તેની પાકી પ્રેમિકા એશલી કિંગનું પ્રેમ-ચક્કર આમ તો પ્રાઈમરી સ્કૂલથી ચાલતું આવ્યું. પછી સેકન્ડરી અને કોલેજમાં તેનો રંગ પાકો થયો. જાણે-અજાણે બેઉની જોડી ‘બર્ગર-કિંગ’થી ઓળખાવા લાગી.

થોડાં દિવસો અગાઉ જ્યારે બેઉ જણાએ લગ્ન કરવાનું નક્કી કર્યું ત્યારે એક તરફ એશલી એટલી ભાવુક બની કે લગ્નની પાર્ટી ગોઠવવા (ને પ્રમોટવા) સીધી ફાસ્ટ-ફૂડ કંપની બર્ગર-કિંગની ઓફિસે જઈ પહોંચી. BK વાળાઓ એ ઓર્ડર પર પૂરતું ધ્યાન તો આપ્યું, પણ સાવ સામાન્ય ભાવે. જ્યારે બીજી તરફ જોએલ ભ’ઈએ સોશિયલ મીડિયામાં જાહેરાત કરી.

પણ ગયા જ અઠવાડિયે આ વાત બની વાઈરલ. અને ત્યાંના લોકલ ન્યુઝપેપર ‘સ્ટેટ જર્નલ રજીસ્ટર’નાં કોઈક રિપોર્ટરને સૂઝ્યું ગતકડું. ને બનાવ્યા ન્યુઝ કે “બર્ગર-કિંગનાં અનોખા લગ્ન !”.

બર્ગર કી બાત કુછ ઔર ક્રિયેટીવ ગરબડ હો કે આગે બઢી…

ત્યાંના બર્ગર-કિંગ કંપનીની PR એજન્સીએ આ વાતને ‘બેક’ થયેલી જોઈને આ બંને જોડીનો ડાયરેક્ટ સ્કાય્પ પર કોન્ટેક્ટ કર્યો. પછી સરપ્રાઈઝ આપી કે “જાવ મેરે બચ્ચોં…તમારા લગ્નમાં આવનાર દરેક મહેમાનને અમારા બર્ગર-કિંગ તરફથી ટોટલ જમણવાર….મફત !”

બોલો હવે, તમારામાંથી કોના લગ્ન થવાના છે?- જો તમારા બંનેનાં નામમાં કાંઈક અનોખું હોય તો શોધી કાઢો એવી બ્રાંડ, ને મેળવો માનુની સાથે મેરેજનું મેનુ………સાવ મફ્ફત !

(ખૈર, આવું જાણ્યા પછી હવે તો મનેય જવાબ મળ્યો છે કે ખાસ કરીને બર્ગરની બાબતે મેક-ડોનાલ્ડ કરતા આ કેમ ‘કિંગ’ છે.)

વિદેશી ભાષામાંય દેશી ક્રિયેટીવીટીનું નામ એટલે ‘પ્રોજેક્ટ અક્ષર’…

 

Project Akshar

“કોણ કહે છે કે મને અંગ્રેજી બોલતા નથી આવડતું?- આ જુવો ‘ઈંગ્લીસ’ હું કેવું ‘કિલીયર’ બોલી શકું છું !”

આવું વાક્ય આત્મવિશ્વાસ સાથે ઇંગ્લિશ ન બોલી શકનારા ઘણાંઆઆઆઆઆઆ લોકો મળી આવશે. પણ મૂળમાં શબ્દ-ભંડોળની કમીને લીધે આવું ‘સ્પીકવું’ વધુ ભાગના લોકોની બેઝિક સમસ્યા બની જાય છે.

આ પ્રોબ્લેમમાં તક જોઈ દુબઈની એક ભારતીય સામાજિક સંસ્થા સ્માર્ટલાઈફ ફાઉન્ડેશને મસ્ત મજાનો તોડ શોધી કાઢ્યો છે. જેની પાછલાં કેટલાંક દિવસથી આખા વર્લ્ડના મીડિયામાં ‘સાવ મફતના ભાવે’ ચર્ચા થઇ રહી છે, સિમ્પલી, ફ્રિ પ્રોમોશન યુ સી !!!

દુબઈમાં રહેતાં સેંકડો (ખાસ કરીને ભારતીય) કારીગરો, ગીરમિટયા, મજૂરવર્ગનું અપ-લિફ્ટમેન્ટ કરવા માટે આ સ્માર્ટલાઈફ સંસ્થાએ રોજીંદા જીવનમાં વપરાતાં એવા ‘ફ્રિક્વન્ટલી યૂઝડ’ શબ્દોનો ‘લોટ’ ભેગો કર્યો, જેમાં નાખ્યું ગ્રાફિક-ડિઝાઈનનું મોંણ અને તૈય્યાર કરી પૂરણપોળી જેવી સીધી-સરળ અને સ્વિટ અંગ્રજી ભાષાની દેશી ઓળખ. (આ ફોટો-ઈમેજને જરા ‘ઝૂમ કરકે દેખો’.)

‘પ્રોજેક્ટ અક્ષર’ તરીકે ઓળખાયેલા આ મિશનને મજૂરવર્ગનો એવો રાપ્ચિક રિસ્પોન્સ મળ્યો છે કે લર્નિંગ બ્લ્યુ-કોલર્સ કારીગરો હવે…જોબ માટે પ્રમોશન સાથે ઉંચો પગાર મેળવવા વ્હાઈટ-કોલર્સમાં ટ્રાન્સફોર્મ થઇ રહ્યા છે. કેમ કે…પહેલા તેમને ‘અંગ્રેજી કા અભાવ’ ફેકટર જ આડે આવતો હતો. (ક્યાં બાતાંઆ કર રએલાએ ભીડુ !?!?!)

