નાઇલને કિનારેથી….

સમૃદ્ધિ…..વિચારોથી, વાણીથી, વર્તનથી, અનુભવથી!

Tag Archives: ભારત

ચલો આજ હમ-દોનો થોડે ડોટ.કોમવાદી બનતે હૈ….

 

Unity-Integrity-In-India

ચલો આજ હમ-દોનો થોડે ડોટ.કોમવાદી બનતે હૈ….

મુહંમદકો તેરે ઘોડે પર સવાર લે,
મોહનકો મેરે રથ પર લે લેતા હું.

પંજતનકી શાન તું ભી દેખ લે,
ત્રિદેવકે દર્શન મૈ કર લેતા હું.

વુઝુકા પાની સરપે તું ફેર લે,
આચમનકો હોઠોપે મૈ રખ લેતા હું.

ખુદાકો સજદા તું ભી કર લે,
રામકો મત્થા મૈ ટેક લેતા હું.

તસ્બિહકે દાને દિલસે તું ફેર લે,
માલાકો મુંહસે મૈ જપ લેતા હું.

કુરઆનકી તિલાવત તું કર લે,
ગીતાકા પઠન મૈ કર લેતા હું.

મેરી નીલકો તેરી ગંગાસે મિલા લે,
ઈસે તું ચખ લે, ઉસે મૈ ચખ લેતા હું.

ચલ જાને દે યહ સબ અલગાવ…

મેરા-તેરા, તેરા-મેરા એક હી કર લે,
મુજે તું રખ લે, તુજે મૈ રખ લેતા હું.

-મુર્તઝાચાર્ય ‘અલ્ફ્ન’

Advertisements

તમને એવી સ્કૂલ ગમે કે જેમાં….

From-Child-to-Adult

જે સ્કૂલ પ્રાઈમરીથી લઇ સેકન્ડરી (કૉલેજમાં આવતા પહેલા) નીચે મુજબનાં સબ્જેક્ટ્સ/ટ્રેઈનિંગને Must Be Compulsory કરી શકે તેને સાચા અર્થમાં મંદિર-મસ્જીદ-‘ગુરુ’દ્વારા-ચર્ચ ગણવું એવું મારું માનવું છે.

૧. યોગ અને મેડિટેશન– (બેઝિકથી એડવાન્સ. બોડી આડું કર્યું હશે તો માઈન્ડ પણ ટટ્ટાર ઉભું રહી શકશે. કૉલેજ પછી પણ.)

૨. સ્પોર્ટ્સ– (દરેક પ્રકારના. જેમાં આગળ વધતા ધોરણે કોઈ એક સ્પોર્ટ્સમાં માસ્ટરી આપોઆપ કેળવાઈ શકે)

૩. સેલ્ફ-ડિફેન્સ– (યેસ ! માનસિક અને શારીરિક કોન્ફિડેન્સનો ધોધ વહેતો થાય એવાં દરેક પહેલું શીખાય પછી ‘દેશભક્તિ’ શું છે એવું કહેવાની પણ જરૂર જ ‘ની પડે’)

૪. આઉટ-સાઈડ એડવેન્ચર્સ– (સાહસિકતા માત્ર ટ્રેઈન કે પ્લેનની મુસાફરીથી નહિ પણ ભોમિયા સાથે ડુંગરા ભમવાથી આવે છે. બચ્ચાએ પેઈન ખમ્યું હશે તો ગેઇન મેળવવાનો આનંદ પણ માણી શકશે.)

૫. સેલ્સ-માર્કેટિંગ– (પિનથી લઇ પિયાનો કેમ વેચી શકાય એની ટ્રેઈનિંગનું બેઝિક શીખવા મળ્યું હશે તો બહાર આવતી વખતે એડવાન્સ મોડમાં પ્લેન વેચવું પણ સામાન્ય થઇ જશે તમારા ‘બાબા’ને)

૬. લખવાના લખ્ખણ– (પોપટના નિબંધથી લઇ પ્રેમ-પત્ર સુધી કેમ પહોંચવું એની આવડત સ્કૂલમાં જ આવડે પછી કૉલેજમાં આવતા સુધી પ્રાઈમ-મિનીસ્ટર અને પ્રેસિડેંટને પણ કેમ પર્સનલ લેટર લખી મળી શકાય એવું ચુટકીમાં આવડશે. પછી જો કાકા કે મામાય સામેથી તમારી મદદ મેળવવા આવશે એની ગેરેંટી)

૭. વાંચવાની ટેવ: (દેશી હિસાબથી અને રંગીન જોડકણાથી લઇ ગુજરાત અને ભારતના મુખ્ય દરેક લેખકોની બેસ્ટ સેલર્સ સ્કૂલમાં જ વંચાયેલી હોય તેવો અનુભવ કેવો કૂલ લાગે!!! – જેટલી વધુ બૂક્સ/મેગેઝિન્સ વાંચી હશે એટલા ગ્રેડ વધારે, સિમ્પલી દેશી હિસાબ પાછો છેલ્લે પણ)

૮. બોલવા-સાંભળવાની પાકા ઘડા જેવી ટ્રેઈનિંગ– (બાળક સાથે કઈ રીતે ‘વાત’ કરવી અને બાબાજી સાથે કઈ રીતે ‘ચેટ’ કરવી એ આવડી જાય પછી કોલેજમાં આવતી દીપિકા-પ્રિયંકા-સ્કારલેટને કાંઈ બી ચોપડી દેવામાં કોઈની બા પણ નહિ ખીજાય એવો વાતચીતનો આત્મવિશ્વાસ લોહીમાં ભરાયેલો હશે.)