સ્માર્ટ-લાઈફના આ મિશનમાં હવે તો દુબઈની ગવર્ન્મેન્ટ-મ્યુનિસિપાલિટી, સેમી-NGOs, દુબઈ બેઝ્ડ અમેરિકન કંપનીઓ-સંસ્થાઓનો પણ સુપર સહકાર મળી રહ્યો છે. વિદેશી ભાષામાંય દેશી ક્રિયેટીવીટીનું નામ એટલે ‘પ્રોજેક્ટ અક્ષર’. બોલો હવે, આવાં ‘એડ્યુકેટેડ મિશનમાં પહેલા તન-મન મળે પછી…..ધન બાકાત રહે ખરું? એ તો આવવાનું જ.

દોસ્તો, આપણા જ દેશના ‘મેક ઇન ઇન્ડિયા’ અભિયાનને ધક્કો મારવા આવા આઈડિયા દ્વારા “શીખે અને શીખવે ભારત” પ્રોજેક્ટ શરુ કરી શકાય, ખરું ને? છે કોઈ શૈક્ષણિક સંસ્થા કે વ્યક્તિ જે તેને ‘તક-ઓફ’ કરી શકે?

મિશન મોરલો:

Give a man a fish and you feed him for a day. Teach a man to fish and you feed him for a lifetime.” – સ્માર્ટલાઈફનો મંત્ર.

‘મૂડ’ અને ‘મૂળ’ જાણ્યા વિના ‘મડ’ ઉછાળનાર, એટલે……

Mud Throw

ભારતમાં હોળી કે દિવાળી ભલેને રાષ્ટ્રીય ઉત્સવો હોય, પણ રાજકીય તો એક જ… – કિચડફેંક.

બારેમાસ ઉજવતા આ તહેવારમાં કુટુંબના રાજ-સભ્યોથી લઇ પાર્લામેન્ટનાં દરેક (અ)સભ્યો આવી જાય. જેઓ ભરપૂર ઉત્સાહ અને જોશ ખરોશ સાથે એક-બીજાં પર કિચડફેંકવામાં કાયમી ધોરણે તત્પર રહે છે.

  • કશુંયે ન બોલો તો પણ…કિચડ ફેંકાય.
  • કાંઈક પ્રોડકટિવ બોલો તો પણ..કિચડ તો ફેંકાય.
  • કાંઈક જુના આઈડિયાને ડેવેલોપ કરવા પ્લાન કર્યું હોય તો પણ…કિચડ !
  • કોઈક નવા પ્રોજેક્ટની પાછળ કમાવવાની સારી નિયત રાખી હોય તો પણ…કિચડ !

ખાસ કરીને કિચડ એવા લોકો પર જ ફેંકવામાં આવે છે જેઓએ કાંઈક સારું કર્યું હોય છે. એટલે જ આ તહેવાર એન્ટિક નહિ પણ ‘એન્ટિ’ફોર્સનાં નિયમ પર ચાલે છે.

  • કંપનીના ચીફે તો આ રીતે જ મેનેજમેન્ટ રચવું…નહિ તો ફેંકો કંપની…કિચડમાં !
  • દેશનાં નેતા કે અભિનેતા તો અમારી ઈચ્છા મુજબ જ ચાલવા-બોલવા જોઈએ…નહિતર કિચડ !
  • સંતે તો અમને જે સાંભળવું ગમે એવી જ કથા કરવી જોઈએ…નહિ તો જાય કથા…કિચડમાં !
  • પ્રિન્સીપાલે તો વાલીઓનાં ‘પ્રિન્સીપલ્સ’ પર જ સ્કૂલ ચલાવવી…નહિતર ભણતર જાય કિચડમાં !

હાળું આ દેશ છે કે…કિચડસ્તાન ?!?!?!

અલ્યા ભાઈ….આપણી ઈચ્છા મુજબ જ આ બધું ચાલતું હોત તો…આજે ઈશ્વર છે? એવું કન્ફયુઝન કે ક્વોશચન થાત ?

આ તો સારું છે કે…આવી માથાભારે મૂંઝવણોનાં મડ-ફેંક મૂડ દરમિયાન એક નાનકડું માસૂમ બાળક પાસે આવી ગાલ પર કીચડને બદલે ‘કિસ’ લગાવી જાય છે, ત્યારે લાગે કે…..વાહ ! આવાં કિચડમાં પણ હજુએ લોટ્સ ઓફ લોટસ ખીલતાં તો રહે છે જ.

તો મૂકો ને પંચાત. ઉનકા કામ એહલે-એ-કિચડ જાને. હમારા કામ તો હૈ…ઉસમેં ભી કમલ સા ખીલ જાના.

‘હોલી’ પંચ:

‘મૂડ’ અને ‘મૂળ’ જાણ્યા વિના ‘મડ’ ઉછાળનારને ‘મેડ’ સમજવો?

“રાજી રહેવાની રમત રમાડે એનું નામ….. ‘પોલીએના’ !

Pollyanna-The Book

Pollyanna-The Book

દોસ્તો, જે બૂકની પાછળ નીચે મુજબનો પ્રિવ્યુ લખાયો હોય….
————————————–
“રાજી રહેવાની રમત રમાડે એનું નામ…..’પોલીએના’

૧૦૦ વર્ષ અગાઉ લખાયેલી આં નવલકથાની વાર્તા એક અનોખી રમત અંગેની છે અને એ રમતનું નામ છે- ‘રાજી રહેવાની રમત’.
જીવનમાં હકારાત્મકતા કઈ રીતે કેળવવી ? વિષમ પરિસ્થિતિમાં પણ કઈ રીતે રાજી રહેવું ? ખુશી અને આનંદની ખીલવણી કઈ રીતે કરવી ? મર્યાદાઓ છતાયે જીવનને કઈ રીતે માણવું ? સુખી કેમ થવું ? આં સવાલોના જવાબ આપતા હજારો પુસ્તકો ઉપલબ્ધ છે. જેમાંના કેટલાકને આપણે ધાર્મિક પુસ્તકો કહીએ છીએ અને કેટલાકને આપણે ‘મોટીવેશનલ બૂક્સ’ તરીકે ઓળખીએ છીએ.

આં પુસ્તક પણ આં સવાલોનો જવાબ આપે છે, પણ ફરક માત્ર એટલો કે આં પુસ્તકમાં સવાલોના જવાબ ઉપરાંત અગિયાર વર્ષની એક છોકરી તેને અમલમાં મૂકવા માટેની એક ‘રમત’ પણ શીખવે છે.

જગતભરની મુખ્ય ભાષાઓમાં આં પુસ્તકનું ભાષાંતર થયું છે. પુસ્તક પરથી એકથી વધુ ફિલ્મો અને ટીવી સિરિયલો નિર્માણ પામી છે. જગતભરની ભાષાઓમાં નાટકો ભજવાયા છે. વીડિઓ ગેમ બની છે. પુસ્તકોના સંદેશને અનુસરતી કલબો ખૂલી છે. એટલે સુધી કે પુસ્તકોની નાયિકાના નામથી ‘પોલીએના પ્રિન્સિપલ’ અથવા ‘પોલીએનાઈઝમ’ જેવા શબ્દો પણ અંગ્રેજી ભાષામાં પ્રચલિત બન્યા છે !
અગિયાર વર્ષની એક છોકરી જીવનમાં હકારાત્મકતા કઈ રીતે કેળવવી તેની અદભૂત સમજ આ પુસ્તક આપે છે.
————————————–
ને તે બાદ પણ આપણને એવો વિચાર આવે કે ‘યાર! આ બૂક તો પછી પણ લેવાશે.’….

ત્યારે સમજવું કે રાજકોટમાં આવેલી વન્ડરલેન્ડ પબ્લિકેશનમાં જઈને વહેલી તકે થોડાં સમય માટે ફેસબૂક છોડી આ પોલીએના બૂક લઇ આવવાનો (અને સાથે સાથે તમારા કોઈપણ ‘પ્રિય’ ને પણ હેપ્પી કરવાનો) સમય આવી જ ગયો છે.

“અપની લાઈફમેં હમ સબ લોગ બેવકૂફ હૈ !!!”

Murtaza Patel with Johnny Lever

Murtaza Patel with Johnny Lever

Murtaza-Johnny_Lever-Abbas_Hirapurwala

Murtaza-Johnny_Lever-Abbas_Hirapurwala

બાઝીગરનો ‘બાબુલાલ’, ઈશ્કનો ‘મી. લોવાલોવા’, આવારા પાગલ દિવાનાનો ‘છગન છત્રી’, ખિલાડીનો ‘નારીયેલવાળો મદ્રાસી’ અને ક્યાંક વળી ‘ગફૂરભાઈ’ જેવા કેટલાંય અભૂલક રોલ્સ કરી લોકોના કોમેડી દિલો પર રાજ કરી દિલખુશકર જોહની લિવર સાથે મારી સાંજ Truly Unforgettable રહી.

આ તો મારા અઝીઝી Facebook દોસ્ત અબ્બાસભાઈ હીરાપુરે મને કૉફી હાઉસમાં ખેંચી લાવ્યા. હવે તેમની ફિલ્મી સ્ક્રિપ્ટ-રાઈટિંગ કેરિયરની વાતોની ચૂસ્કી સાથે કાપુચિનો કૉફી ભળી જાય, અને વાતોમાં સંતાયેલા તેમના ખૂબ નીકટના જીગરી જોહનીભાઈનો ઉલ્લેખ થાય ત્યારે ‘બ્રેક’ સર્જાય એમ કોઈ શક ખરો?

તાબડતોબ ફોન લગાવ્યો. જોહનીભાઈની એપોઇન્ટમેન્ટ અમારા હાથમાં આવી અને પગ લોખંડવાલાના ‘ઓક્સફર્ડ આર્કેડ’ના ૧૫માં માળે જઈ અટકી ગયા. થોડી જ સેકંડમાં વગર મેક-અપમાં પણ એમની જેમ આંખો ફાડી જોવો ગમે એવો બિન્દાસ ચડ્ડીદાસ વ્હાલો જોહની અમારી સામે આવી ગયો. ને પછી અમારાથી વાતોનું ‘લિવર’ એવું દબાવાઈ ગયું કે બે કલાક પછી ભાન થયું કે હવે અમને પણ ‘લીવર’ બનવું જોઈએ.

તેમના અંગત અનુભવોને પણ એક્સપ્રેશન્સ સાથે અડોઅડ બેસી સાંભળવા મળે ત્યારે એમના વાઈફ સુજાતાબેનને મોકલાવેલા કૉફી-બિસ્કીટ પર ‘એશ’માં જ જાય એમાં કોઈ શક ખરો? જોહનીભાઈ સાથે ગાળેલી આ નાનકડી સાંજ પર ખૂબ મોટો લેખ લખી શકુ. પણ વળી એ જ આદત મુજબ ‘થોરામાં ઘન્નું’ કરી એમના કેટલાંક કૉફી –ક્વોટસથી કામ પતાવીએ.

=> “સબકું તીન ઘંટે તક હસાતે રહેના સચમેં બો’ત સિરિયસ કામ હૈ બાવા !”

=> “મેરે શો કો સબસે ઝ્યાદા પસંદ ઔર એન્જોય કરને વાલી પબ્લિક પૂરે ભારતમે સિર્ફ ‘ગુજરાતી’ લોગ હૈ.”

=> “અપની લાઈફમેં હમ સબ લોગ બેવકૂફ હૈ. સમજ હોતી હૈ, ફિર ભી નાસમજ બનકર પૂરી ઝિંદગી સમજદાર’ બનને કી કોશિશ કરતે રહેતે હૈ.”

=>“જો લાઈફ હંમે આજ, અભી મિલી હૈ, વો હી સબસે ખૂબસૂરત હૈ. બાકી સબ વહમ હૈ.”