૯. જોવાનો અનુભવ: (દુનિયાની બેસ્ટ બચ્ચેલોકકી ફિલ્મ્સથી લઇ બડે લોગોકી ડોક્યુમેન્ટરીઝ જોઈ લેવાય પછી ઈલોન મસ્ક, ઝકરબર્ગ કે સુંદર પિચાઈની જોડે કૉફીકપ કેમ પીવો એ માટે……..જાવ યાર કશુંયે નહિ કે’વું.)

૧૦. પ્રોગ્રામિંગ-કોડિંગ– (ડેસ્કટોપથી લઇ મોબાઈલ એપ બનાવવાનું તો બીજાં ઘણાં દેશોમાં ગ્રાઇપવોટર પીવડાવી દીધા પછીના સ્ટેજથી જ શરુ થયું છે. હજુયે મોડું નથી થયું. ‘મોદી’ફાય ફોર્સ આવે ઈ પહેલા જ… અત્યારે આ જ ફ્યુચર છે.)

પટેલીક પંચ:
“આજે જાતે ‘પુસ્તક ડે’ ના બદલે કોઈકના માટે ‘પુસ્તક દે’ મનાવીએ તો?”

(Image Credit: healthyadolescence.com)

કંકુ, ચોખા અને પાસપોર્ટ !!!

News Clip- Indian Passport Rejected

જે દેશનું કલ્ચર, સિવિલાઈઝેશન, માયથોલોજી આખા આલમમાં મશહૂર છે, એ જ દેશનો ચોખા યુક્ત કંકુનો પાવડર સામે બીજાંની આંખ લાલ કરે ત્યારે થાય છે કે શ્રદ્ધાની આંખે આટાપાટા કેમ?

હજુ તો ગયા નવેમ્બરમાં જ અમેરિકન કોન્સ્યુલેટમાં ફૂલ ફટાકડી ઓફિસરે જ્યારે બે મિનીટ્સમાં મારો ઈન્ટરવ્યું લીધો ત્યારે ફ્લેશ-બેકમાં એક અમેરિકન દોસ્તને પૂછેલો સવાલ યાદ આવી ગયો:

એ લોકો વિઝા આપતી વખતે સૌથી મહત્વ કયું ફેક્ટર જુએ છે?”
બોડી-લેન્ગવેજ…મેન ! – કાચી સેકંડમાં એ બાર્બી-ડોલ દોસ્તે રિપ્લાય આપ્યો ‘તો.

ત્યારે થાય છે કે…આપણે ત્યાં નવું સ્કૂટર આવે કે મર્સિડીઝ, બાબાનો પરીક્ષા પ્રવેશ હોય કે બેબીનો સાસરે ગ્રહપ્રવેશ. ત્યારે બચારું કંકુ એમને માથે પડીને ચુપચાપ (ગાલને નહિ, પણ કપાળને) લાલ શાં માટે રાખતું રહે છે, એનું કારણ શું?

સેક્સી લૂક સાથે અપડેટ થઇ રહેલાં આપણા ઇન્ડિયન પાસપોર્ટને કંકુની જરૂર છે કે ‘ચોખા’ઈની?

મોરલો: “શ્રદ્ધા ક્યારેય અંધ નથી હોતી. આપણે જ બેન્ડ-એઇડની આદત પાડી છે.”

“પાસપોર્ટ જ મારી લઇ ગઇ મંજિલ ઉપર મને,
શ્રદ્ધા રાખવું ભૂલી ગયો તો GPSએ ફેરવ્યો મને.”

-‘હની’ કર્ડવાળા

(ફોટો ક્રેડિટ: ગુ.સ.)

રક્ષાબંધનની એક અનોખી ભેંટ….ટોઇલેટ !!!

Great Brotherly Gift for Rani

યુઝુઅલી રક્ષાબંધનનાં દિવસે બેન તેના ભાઈ પાસેથી કડકડતી કેશનું કવર, જ્વેલરી, મિઠાઈ-બોક્સ, કપડાં-જોડ જેવી કિંમતી ભેંટો (ઓફકોર્સ જાદુઈ ઝપ્પી) સાથે મેળવતી હોય છે.

પણ આ વખતે મધ્યપ્રદેશનાં શિવપુરી જીલ્લાના ભાટોઆ ગામની આંઠમાં ધોરણમાં ભણતી રાનીની તેના ભાઈ મહેન્દ્ર રાવતે આપેલી ગિફ્ટ અનોખી તરી આવી છે.

૨૯ વર્ષના આ ખેડૂત જુવાન મહેન્દ્રએ જુલાઈની શરૂઆતમાં જ તેની આ કઝિન બેનને મસ્તીમાં પૂછી લીધું કે “આ વખતે રાખીના તહેવાર નિમિત્તે બોલ તને શું ગિફ્ટ આપું?” – ઝંખવાણી પડી ગયેલી રાનીબેને એટલો જ સિરિયસ જવાબ મજાકમાં આપી દીધો કે “ટોઇલેટ”.

વાત પણ સાચી જ હતી. કેમ કે ગામમાં ઘરોની સંખ્યા કરતા સૌચાલયની સંખ્યા અડધા કરતા પણ ઓછી હોવાથી આ નાનકડી રાનીને બીજી લગભગ ૨૨૫ સ્ત્રીઓની જેમ વર્ષોથી હાજત રોકી રાખવાની ટેવ પાડવામાં આવી હતી. (આવાં વિસ્તારોમાં હજુયે છોકરીની જાતને દૂર ‘ડબ્બે જવું’ એટલે ડૂબી જવા જેવી બાબત છે.)