જોહનીભાઈ સલામ છે આપ જેવા મસ્ત મજાના માણુસને! અને અબ્બાસભાઈ સલામ તમને પણ તમારી આ માનવતાવાળી દોસ્તી પર…બોસ!- દિમાગ કી બત્તી કા પૂરા પાવર જલા ડાલા….ભાય!

લેવિટટાઉનમાં થયેલી ‘લવ’ની લેવી-દેવી…

MobCash_Man- Avi

ન્યૂયોર્કમાં એક નાનકડું ટાઉન છે.: લેવિટટાઉન. ત્યાં એક સ્ટેશનરી અને જનરલ પ્રોડકટ્સ સ્ટોર છે. જેના માલિક છે, અવિનાશ ગાંધી. અને તેમને સાથ આપતી પત્ની ભારતી ગાંધી.

લગભગ ૫૦+ વર્ષિય ગુજ્જુ અવિનાશભાઈએ તેની બોલવાની મિઠાશથી ‘એવું’ મજાનુ સ્નેહભર્યું વાતાવરણ રચ્યું છે કે તેના ગ્રાહકોમાં વર્ષોથી તે ‘એવિ’ તરીકે લાડકા છે. તેમણે તેમનાં રેગ્યુલર ગ્રાહકો સાથે એવો ઘરોબો કેળવ્યો છે કે…તેઓના નાના બાળકોનું ભણતર, તેમની રોજીંદી જરૂરીયાતો, તેમની પ્રોફેશનલ અને પર્સનલ લાઈફ વિશે સતત અપડેટ્સ મળતું રહે છે.. અને જરૂર પડ્યે એવિભાઈ તેમને માનસિક કે મનીવાઈઝ માઈક્રો મદદ પણ કરતા રહે.છે. (ઘણું ચ બધું ઠોરાંમાં સમજી જાશો.).

હાં ! …તો હવે થોડાં જ વર્ષ અગાઉ એવિભાઈના પત્ની ભારતીબેનને કેન્સરનું નિદાન થયું. પ્રથમ સ્ટેજમાં હતું એટલે સારવાર તો સમયસર થઇ ગઈ. પણ તેનાથી અવિનાશભાઈની ઘણી સારી એવી મૂડી ધોવાઈ ગઇ. ને વખત એવો આવ્યો કે તેમને વર્ષો જૂની આ દુકાન વેચવાનો કઠોર નિર્ણય લેવો પડ્યો.

તેમના રેગ્યુલર ગ્રાહકોમાંનો જ એક ક્રેઈગ ડેનિશને આ વાતની ખબર પડી. તેણે તેની પત્ની સેલેસ્ટે સાથે મળી એક (મદદગારી) ત્રાગું રચ્યું. બેઉએ એવિ-ભારતીને ખબર ન પડે એ રીતે છુપા રૂસ્તમ બનીને ફેસબૂક પર વિકેન્ડનો એક દિવસ નક્કી કરી ઇવેન્ટ બનાવી.: ‘મોબકેશ- ટુ હેલ્પ એવિ.’

લગભગ ૧૦૦થી વધુ લોકોએ તેને કન્ફર્મ કરી નક્કી કર્યું કે એવિનાં આવાં મુશ્કેલી ભરેલા સમયમાં ભેગા મળી સ્ટોરમાં એક સાથે ‘ખરીદીનો હૂમલો’ કરવો અને ધૂમ મચાવી બધી જ પ્રોડકટ વેચી મરાવવી. જેથી કરીને તેને સ્ટોર વેચવાની નોબત ન આવે.

ને બસ….બેનર્સ-પોસ્ટર્સ-ડેન્ગલ્સ પર ‘એવિ, વી લવ યુ’ ના નારા સાથે શરુ થઇ ‘એ વિ’કેન્ડી ઇવેન્ટ. એવિભાઈ અને ભારતીબેનના મહિનાઓથી રોકાયેલાં (દુઃખદ) આંસુઓ અનહદ ખુશીના આંસુઓથી રોકિંગ થઇ આવ્યા.

આવી સોજ્જી ઇવેન્ટ રચેલા ક્રેઇગ અને તેની પત્નીની ખુશીનું શું પૂછવું?- તેણે તો આખી આ ઘટનાને ૧૦ મિનીટની મુવી-ક્લિપમાં ફેરવી નાખી. જેમાં એવિ અને તેના ગ્રાહકોની અમેરિકન-ગુજ્જુ મોહબ્બતની આપ-લેનું અનોખું દ્રશ્ય જોવા મળે છે જ. પણ અંતમાં તેમનું ગુજરાતી હોવાની સાબિતી આપતું વાક્ય જોઈ ખુદ તમે પણ બોલી ઉઠશો.: “મઝા આવી ગઈ !”

દોસ્તો, આપણા સૌ જોનાર માટે આ ક્લિપ કદાચ નાનકડી હોઈ શકે. પણ તેમાં રહેલો સંદેશો ઘણો મોટો છે. અને મારી આજે ખાસ ઉમ્મીદ અને અપિલ છે કે….જોતા પહેલા આજની આ પોસ્ટમાં ખીલેલા મોહબ્બતનાં મૂવિ મોરલાને શક્ય એટલી લાઈક અને શેર કરી ખીલવવા દેશો. એટલાં માટે કે અહીં પણ અવિનાશભાઈનો ‘ગાંધી’ માર્ગ જ ‘અટક’માં આવ્યો છે.

ચેપ્ટર ચાચા !

Old Man & His Stick of Memories

શહેરમાં કૉલેજનું ભણતર પૂરું કરી, ફાઈનલ પરીક્ષા આપી એ લબરમૂછિયો છોકરો પોતાના ગામમાં પાછો ફરી રહ્યો છે. તેનામાં…

એક તરફ નવો જોશ છે, જોમ છે, હોંશ છે. કાંઈક કરવાની આશાઓ છે. ને બીજી તરફ કૉલેજમાં ન ભણાવાયેલી મજબૂરી છે, મજદૂરી છે, મોંઘવારી છે, મારામારી છે.

ટ્રેઈનમાં પણ જનરલ ડબ્બે જ મુસાફરી કરવાની હોવાથી ઉપડવાના અડધો કલાક પહેલા જ તેણે સ્ટેશન પર આવી જગ્યા રોકી લીધી છે. બારી પાસેની એક સીટ પર તેની સાથે બેગ પણ ગોઠવાયેલી છે. (કોઈક બીજું આવી આ જગ્યા પચાવી પાડે એ બીકે…સ્તો !)

ટ્રેઈન ઉપાડવાની થોડીક જ મિનીટ પહેલા એક બુઝુર્ગ ચાચા એક હાથે લાકડી પકડી તેની નાનકડી ટ્રંક સાથે સામેની સીટ પર ગોઠવાય છે. અને એ સાથે અત્યાર સુધી જગ્યા રોકી બેઠેલો મજૂર જેવો છોકરો ગાયબ થાય છે. ગાડી બધી રીતે, બધી બાજુથી ‘ગરમી’ સાથે હકડેઠઠ ભરાઈ ચુકી છે.

સમય પસાર કરવા એ ચાચા આ કોલેજીયન સાથે ‘આમ બાંતે’ કરવાનો પ્રયત્ન કરે છે. અડધો કલાકમાં તો, શહેરમાં ભણતી તેની પૌત્રીનાં લક્ષણોથી થઇ, કોલેજના આધુનિક શિક્ષણ પર ચર્ચા કરી ચુક્યા છે. (સાથે સાથે તેની ડૂચેદાર પીછોડીમાંથી સૂકાયેલી ખજૂર અને પતાસું પણ ઓફર કરી ચુક્યા છે.)

પણ સફરને સફરિંગ ગણી ચુકેલો આ કોલેજીયન કોઈની સાથે બહુ બોલતો નથી, કશુયે લેતો નથી. એ તો માત્ર પાછુ વાળે છે, તેના અડધો સે.મીનાં હોઠોની મજબૂરીવાળું તેનું અકારણ સ્મિત. (કેમ જાણે તેનામાં એ ‘બુઝુર્ગ ચાચા’ તરફ છૂપો અણગમો છે, દબાવાયેલી કોમી નફરત છે.?!?!?!)

ચાચાની અઢી કલાકની મુસાફરી હવે પુરી થવામાં જ છે. એમનું ડેસ્ટીનેશન આવવાને બસ થોડી મિનીટ્સ જ બાકી છે. એટલે તેઓ કોલેજીયનને ઉપર મુકાયેલી બેગ નીચે ઉતારી આપવા અરજ કરે છે. કોલેજીયન મહાપરાણે ઉભો થઇ પતરાની હળવી પેટીને અવાજ સાથે નીચે (ધીમેથી) પટકે છે. (કેમ ગુસ્સાથી વજન ન વધે?!?!? !!!)

પણ ત્યાં જ….

” બેટે, મૈ ઝ્યાદા પઢા-લિખા તો નહિ હૂં, પર કંઈ ચીઝોકો સમજ સકતા હૂં. અલ્લાહને તો હંમ સબકો ઇન્સાનિયત સે હી બનાયા હૈ. ન જાને કહાં સે હમ સબકે બીચ ક્યોં હેવાનિયત ગઈ હૈ?!?!? મોહબ્બત કા જવાબ મોહબ્બત નહિ રહાં. સફર કે દૌરાન તુમ્હે યું દિલ બંધ રખે હુવે દેખકર હંમે ભી અપની જવાની કે દિન યાદ આ ગયે.

માફ કરના બેટે…પર જવાની યુંહીં બેકાર ચલી જાયેગી, અગર યેહ દિલ ઇસ તરહ સે હંમેશા બંધ હી રહા તો…જિન્હોને હંમે પરાયા કર દિયા હૈ વોહ સબ વહાં ગદ્દીઓ પર બૈઠે તમાશા દેખ રહે હૈ ઔર હમ ઇસ તરહ ગાડીયોંમેં તમાશા બન બૈઠે હૈ…સમજના ઝરૂરી હૈ કી મોહબ્બત ઔર સિયાસત સાથ સાથ નહિ ચલ સકતે. સિયાસત ઉનકે લિયે છોડ દો. અપના કામ તો મોહબ્બત બાંટના હૈ…દિલ કો છૂના હૈ…”

થોડી વાર પછી કોલેજીયનને હવે…

એક તરફ સ્ટેશનનાં દરવાજે ટીકીટ ચેકર સાથે ન સ્વીકારાયેલી સૂકી ખજૂર-પતાસું વહેંચતા નીકળતા ‘પ્યારા ચાચા’ દેખાઈ રહ્યા છે…..ધીમે ધીમે..!! ને બીજી તરફ તેની આંખોમાં પસ્તાવાનાં આંસૂ ઉતરી રહ્યાં છે….ધીમે ધીમે…..

કોલેજના ૩ વર્ષમાં જે પાઠ ન ભણવા મળ્યો એનું પહેલું ‘ચેપ્ટર-ચાચા’ આ રીતે ખુલેલું જોઈ એ કોલેજીયન ખીલી રહ્યો છે.

– કથાકિરણ: આલોક પાંડે.
(Photo Credit: latimesphoto)

વધું ભાગે મા-બાપ એક બહુ મોટું પાપ કરે છે. એ કે…

પરીક્ષાઓના પરિણામ પછી….

• કોઈ કહે છે કે…“સાલું સમજણ નથી પડતી કે છોકરાંવને ક્યાં નાખવા- (ડિગ્રી કે ડિપ્લોમામાં?)”

• કોઈ બૂમો પાડે છે કે…“હાળું શિક્ષણની સિસ્ટમ જ એટલી ગૂંચવાળી છે કે બાળક કે વાલી નક્કી કરી શકતા નથી કે કેરિયરને ક્યાં બેસાડવું- (સાયકલ પાછળ કે કાર ઉપર?)”