મહેન્દ્રએ વધારે ‘સોચ-વિચાર’ કર્યા વિના બેનની તકલીફને દૂર કરવા તેના ઘરની બાજુમાં બીજે જ દિવસથી સૌચાલય બનાવવાનું મિશન આરંભી દીધું.

ગામના છેડેથી ઘર સુધી પાણીની લાઈન લાવવામાં રૂ. ૨૦,૦૦૦/- અને બીજાં રૂ. ૧૫,૦૦૦/- બાથરૂમ કન્સ્ટ્રકશનનો ખર્ચો જાતે ઉઠાવી રક્ષાબંધનનાં એકાદ દિવસ પહેલા આ રેડી-ટુ-યુઝ ટોઇલેટ બનાવી ભાઈએ બેનની આખડી તેની પાસે આ રીતે રાખડી બંધાવી પુરી કરી છે.

દોસ્તો, ગજબ છે ને નાનકડી રાખીના એક નાનકડા તારની તાકાત ક્યારે કોની, કેવી ‘હાજત તમામ’ કરાવે છે?!?!?- આ તો મીની-સાઈઝ ઈચ્છા અને મેગા-સાઈઝ મોહબ્બતનો જ કમાલ છે. ખરું ને?

તમારામાંથી કોઈકે નોખી ગિફ્ટ આપી/ મેળવી હોય તો જણાવશો?

મોહબ્બતી મોરલો: “સંબંધોના તારનો વિસ્તાર અનંત હોય છે.”

(Photo Courtesy: thedailyeye.info)

એક સાયન્ટીફિક ઓલિયાની કથા ૭૦ મિનીટમાં…

જે કોઈ વ્યક્તિ અગાઢ જ્ઞાન (વેદ-પુરાણ-બાઈબલ-કુરાન જેવાં અનેક ગ્રંથો)નું એનાલિસિસ કરી સરળ ભાષામાં લોકો સમક્ષ મુકે તેના માટે અરેબિકમાં શબ્દ છે: બાકિર (અહીં ‘કિ’ ને જીભના તાળવેથી બોલવો).

આવી ‘બાકિર’ વ્યક્તિ જો તેની ઝિંદગી તેણે શીખેલા જ્ઞાનને વહેંચવામાં ખર્ચી બીજાંવને પણ આબાદ કરે, ત્યારે તેની આગળ બીજો એક અરેબિક શબ્દ ‘અબ્દ’ (સેવક) લાગે છે. અને નામ બને છે. ‘અબ્દુલ બાકિર’.

હવે આવી વ્યક્તિ આવો જ્ઞાનયજ્ઞ તેની આખી ઝીંદગી ચાલુ જ રાખે ત્યારે તેનો ચહેરો (વ્યક્તિત્વ) કેવો બને તે માટે અરેબિક શબ્દ છે: ‘ઝૈન-ઉલ-આબેદિન’

આ બધાં શબ્દોનું કોમ્બો-પેક નામ એટલે: ‘અબ્દુલ બાકિર ઝૈન-ઉલ-આબેદિન’

દક્ષિણના રામેશ્વરમમાં જન્મી ઉત્તરનાં શિલોંગમાં ગુઝરી જનાર આવા સાયન્ટીફિક ઓલિયાની કથા ગુલઝાર સાહેબે તેમના મધ ભરેલા અંદાઝમાં યુ-ટ્યુબ પર સાવ મફતમાં આપી દીધી છે.

આજે બીજું કાંઈ પણ ન કરશો તો ચાલશે. ‘RIP’, ‘So Sad’ કે નિર્જીવ શાયેરીઓ ઠોકવાની કાંઈ જરૂર નથી. સિર્ફ ૭૦ મિનીટ હી કાફી હૈ…..લાઈફ કો કુછ બહેતરીન કરને કે લિયે….

મધ ખુદ પોતે સામેથી ચાલી આવી કાનમાં ‘એન્ટ્રી’ લે ત્યારે, સમજવું કે તેની એક્ઝીટ આંસૂ દ્વારા જ બહાર આવે.

…તો એ નાનકડી ઘટના કાંઈક આ રીતે મોટો મોડ લે છે…

Google-Reunion Story

મુંબઈથી દિલ્હી આવેલી સેન્ટીમેન્ટલ સુમન તેના દાદાજી પાસે ઘરમાં પીળા પડી ગયેલાં પાનાંની એક જૂની ડાયરી લઇ આવી બેસે છે. દાદા તેમાંથી એક સેપિયા-ટોનવાળો ફોટો કાઢી બતાવે છે. જેમાં એક ઈમેજ એમની છે, ને બીજી વર્ષો પહેલા ભારત-પાકનાં પાર્ટીશન વખતે છુટ્ટા પડી ગયેલા બાળપણનાં દોસ્ત યુસુફની…

દાદા તો ફોટાની આગળ બનેલી ઘટના વર્ણવે છે, પણ સુમન ફોટા પાછળ રહેલી ઘટનામાં ડોકિયું કરવાની કોશિશ કરે છે. દાદાના એ બાળપણની યાદોમાં રહેલાં કેટલાંક કિ-ફેકટર્સને પકડે છે. પાકિસ્તાન, ભાગલાં, લાહોર, પત્થરનું મકાન, પતંગબાજી, મીઠાઈની ચોરી, મસ્તીવાળી સાંજ….
સુમન આવી સોનેરી સ્મૃતિને રિ-એક્ટીવેટ અને સંબંધોને રિ-યુનિયન કરવાનું નક્કી કરે છે. એટલે તેનું દિમાગ દોડાવવા ગૂગલ મહારાજના શરણે જાય છે.

ગૂગલ સર્ચિંગ દ્વારા એ જાણી લે છે કે યુસુફચાચા હજુયે હયાત છે, અને લાહોરમાં એમની એક મીઠાઈની દુકાન છે. “ફઝલ સ્વીટ્સ”
આવી ગૂગલિંગ કર્યા પછી સુમન એ ફઝલ સ્વીટ્સનો નંબર મેળવી ત્યાં ડાયરેક્ટ ડાયલિંગ કરે છે. અને પકડી પાડે છે સફેદ દાઢીવાળા યુસુફચાચાને……પછી ?- થોડાં અરસા પછીનું ફાસ્ટ ફોરવર્ડ દિલ્હીમાં…

…..યુસુફચાચા તેના પૌત્ર સાથે હાથમાં બેગ લઇ દાદાજીના ઘરના દરવાજે ઉભા છે.
એક તરફ યુસુફચાચાનાં મોંમાંથી “હેપ્પી બર્થડે યારાં” !!!! ને પછી હાથમાંથી બર્થડે ગિફ્ટ નીકળે છે, જ્યારે બીજી તરફ સુમન અને દાદાજીની આંખોમાંથી આંસુઓ…

ને બસ એ બધાં જ…બહાર પડી રહેલાં વરસાદ સાથે અંદરથી પણ ભીંજાઈ રહ્યાં છે. છે ને સ્વિટ કરતા પણ ‘સ્વિટેસ્ટી’ ઘટના!!!?!?!?!…

દોસ્તો, ગૂગલ માટે ભલેને આ દોઢ વર્ષ પહેલાની એક બ્રાંડ-સ્ટોરી-એડ હોઈ શકે. પણ આપણા સૌ માટે તો ‘સોલ-સર્ચિંગનો ધક્કો જ રહેવાનું છે.

મીઠાઈક મોરલો:

” જે નોખું >સર્ચે< છે, તે અનોખું <સર્જે > છે.” મુર્તઝાચાર્ય (ઈ.પૂ. ૨૦૦૭).

મુહબ્બતકી રોટી

Roti Making Girl

એક સ્ત્રી જ્યારે પોતાના હાથે રોટી બનાવે છે, ત્યારે તે તેના હાથમાંથી નીકળતી એનર્જી (ઉર્જા) આપે છે. જે ખાનારના પેટમાં જાય છે. અને તેનાથી મળતી તાકાત એ ઉર્જાનો મુખ્ય ભાગ જ છે. લોટનો રોટલો બનાવતી સ્ત્રી મારા મતે બ્રહ્મા જ છે. જે બીજી અનેકાનેક એનર્જીનું સર્જન કર્યે જાય છે.

ગામડાંમાં કે શહેરમાં જે સ્ત્રી પોતાની આજીવિકા માટે બીજાંવ ને રોટલી બનાવી ખવડાવે ત્યારે તેની કિંમત ‘અમૂલ્ય’ છે. તેની સાથે બાર્ગેઈન કરવું એ ગુનો ગણી શકાય. કેમ કે એમાં મૂલ્ય કરતા વેલ્યુ વધારે છે, પેટના ખાડાની. જે કેમેરો એવી ઘટનાનો ફોટો પાડે તેવા ફોટોનું મૂલ્ય પણ ઊંચું આંકી શકાય.

કોઈક ને ત્યાં મહેમાન બનીને જવાનું થાય ત્યારે તે ઘરની સ્ત્રી આપણને જમવા માટે રોકી લે, ત્યારે તેને ‘દેશના પ્રેસિડેન્ટનું આમંત્રણ’ સમજવું. કેમ કે એવું (મમતાભર્યું) જમણ નસીબદારને મળતું હોય છે. રોટલી તો વફાદારીનું ‘બોન્ડ’ છે. કેમ કે એમાં ‘નમક’ છે. અને એટલે જ તો તે નમકહલાલીનો શ્રેષ્ટ સિમ્બોલ બને છે.

‘મુહબ્બતકી રોટી’ જ્યારે પેટમાં જાય છે ત્યારે એની સીધી અસર દિલથી થઇ દિમાગ પર પડે છે. ને પછી શું સૂઝે?- સિમ્પલી !!! મસ્ત વિચારો, આઈડિયાઝ. ને એ માટે જ તો આપણે અહીં વારંવાર મળતા રહીએ છીએ, રાઈટ?

પ્રેમિક પંચ:

“રોટલીમાં મધની મિઠાશ ઉમેરવી છે?- તો બસ…તે બનાવતી વખતે સ્ત્રીનાં હાથ ચૂમી લેજો. ને જો ગાલ ચૂમી લેવાય તો…મધ સાથે માખણનો ટેસ્ટ પણ ઉતર્યો જ સમજો.”

(Photo Credit: Michael Benanav for NYtimes.com)

હાઈપર ગરમીમાં સુપર ઠંડીની અસર એટલે?…

Books for Reading

અહીં કેરોમાં લગભગ બધી જ સ્કૂલ્સનું સમર વેકેશન પૂરા ચાર મહિના હોય છે. વળી આખા વર્ષ દરમિયાન શુક્ર અને શનિવારે પાછી હોલીડે અલગ. એમાંય ઈદ, ‘સખ્ખત શિયાળા’ જેવી રજાઓનું મિની વેકેશન અલગ. એટલે અમે વાલીઓ એમની રજાઓની ફિ આપીને આખો વર્ષ ખુશ થતાં હોઈએ છીએ.

વાંચીને તમને સૌને વધુ પસીનો છૂટે એમાં કોઈ નવી નથી. આ તો વર્ષોનો અનુભવ એટલે આદત. પણ એક વાત સારી છે. અહીં કોઈ ‘ટયુશનીયા’ રોગનો વાઈરસ નથી.