• કોઈ બાપડો વંચના કરે છે કે…“ આપણા ખુદને જ સમજવાનો ટાઈમ નથી તો બાળકોને શું સમજાવીએ?”

સવાલો અનેક છે, તો જવાબો પણ અનેકાનેક છે. ચિંતા છે તો એની ચિતા પણ છે. ટેન્શન કાયકુ લેનેકા ભીડું?

તો પેશ હૈ…સિમ્પલ અને સાવ હટકે જવાબ મુર્તઝાચાર્યના ખુદના અનુભવોના પટારામાંથી….

થ્રી-ઈડિયટ્સના ફરહાન કુરેશીના અબ્બાજાને તો પછી કહ્યું’તું કે “જા બેટે તુજે જો ભી કરના હૈ વોહી કર. મેરી દુવાંએ તેરે સાથ હૈ.” પણ મારા વકીલ(ર) અબ્બાજાને મને વર્ષો પહેલા SSC પછી કહી દીધું’તું કે ‘જા દિકરા, તને જેમાં રસ હોય એમાં કૂદજે. જરૂરી નથી કે તું પણ મારી જેમ એડવોકેટ જ બને.” – ને બસ ત્યારથી બંદાએ નક્કી કર્યું’તું કે ‘અપૂન જો ભી કરેગા વોહ દિલસે કરેગા. હાથ તો સિર્ફ ઉસકા સાથ દેગા.”

સાયન્સમાં જબ્બર રસ એટલે એમાં મારી પહેલી છલાંગ. પણ ‘ઓવર કોન્ફિડેન્સના’ એક લેવલે મારાથી જ મારી ખુદની ટાંગ ખેંચાઈ ગઈ અને બારમાંમાં થયું બારમું. ગયા બારના ભાવમાં.

પણ..’વાલી’ઓ તો હતાં જ વ્હાલા. એટલે નિર્ણય લંબાવાયો… “હજુયે છૂટ છે…જે બનવું હોય તે બનજે. બસ ધ્યાન રાખજે કે બેધ્યાન ન બની જવાય.”
ને ત્યાર પછીની સ્ટોરીતો અમારા Yogesh Vaidya સર, Chinubhai સર, Shubha મેડમ, પ્રિ. Gemawat સર અને બીજાં કેટલાંય પ્રોફેસર્સની ટોળકીઓ જાણે છે. ભણવાની મસ્તી સાથે બિન- શૈક્ષણિક વૃતિઓમાં બિન્દાસ્ત બન્યો. રેન્કર પણ રહ્યો અને ઇન્ફોર્મેશનનું ટેન્કર પણ…કોઈ શક? પૂછ લીજીયે.

કારણ એટલું જ કે એ વખતે તો ઇન્ડિયામાં હજુ ઈન્ટરનેટને તેના લેબરરૂમમાંથી નીકળવાને ચંદ કલાકો જ થયાં હતા. ને છતાં તેનાથી થનારી અસરો, આવનારી તકો વિશે જાણવા પર મેં બ્રિટીશ લાઈબ્રેરીમાં અડ્ડો જમાવ્યો હતો. જેમાંથી ક્રિયેટિવિટીની નસ ફૂટી ને ગ્રેજ્યુએશન સાથે શરુ થયું મલ્ટીમીડિયાયુક્ત ગ્રાફિક્સ ડિઝાઈનનું ટ્યુશન.

ત્યારથી આજ સુધી સોફ્ટવેર્સ અને હાર્ડવેર્સના માર્કેટનો હું ૨૦ વર્ષીય સાક્ષી રહ્યો છું. છતાંય મને એવું લાગે છે કે હજુયે અધૂરો છું. ઘણું શીખવાનું બાકી છે. આ એજ ફેક્ટર છે જે મને અપડેટ રાખવાનું, કમાણી કરવાનું બળ પૂરું પાડે છે.

હવે તમને લાગે કે તમારા બાળકને (તમારું નામ નહિ) પણ ‘અટક’ સાર્થક કરવાની તક મળવી જોઈએ તો બસ….એમને ‘અટકમાં’ ન લેશો. એમને ખુલવા દેજો….ખીલવા દેજો.

મુર્તઝા પટેલનો ‘પેરેન્ટિંગ પંચ:

“વધું ભાગે મા-બાપ એક બહુ મોટું પાપ કરે છે. એ કે…બાળક માટે ‘સફળતા અને નિષ્ફળતા’ નામની સીમાઓ નક્કી કરે છે. ને બસ…યુદ્ધ ત્યાંથી જ શરુ થાય છે.”

#‎gujrati‬ ‪#‎careerguidance‬

‘લોંગ ડિસ્ટન્સ’ કોલ!!!!

એક વૈભવી ફાર્મ-હાઉસમાં એ ડોસા-ડોસી એકલાં રહે છે. તેમના બે દિકરાંવ આ ફાર્મ-હાઉસની ‘રખેવાળી’ તેઓને સોંપી પરદેશમાં રહે છે.

વહેલી સવારે ડોસો ‘મોર્નિંગ વોક’ કરી ઘરમાં પ્રવેશે છે. ને ત્યાંજ રાહ જોતી ડોસી હળવેકથી સોફા પરથી ઉભી થાય છે, અને જણાવે છે: “કહું છું…..નાનકાનો ‘લોંગ ડિસ્ટન્સ’ ફોન હતો…”

“કેમ? આમ અચાનક આજે ફોન કર્યો એણે? ઓલરાઈટ તો છે ને? મારા બચ્ચાંવ?…. એની વાઈફને તો કાંઈ…?”- ડોસાજી ચિંતાની પોટલી ખોલે છે….

“અરે હા ભ’ઈ હા…એ બધાં જ મઝામાં હશે….”