સ્કૂલ દરમિયાન સિલેબસ પાકું રહે એટલે કાઠું પણ મજબૂત બનાવી આપવાની ગેરેંટી. છતાંય આપણા દેશી શિક્ષણ સાથે સરખામણી થાય ત્યારે ‘બવ ચ’ લાગી આવે.

આ તો ભલું થાજો અમારા પાડોશીનું કે…સાત કિલોની બૂક્સનું મોટ્ટું બંડલ અમારા ત્યાં ગિફ્ટાયુ છે. (ને બીજો માલ ત્યારે સપ્લાય કરવામાં આવશે જ્યારે આ ‘બૂક્સો’ને કમ્પ્લીટ કરવામાં આવશે.) એટલે અમારા ત્યાં રમઝાન મહિના પહેલા જ ઈદ આવી ગઈ છે.

અને એ સાથે જ મને મારી સ્કૂલની યાદોનું રિ-સાયકલિંગ પણ થઇ ગયું છે. વર્ષો પહેલા વેકેશનનાં પહેલા જ દિવસે આવો દલ્લો મારી મા રીક્ષામાં નાખી લઇ આવતી ને ત્યાંનાં બે મહિનાનું વેકશન આરામથી નીકળી જતું.

ઈતિહાસ રિપીટ થાય છે એનું આ મસ્તમ ઉદાહરણ. અહીં તો પરીકથાઓ અને સાહસકથાઓ પણ પાછી ફરે છે…એક દેશમાંથી બીજાં દેશમાં પહોંચીને. એવા ભૂખ્યા ઘરમાં જ્યાં બૂક આવતી રહેતી હોય છે.

મૌસમી મોરલો:

હાઈપર ગરમીમાં સુપર ઠંડીની અસર એટલે?-

જ્યારે બાળક તેના બંને હાથો આપણા ગળે ભરાવી ગાલ પર બચ્ચી ભરે અને બોલે…”થેંક યુ અબ્બાજાન, તમે અમારા માટે આટલી બધી બૂક્સ લઇ આવ્યા !!!!!!!!!!!”

‘મૂડ’ અને ‘મૂળ’ જાણ્યા વિના ‘મડ’ ઉછાળનાર, એટલે……

Mud Throw

ભારતમાં હોળી કે દિવાળી ભલેને રાષ્ટ્રીય ઉત્સવો હોય, પણ રાજકીય તો એક જ… – કિચડફેંક.

બારેમાસ ઉજવતા આ તહેવારમાં કુટુંબના રાજ-સભ્યોથી લઇ પાર્લામેન્ટનાં દરેક (અ)સભ્યો આવી જાય. જેઓ ભરપૂર ઉત્સાહ અને જોશ ખરોશ સાથે એક-બીજાં પર કિચડફેંકવામાં કાયમી ધોરણે તત્પર રહે છે.

  • કશુંયે ન બોલો તો પણ…કિચડ ફેંકાય.
  • કાંઈક પ્રોડકટિવ બોલો તો પણ..કિચડ તો ફેંકાય.
  • કાંઈક જુના આઈડિયાને ડેવેલોપ કરવા પ્લાન કર્યું હોય તો પણ…કિચડ !
  • કોઈક નવા પ્રોજેક્ટની પાછળ કમાવવાની સારી નિયત રાખી હોય તો પણ…કિચડ !

ખાસ કરીને કિચડ એવા લોકો પર જ ફેંકવામાં આવે છે જેઓએ કાંઈક સારું કર્યું હોય છે. એટલે જ આ તહેવાર એન્ટિક નહિ પણ ‘એન્ટિ’ફોર્સનાં નિયમ પર ચાલે છે.

  • કંપનીના ચીફે તો આ રીતે જ મેનેજમેન્ટ રચવું…નહિ તો ફેંકો કંપની…કિચડમાં !
  • દેશનાં નેતા કે અભિનેતા તો અમારી ઈચ્છા મુજબ જ ચાલવા-બોલવા જોઈએ…નહિતર કિચડ !
  • સંતે તો અમને જે સાંભળવું ગમે એવી જ કથા કરવી જોઈએ…નહિ તો જાય કથા…કિચડમાં !
  • પ્રિન્સીપાલે તો વાલીઓનાં ‘પ્રિન્સીપલ્સ’ પર જ સ્કૂલ ચલાવવી…નહિતર ભણતર જાય કિચડમાં !

હાળું આ દેશ છે કે…કિચડસ્તાન ?!?!?!

અલ્યા ભાઈ….આપણી ઈચ્છા મુજબ જ આ બધું ચાલતું હોત તો…આજે ઈશ્વર છે? એવું કન્ફયુઝન કે ક્વોશચન થાત ?

આ તો સારું છે કે…આવી માથાભારે મૂંઝવણોનાં મડ-ફેંક મૂડ દરમિયાન એક નાનકડું માસૂમ બાળક પાસે આવી ગાલ પર કીચડને બદલે ‘કિસ’ લગાવી જાય છે, ત્યારે લાગે કે…..વાહ ! આવાં કિચડમાં પણ હજુએ લોટ્સ ઓફ લોટસ ખીલતાં તો રહે છે જ.

તો મૂકો ને પંચાત. ઉનકા કામ એહલે-એ-કિચડ જાને. હમારા કામ તો હૈ…ઉસમેં ભી કમલ સા ખીલ જાના.

‘હોલી’ પંચ:

‘મૂડ’ અને ‘મૂળ’ જાણ્યા વિના ‘મડ’ ઉછાળનારને ‘મેડ’ સમજવો?

લેવિટટાઉનમાં થયેલી ‘લવ’ની લેવી-દેવી…

MobCash_Man- Avi

ન્યૂયોર્કમાં એક નાનકડું ટાઉન છે.: લેવિટટાઉન. ત્યાં એક સ્ટેશનરી અને જનરલ પ્રોડકટ્સ સ્ટોર છે. જેના માલિક છે, અવિનાશ ગાંધી. અને તેમને સાથ આપતી પત્ની ભારતી ગાંધી.

લગભગ ૫૦+ વર્ષિય ગુજ્જુ અવિનાશભાઈએ તેની બોલવાની મિઠાશથી ‘એવું’ મજાનુ સ્નેહભર્યું વાતાવરણ રચ્યું છે કે તેના ગ્રાહકોમાં વર્ષોથી તે ‘એવિ’ તરીકે લાડકા છે. તેમણે તેમનાં રેગ્યુલર ગ્રાહકો સાથે એવો ઘરોબો કેળવ્યો છે કે…તેઓના નાના બાળકોનું ભણતર, તેમની રોજીંદી જરૂરીયાતો, તેમની પ્રોફેશનલ અને પર્સનલ લાઈફ વિશે સતત અપડેટ્સ મળતું રહે છે.. અને જરૂર પડ્યે એવિભાઈ તેમને માનસિક કે મનીવાઈઝ માઈક્રો મદદ પણ કરતા રહે.છે. (ઘણું ચ બધું ઠોરાંમાં સમજી જાશો.).

હાં ! …તો હવે થોડાં જ વર્ષ અગાઉ એવિભાઈના પત્ની ભારતીબેનને કેન્સરનું નિદાન થયું. પ્રથમ સ્ટેજમાં હતું એટલે સારવાર તો સમયસર થઇ ગઈ. પણ તેનાથી અવિનાશભાઈની ઘણી સારી એવી મૂડી ધોવાઈ ગઇ. ને વખત એવો આવ્યો કે તેમને વર્ષો જૂની આ દુકાન વેચવાનો કઠોર નિર્ણય લેવો પડ્યો.

તેમના રેગ્યુલર ગ્રાહકોમાંનો જ એક ક્રેઈગ ડેનિશને આ વાતની ખબર પડી. તેણે તેની પત્ની સેલેસ્ટે સાથે મળી એક (મદદગારી) ત્રાગું રચ્યું. બેઉએ એવિ-ભારતીને ખબર ન પડે એ રીતે છુપા રૂસ્તમ બનીને ફેસબૂક પર વિકેન્ડનો એક દિવસ નક્કી કરી ઇવેન્ટ બનાવી.: ‘મોબકેશ- ટુ હેલ્પ એવિ.’

લગભગ ૧૦૦થી વધુ લોકોએ તેને કન્ફર્મ કરી નક્કી કર્યું કે એવિનાં આવાં મુશ્કેલી ભરેલા સમયમાં ભેગા મળી સ્ટોરમાં એક સાથે ‘ખરીદીનો હૂમલો’ કરવો અને ધૂમ મચાવી બધી જ પ્રોડકટ વેચી મરાવવી. જેથી કરીને તેને સ્ટોર વેચવાની નોબત ન આવે.

ને બસ….બેનર્સ-પોસ્ટર્સ-ડેન્ગલ્સ પર ‘એવિ, વી લવ યુ’ ના નારા સાથે શરુ થઇ ‘એ વિ’કેન્ડી ઇવેન્ટ. એવિભાઈ અને ભારતીબેનના મહિનાઓથી રોકાયેલાં (દુઃખદ) આંસુઓ અનહદ ખુશીના આંસુઓથી રોકિંગ થઇ આવ્યા.

આવી સોજ્જી ઇવેન્ટ રચેલા ક્રેઇગ અને તેની પત્નીની ખુશીનું શું પૂછવું?- તેણે તો આખી આ ઘટનાને ૧૦ મિનીટની મુવી-ક્લિપમાં ફેરવી નાખી. જેમાં એવિ અને તેના ગ્રાહકોની અમેરિકન-ગુજ્જુ મોહબ્બતની આપ-લેનું અનોખું દ્રશ્ય જોવા મળે છે જ. પણ અંતમાં તેમનું ગુજરાતી હોવાની સાબિતી આપતું વાક્ય જોઈ ખુદ તમે પણ બોલી ઉઠશો.: “મઝા આવી ગઈ !”

દોસ્તો, આપણા સૌ જોનાર માટે આ ક્લિપ કદાચ નાનકડી હોઈ શકે. પણ તેમાં રહેલો સંદેશો ઘણો મોટો છે. અને મારી આજે ખાસ ઉમ્મીદ અને અપિલ છે કે….જોતા પહેલા આજની આ પોસ્ટમાં ખીલેલા મોહબ્બતનાં મૂવિ મોરલાને શક્ય એટલી લાઈક અને શેર કરી ખીલવવા દેશો. એટલાં માટે કે અહીં પણ અવિનાશભાઈનો ‘ગાંધી’ માર્ગ જ ‘અટક’માં આવ્યો છે.

સતત નીકળતી રહેતી ઘટના…

ગઈકાલે એક ઘટના ‘નીકળતી’ જોઉં છું…

મુંબઈથી પાછા ફરી કેરો-એરપોર્ટથી ઘરે આવવા માટે ત્યાંના મેઈન ગેટની બહાર ‘નીકળું’ છું. આદત મુજબ કેટલાંક ટેક્સી-ડ્રાઈવર્સ મારી સાથે જ અંદરથી મને ઘરે લઇ જવાની ઓફર્સ સાથે બહાર આવવા ‘નીકળે’ છે. પણ લગભગ બધાંની ઓફર બહુ મોંઘી ‘નીકળે’ છે. પાર્કિંગ પ્લોટ તરફ જતાં જ એક ટેક્સી મારી પાસે આવી ઉભી રહે છે.