–ડોસીમા હાશકારો મુકે છે, અને ડોસાના કપાળેથી નીતરતો પસીનો લૂંછવા હાથ ઉંચો કરે છે.

“તો પછી આટલાં દિવસો બાદ એણે ફોન કેમ કર્યો?” – ડોસો હજુયે રઘવાટે પૂછી લે છે.

“એ મને બોલ્યો કે ‘હેલ્લો, મમ્મા… I Love you… આજે મધર્સ ડે છે ને… બસ એટલે તારી યાદ….’

– તે ત્યાંજ ડોસો હવે ડોસીની આંખોમાંથી સરી પડેલા ટીપાં લૂંછવા ‘શોર્ટ ડિસ્ટન્સ’ વાળો હાથ ઉંચો કરે છે…

આંખોમાં ધરબાયેલી….એક ‘હોલી’ !

Holi

૨૦ વર્ષની વય બેહોશમાં રહેવાની નહિ, પણ જવાનીથી હોશમાં આવવાની હોય છે. આવું મોટાભાગના સંતો કે મોટીવેટર્સ કહેતા આવ્યા છે. એગ્રીડ. પણ હવે કહો કે…

૨૦ વર્ષ અગાઉ જ્યારે નવા- નવા કોલેજમાં (મમ્મીએ મહાપરાણે કહ્યું હોય તો) માથામાં કોકોનટ તેલ નાખી આવ્યા હોઈએ અને બીજે દિવસે આવનારી હોળીનું રિહર્સલ સાંજે છૂટતી વખતે થવાનું હોય ત્યારે શું હાલત થાય?

બીજાં દોસ્તોની મને હજુયે ખબર નથી પણ મારી સાથે આ ‘હોલી’ ઘટના બની હતી એટલું મને યાદ છે.

સાંજે કોલેજના છેલ્લા પીરિયડનો બેલ વાગી ગયો. ને જાણે ‘ગાયો’નું ધણ વાડામાંથી છૂટવા જે રીતે ધમાધમી કરે એવી જ રીતે કેમ્પસની બહાર મિનીટ્સમાં ‘ગાય્સ’નું ટોળું ધસી આવ્યું અને જોતજોતામાં ખિસ્સામાંથી ગુલાલની વર્ષા શરુ થઇ ગઈ. કોરીડોરમાંથી આ દ્રશ્ય જોઈ હું વિચારી રહ્યો કે ‘માઇલા ! આજે રંગહીન શર્ટ તો ગયું બારના ભાવમાં. પણ ઘરે તો ‘મા અને સર્ફ-એક્સેલ હૈ ના’….જો ભી હોગા દેખા જાયેગા….

“એક્સક્યુઝ મી !” – મારી પાછળથી સોફ્ટ અવાજ આવ્યો. – “મને ગુલાલ-રંગોથી નફરત છે. એટલે હોળી રમવાથી હંમેશા દૂર રહું છું. તો પ્લિઝ, મને કોલેજની બહાર નીકળવામાં મદદ કરીશ?”

“ઓહ, પણ કેમ? કોઈ ખાસ કારણ?”- મારાથી સામો રંગીન સવાલ પૂછાઈ ગયો. પણ સંગીન સવાલ અને થોડાં જ દિવસો અગાઉ ક્લાસમાં નવી વિદ્યાર્થીની તરીકે જોઇન્ટ થયેલી રક્ષિતાને મોંમાંથી જવાબ આપવા કરતા ત્યાંથી બહાર નીકળવાની વધારે તાલાવેલી હતી.

“ચાલો” – કેમ્પસમાં ‘રંગમાં આવેલા’ મારા બીજાં ગ્રુપ-દોસ્તોએ અમને બેઉને જોવા અને સમજવાની કોશિશ કરવામાં રંગ છાંટવાનું પણ ભૂલી ગયા. અને મિનીટ્સમાં અમે બેઉ એકબીજાની ખૂબ નજીક ચાલીને ટોળાને પસાર કરી દરવાજે આવી ગયા.

“તને સવાલ થતો હશે કે મને રંગો સાથે નફરત કેમ છે, રાઈટ?” – એણે સીધું જ પૂછી લીધું.- “બીજું તો કાંઈ નહિ, પણ બે વર્ષ અગાઉ પપ્પાના ગુજરી ગયા બાદ મમ્મીને કોઈપણ બાબતે તકલીફ ન પડે એનું હું ધ્યાન રાખું છું. એટલે કલરવાળાં કપડાં ધોવામાં પણ. ……ઘરે વોશિંગ મશીન ભલેને હોય પણ મમ્મીને તકલીફ ન રહેવી જોઈએ. એકની એક દીકરી હોવ એટલે બીજું તો શું વિચારી શકુ, બોલ?”

એકસાથે આવેલાં ‘બોલ્ડ’ સવાલ અને જવાબ આગળ હું પણ ‘ક્લિન’ થઇ ગયો. થોડે આગળ જતાં બે ફાંટા આવી ગયા. એક એના બસ-સ્ટેન્ડ તરફ જવા માટે અને બીજો નજીકમાં જ આવેલાં મારા ઘરની તરફ જતી સ્ટ્રીટનો…

જરૂરી થોડું છે કે ‘હોલી’ પાણીથી જ રમી શકાય?- ધરબાયેલાં આંસુ પણ ‘હોલી’ જ હોય છે ને?

(ફોટો સોર્સ: http://anupjkat.deviantart.com/)

બાળકને ચોરી કરતા શીખવજો…..

Soft_Pillow_in_Plane

“અબ્બાજાન, આ નાનકડો તકિયો કેટલો સોફ્ટ અને ફાઈન છે, ને? જો આપણે ઘરે લઇ જઈએ તો હું તો દરરોજ એના પર જ માથું મુકીને સુઈ જાઉં.”

– પ્લેનની એક સફર દરમિયાન મારા નાનકડા દિકરાએ મને આવા એક લલચામણા સવાલ સાથે ઈમોશનલ ઓફર મૂકી.