નાનકડી બે દરવાજાં વાળી ટેક્સીના એ ડ્રાઈવર સાથે થોડો ભાવતાલ કરી હું તેની સાથે ઘરે જવા ‘નીકળું’ છું. પણ તે હજુ ગાડી સ્ટાર્ટ કરે એ સાથે જ ત્યાંનો કોઈક ટ્રાફિક-પોલીસ ઓફિસર તેને રોકી લાયસન્સની માંગણી કરે છે. ડ્રાઈવર અને લાયસન્સ બંને જેન્યુઈન તો ‘નીકળે’ છે, છતાંય….

પેલો ઓફિસર તેના કાર્ડને જપ્ત કરી (બકરો મળવાની ખુશી સાથે) પાસે આવેલા બીજાં સાગરીતો પાસે પહોંચી ચુક્યો છે. ડ્રાઈવર મને આંગળીથી “જસ્ટ હમણાં જ પાછો આવું છું, સાહેબ”નો ઈશારો કરી સાઈડ પર ટેક્સી પાર્ક કરી થોડી મહેનતે દરવાજામાંથી બહાર ‘નીકળે’ છે.

ડ્રાઈવરના એક હાથમાં લાકડી છે. તે પેલાં પોલીસ-ઓફિસર્સની ટોળી પાસે ધીમી-ધીમી ચાલે બસ પહોંચવાની કોશિશ કરે છે. એનો આવો હાલ જોઈ બીજો ઓફિસર સેકન્ડ્સમાં ઉભો થઇ તેની નજીક આવી ભેંટી પડે છે. આવી ‘ઝપ્પા-ઝપ્પી’ જોઈ પહેલો તેના હાથમાંનું લાયસન્સ-કાર્ડ પાછુ રીટર્ન કરે છે. એટલા માટે કે અમારા સૌની નજરમાં ડ્રાઈવર અપંગ છે.

રસ્તામાં મારા મોઢામાંથી તેની ‘કાર’કીર્દીની સફરો વિશે શંકાસ્પદ સવાલો ‘નીકળતાં’ રહે છે. શરૂઆતમાં બેકાર લાગતી તેની વાતોમાંથી પણ એવી સચ્ચાઈ ‘નીકળે’ છે કે જેનાથી મને ફરીવાર જાણવા મળે છે, કે માણસ પોતાના વતનથી દૂર શાં માટે ‘નીકળે’ છે.

આખરે મારા ઘરના આંગણે પહોંચી હું ટેક્સીની બહાર ‘નીકળું’ છું, ત્યારે આ શબ્દો મારા દિલમાંથી ‘નીકળે’ છે….

“આપણી ઝિંદગી પણ એક ‘નીક’ જ છે ને ! – જ્યાંથી પ્રત્યેક ક્ષણે અનુભવોનો પ્રવાહ સતત ‘નીકળતો’ જ રહે છે…”

મળી આવેલા કેટલાંક ચકલાંચૂંથી શંશોધનો…

પૃથ્વી પર આવેલી યુનિવર્સીટી કે ઇન્સ્ટીટયુટની લેબ્સમાં રહેલા આ નિશાચરો (એટલે કે રિસર્ચરો) ક્યારેક નવરા બેઠા એવા રિસર્ચ ‘ઓકે’ છે કે આપણને લાગે કે આવા રિસર્ચને અન્ય સંસ્થાઓ ‘ઓકે’ જ કેમ કરે છે?

લેટેસ્ટ નમૂનો:

 “કરોડો વર્ષ પહેલા જે મહાકાય ડાયનોસોર્સ પૃથ્વી પર ફરતા હતા ત્યારે તેઓ તેમની પૂંછડી હલાવી (એની ડાયનોસોરીઓને) સેક્સ અપીલ કરતા હતા.” – લ્યો યાર! સવાલ થાય છે કે આવા પટપટતા ન્યુઝ કોણ લેવા ગયું તું બાપલ્યા!?!?

એના પરથી લાગે છે કે આવનારા વર્ષોમાં હવે આવા બીજાં ચકલાંચૂંથી શંશોધનો બહાર પડે તો નવાઈ નહિ. જેમ કે…

  • •=> “૧૦૦૦ વર્ષ પહેલા…. લિયોનાર્દો વિન્ચ્શીની પ્રસિદ્ધ મોનાલીસાના એ રહસ્યમય હાસ્યનું કારણ એટલું જ કે…તે જ્યારે ફોટો ચિતરાવવા બેસી હતી ત્યારે તેના કૂલા નીચે કીડી ધીમો ધીમો ચટકો ભરી રહી હતી…”
  • •=> “૯૯૯ વર્ષ અગાઉ…..જેના જવાથી ઘણાં ક્રિકેટપ્રેમીઓ ‘વિધવા’ બન્યા’તા…એવા પ.પૂ.ધ.ધૂ. ૧૮,૪૨૬ રનધીરાજ શ્રી શ્રી ગોલઘુટ્ટમ બલ્લાવીર સચિનેશ્વર તેન્ડૂલકરમ્ પ્રભુ જ્યારે દોઢ-વર્ષના હતા ત્યારે તેમના ઘરની પાછળ આવેલી ગલીમાં નાનકડું ધોકો-બેટ લઇ ૯૯ વાર ઉભાઉભા રબરથી માત્ર ‘બોલ બોલ’ કર્યા કરતા..એટલે ‘નર્વસ નાઈન્ટી’નો રોગ ત્યારથી લાગુ પડ્યો હતો.”
  • •=> “૫૦૦૦ વર્ષ પહેલા… લોક સેવાર્થે મૂર્ધન્ય (ઓહ…સોરી મૂકધન્ય) ‘બની ગયેલા’ ભારતવર્ષ નામના એક નગરના પૂર્વ પ્રધાનમંત્રી નામે મનમોહનભ’ઈએ શાંત રહી પ્લેનેટ રિકોર્ડ કાયમ કર્યો હતો. જ્યારે એમના ‘બોસે’ ઇટાલિક ફોન્ટ સાથે ‘બોલ બોલ’ કરવાનો.
  • •=> “૯૪૫ વર્ષ અગાઉ…. ગુજરાત નામના સાવ નાનકડા ગામડે શ્રી મોદી નામે એક બાપુ-નેતાને અમેરિકા નામના પરગ્રહની વિઝા એટલા માટે રિજેક્ટ થઇ હતી કે…તેઓએ વિઝા ફોર્મની બદલે ‘ભૂલ’થી ચૂંટણીનું ફોર્મ ભરી સબમિટ કર્યું હતું. એમાં લખાયેલી એમની હિસ્ટ્રી જોઈને ત્યાંના એલિયન્સ ઓફિસરોને હિસ્ટીરિયા આવી ગયો હતો.
  • •=> “ઓલમોસ્ટ એક લાખ વર્ષ પહેલાની વાત છે….સન ૧૯૪૯માં જગમશહૂર ‘મોહન’ નામનો કોઈક કાઠિયાવાડી ‘ભારતીય’ બાપુ જો હયાત હોત તો ‘ઇન્ડિયા’ની બહાર આફ્રિકાના જંગલમાં પોતાના નવા સ્થપાયેલા આશ્રમાં અંતે ૮૦ વર્ષનો થયો હોત.”

આવા શંશોધનો…હજુય ‘ચાલુ’ છે. અપડેટ થયે બહાર લાવીશું. ત્યાં સુધી તમતમારે નીરો ગટગટાવો. આહ! ‘બારે ઠંડી બૌ છે, ને?

લ્યો ત્યારે FDI નું આ હવે નવું સૂત્ર ‘ખુલશે’…

પ્રાપ્ત સૂત્રો કે અનુસાર…

પ્લેબોય કંપની આવતે મહિને ગોવામાં એમની પહેલી પ્લે-ક્લબ ખોલવા જઈ રહ્યું છે.
(ગરમી લાગવા માંડી ને?- ભ’ઈ હવે તો જરૂર પંખો ચાલુ કરવો જ પડશે)

એમના રિપોર્ટ અનુસાર…ભારત એમના માટે બીજા નંબરનું સૌથી મોટું અને હોટ માર્કેટ ગણાયું છે. આમ તો જો કે એમણે એમના પ્લેબોય મેગેઝિનને માસિકની દુનિયામાં અદ્રશ્ય રીતે (ભારતમાં પણ) પહેલો નંબર તો રાખ્યો જ છે. છતાં ભારતનું યુવા ધન આટલું મોટું ‘નીકળશે’ એવો એમનો અંદાજ સાવ ખોટો પડ્યો.

વાત એમ બની હોય કે….તેમણે પહેલા ‘સન્ની’ અને ચિયર-ગર્લ્સ જેવીઓ છોકરીઓનું જિસ્મ બતાવી માર્કેટ રિસર્ચ કરવા ભારત મોકલી હોય. પેલીઓ એ “ભોત જ્યાદા, ભોત અચ્છા ઔર સિક્યોર્ડ માર્કેટ હૈ યાઆઆઆ૨!!” એવો સંદેશો મળ્યા પછી એમણે આર્યાવ્રત ભારતમાતા સાથે ‘સોમપાન’ કરાવવા આ મંગલમય સંબંધ પાકો કર્યો હોવો જોઈએ.

હવે પ્લેમેટ્સનો ઉપયોગ કરી આ યુવાધનને સેક્સની દુનિયામાં (બર)આબાદ(?!?!) કરવા આગામી ૨-૩ વર્ષમાં ઠેર ઠેર બીજી દોઢસો જેટલી ક્લબ્સ, ડાંસ-બાર અને ફાફેનું પ્રયોજન કરવામાં આવનાર છે.

આમાં માની જ શકાય કે કેટલાંક ‘રવિ’મય માનવીઓની લાગણી દૂભાઈ જશે. પણ એમને પૂછનાર કોણ?- કારણકે એવા બિઝ-‘ગુરુ’ઓ તો ‘શુક્ર’ની જેમ ચમકી ઉઠવાના છે.

આપણે પબ્લિક… આમેય બુધ્ધુ જ છીએ ને? આવી સાવ નીચી બાબતોમાં ક્યાં વિરોધ કરવાનો ‘ટેમ’ મળે? હવા આણે દે ભાય હવા…

આપણી બેનોની ઓઢણી કે બૈરાની છેડતી કે પછી ડોહા-કાકાનું ધોતિયું ખેંચવાની મજાકમાં બહુ વાંધો નથી શાયેબ. આખેઆખું શરીર સચ્ચે જ…સિનેમા પછી પહેલીવાર ખુલ્લેઆમ ચ્યોં જોવા મળવાનું હતું?- આ તો હારું છ ક પ્લે-ભાયડો આવી છોકરીયુંઓને લઇ આયો…બાકી આપણે તો ઈમ જ મરી જાત….

લ્યો ત્યારે FDI નું હવે નવું સૂત્ર ‘ખુલશે’: ફક દે ઇન્ડિયા !

બાપા… જરા એ.સી. ચાલુ કરાવો ને! મફત વીજળીની પેલી વાતનું શું થયું લ્યા ઓયે…હવે તો દિવાળીયે નજીક આવી ભ’ઈ ?