“અબ્બાજાન, જલ્દી કરો ને. થોડીવારમાં તો આપણે લેન્ડિંગ કરીશું. પછી પેલા આંટી આવશે તો તકિયો પાછો લઇ જાશે અને આપણને લેવા નહિ મળે. ચલો લઇ લો !…………..ઓકે હું લઇ લઉં?. પછી તમે એને આપણી હેન્ડબેગમાં મૂકી દેજો. કોઈને ખબર નહિ પડે.”

– દિકરાની એ ખુશી તો જાણે મારા માટે લાકિંમતી હતી. એટલે જ પ્લેનની સીટ પર રહેલા એ નાનકડા અને સોફ્ટ તકીયામાં અમારા બંનેનું દિલ અને મગજ ભરાઈ ગયા હતાં. પણ એક તરફ લેવાની (કે ચોરવાની?) નાનકડી લાલચ અને બીજી તરફ એક માસૂમની માંગણી વચ્ચે અજીબ કશ્મકશ રચાઈ. – એમાં આખરે જીત્યું કોણ?

“મારા પ્યારા બચ્ચા ! આવો જ મજ્જાનો તકિયો તારા માટે હું દુકાનેથી ખરીદીને લાવી આપીશ. પણ જો આજે આ તકિયો આ રીતે પૂછ્યા વગર (ચોરી કરીને) લઇ જઈશું તો કદાચ તને સુવામાં મજા આવશે. પણ એ જોઈ મને ઊંઘ નહિ આવે. કેમ કે તેના પર મને દરરોજ એવું વંચાશે: ‘ચોરેલો તકિયો.’ – હવે તું જ બોલ કે તારા અબ્બાજાન સુઈ નહિ શકે તો તને ગમશે?”

“નહિ અબ્બા…..”- જવાબથી દિકરાએ મારા ગાલ ભીના કરી દીધા. આંસુઓથી નહિ પણ તેની નાનકડી અને સોફ્ટ કિસથી….

માસૂમ મોરલો:

બાળકને ચોરી કરતા શીખવજો. યેસ! વસ્તુઓની નહીં, પણ ઈન્સાનના દિલોની. પછી જુઓ કશાયની ખોટ નહિ પડે.

સતત નીકળતી રહેતી ઘટના…

ગઈકાલે એક ઘટના ‘નીકળતી’ જોઉં છું…

મુંબઈથી પાછા ફરી કેરો-એરપોર્ટથી ઘરે આવવા માટે ત્યાંના મેઈન ગેટની બહાર ‘નીકળું’ છું. આદત મુજબ કેટલાંક ટેક્સી-ડ્રાઈવર્સ મારી સાથે જ અંદરથી મને ઘરે લઇ જવાની ઓફર્સ સાથે બહાર આવવા ‘નીકળે’ છે. પણ લગભગ બધાંની ઓફર બહુ મોંઘી ‘નીકળે’ છે. પાર્કિંગ પ્લોટ તરફ જતાં જ એક ટેક્સી મારી પાસે આવી ઉભી રહે છે.

નાનકડી બે દરવાજાં વાળી ટેક્સીના એ ડ્રાઈવર સાથે થોડો ભાવતાલ કરી હું તેની સાથે ઘરે જવા ‘નીકળું’ છું. પણ તે હજુ ગાડી સ્ટાર્ટ કરે એ સાથે જ ત્યાંનો કોઈક ટ્રાફિક-પોલીસ ઓફિસર તેને રોકી લાયસન્સની માંગણી કરે છે. ડ્રાઈવર અને લાયસન્સ બંને જેન્યુઈન તો ‘નીકળે’ છે, છતાંય….

પેલો ઓફિસર તેના કાર્ડને જપ્ત કરી (બકરો મળવાની ખુશી સાથે) પાસે આવેલા બીજાં સાગરીતો પાસે પહોંચી ચુક્યો છે. ડ્રાઈવર મને આંગળીથી “જસ્ટ હમણાં જ પાછો આવું છું, સાહેબ”નો ઈશારો કરી સાઈડ પર ટેક્સી પાર્ક કરી થોડી મહેનતે દરવાજામાંથી બહાર ‘નીકળે’ છે.

ડ્રાઈવરના એક હાથમાં લાકડી છે. તે પેલાં પોલીસ-ઓફિસર્સની ટોળી પાસે ધીમી-ધીમી ચાલે બસ પહોંચવાની કોશિશ કરે છે. એનો આવો હાલ જોઈ બીજો ઓફિસર સેકન્ડ્સમાં ઉભો થઇ તેની નજીક આવી ભેંટી પડે છે. આવી ‘ઝપ્પા-ઝપ્પી’ જોઈ પહેલો તેના હાથમાંનું લાયસન્સ-કાર્ડ પાછુ રીટર્ન કરે છે. એટલા માટે કે અમારા સૌની નજરમાં ડ્રાઈવર અપંગ છે.

રસ્તામાં મારા મોઢામાંથી તેની ‘કાર’કીર્દીની સફરો વિશે શંકાસ્પદ સવાલો ‘નીકળતાં’ રહે છે. શરૂઆતમાં બેકાર લાગતી તેની વાતોમાંથી પણ એવી સચ્ચાઈ ‘નીકળે’ છે કે જેનાથી મને ફરીવાર જાણવા મળે છે, કે માણસ પોતાના વતનથી દૂર શાં માટે ‘નીકળે’ છે.

આખરે મારા ઘરના આંગણે પહોંચી હું ટેક્સીની બહાર ‘નીકળું’ છું, ત્યારે આ શબ્દો મારા દિલમાંથી ‘નીકળે’ છે….

“આપણી ઝિંદગી પણ એક ‘નીક’ જ છે ને ! – જ્યાંથી પ્રત્યેક ક્ષણે અનુભવોનો પ્રવાહ સતત ‘નીકળતો’ જ રહે છે…”