નાઇલને કિનારેથી….

સમૃદ્ધિ…..વિચારોથી, વાણીથી, વર્તનથી, અનુભવથી!

Tag Archives: મમતા

વેલેન્ટાઇનની એક વ્હેલી, વ્હાલી અને વહેલી વાર્તા…..

old-couple-hands

Love…Connected ! 

.
એ જુવાન-ડોસા નસલી ઈરાનીની શારીરિક ઉમ્ર હશે: 80 વર્ષ. પણ માનસિક રીતે તો હજુયે તેઓ 18 વર્ષમાં જ હતા. રોમાન્ટિક મૂવિ જોતા-જોતા સીટી પણ વગાડી શકે એવાં સૂરીલા અને રંગીલા.

(હવે નસલીની આવી શરૂઆતી ઓળખ આપું ત્યારે એ માણસ ‘પારસી પોઈરો’ જ હોય એમ સમજી આગળ ચાલીયે.)

હા, તો નસલીબાપાનો ૮૦માં વર્ષે બાથરૂમમાં થોડોક પગ લપસ્યો. એમાંતો તેમના પગની ઢાંકણીએ તેનું સ્થાન ડોલાવી ડોસાને દવાખાને ભેગો કરી દીધો.

આપણને એમ થાય કે એમની બૈરી રતનબાઈ (એ પણ ફક્ત 60 વર્ષની જ) કદાચ “ઓહ મારા માયજી ! ઓહ મારા ખોદાયજી! આંય ટમુને શું થયું?” જેવાં ડઝનેક સવાલો કરીને ડોસાને થોડો વધારે ગભરાવી ‘નાઈખો’ હસે.

પણ એના બદલે ખાલી “ઓહ્ફ ! આ ઉમ્મરે બી લપ્સો ચ્ચ, જરીક ધ્યાન રાખોની !” નો એકાદ ડાયલોગ સાંભળી લઇ ડોસાએ તેમનો જમણો હાથ રતનની પીઠ પર, અને રતનનો ડાબો હાથ તેમની કમરમાં ભેરવી દઈ ડૉ. ભમગરાની ક્લિનિકમાં આવી ગયા.

નસીબે ડૉ. ભમગરા સંબંધમાં નસલીનો જુનો સાળો. મગજથી એય ભમરો એટલે સાળા-બનેવીએ “ઘન્ના ડા’રે મલીયા, સાહેબજી !!!” કહીને ક્લિનિકમાં હસતાં-હસતાં એકબીજાંવનું સ્વાગત કરી નાઇખું.

“રતન ! ટુ ત્હારે ચુચાપ ઘેર જા. આંને ટો હું જોઈ લેવસ.”- કહી એ રાતે એક તરફ ડૉ. ભમગરાએ નસલીના ઢાંકણ પર પાટાપીંડી વડે ઘાને બંધ કર્યો. અને બીજી તરફ બ્રાંડીનું ઢાંકણ ખોલીને નસલીનું પણ પેઈન દૂર કરી નાઈખું.

આપણને હવે એમ થાય આ બંનેની ધમ્માલ લાંબી ચાલવાની. પણ બીજા દિવસની રાતે નવ વાગ્યે નસલીઅંકલ બેડ પરથી ઉઠવા ગયા ત્યારે નજીક બેસેલી ક્લિનિકની ‘એવન્ની ડાલ્લિંગ નર્સ-સિસ્ટરે’ પૂછ્યું “અંકલ શું થયું?”.

“ટુ અબ્બી હાલ ટારા સાહેબને બોલાવ. ની રેવું મારે અહિયાં.” નર્સે તેનો આગળનો સવાલ અંદર જ રાખી ડૉ. ભમગરાને વેલ્લી તકે બોલાવી દીધા. સાળાજી પણ આવી ગયા સીધા બનેવી પાસે. 

“ભોમિ, મારી રતનને બોલાવ હમના જ. બસ મને બીજું કાંઈ નય જોયે.” – અને ‘બાર વાગી’ જાય એ પહેલા રતનબીબી એમના નસલી પાસે આવી ગયા.

“એકાએક શું થયું ટમુને, ભાઈ કઇ બોલિયો? મને કે’વ તો.” – રતનબાઈએ મીઠ્ઠી ઇન્ક્વાયરી કરી.
“આ ‘સાલ્લો’ શું ધૂર બોલવાનો? અરે એની બ્રાંડીમાં મજા નઠ્ઠી. મારે એનાથી જીવ નથી ખોવો. હું ટો ટા’હરી આંખો જોઈને બીજો ડસકો નીકારવા માંગુ ચ્ચછ. ચાલ મને ઘરે લઇ જા જોવ.”

તે રાતે ડૉ. ભમગરાએ તેમના બેન-બનેવીને, તેઓના ‘દવા-દારુ’ના બિલને… બધાંને માફ કરી દીધા. કેમ કે મોડે મોડે એમને પણ એમને સમજાઈ અને દેખાઈ ગયું કે…

નસલી મોટ્ટી ઉંમરે પણ શું કામ એની રતનને લઇ ‘આવીયો’ તો…અને એ ખુદ હજુયે કેમ તેની ડાલ્લિંગ ‘ધન’ વગરનો જ રહી ગયેલો….આંખોમાં અટકી ગયેલાં તેના આંસુઓની જેમ….સાવ કોરો કટ્ટ જ !

પ્યારો પારસી પંચ:

“શરમને પણ બેશરમ થવા ‘બે’નો સહારો જ જોઈએ છે. ચૌદમી તારીખો તો આવશે અને…’ભમ્મ’ કરતી ચાલી જાશે…!!! ”

– મુર્તઝાચાર્ય (ઇ.સ.પૂ. ૨૦૧૭, વેલેન્ટાઇનના વહેણમાં…)

(Image Credit: ‘i.huffpost.com)

Advertisements

૧૦ બાબતો માટે ‘Thank You’ કહેવું ગમશે….

2-hands-Love

આમ તો વારંવાર ‘અલ-હમ્દુલિલ્લાહ’ બોલતા રહેવાની આદત છે એટલે દરરોજ Thanks Giving Day‘ ઉજવાઈ જાય છે. પણ આજે થયું કે…દુનિયાકે સાથભી ચલ શકતે હૈ તો…ચલે !!! તો પેશ-એ-ખિદમત…..

આ ૧૦ બાબતો (મારા ખુદાને, ને પછી ખુદને) માટે ‘Thank You’ કહેવું ગમશે….

1. ‘પેલ્લામાં પેલ્લું’…..મા-બાપજીએ મને માણસ તરીકે પેદા કરાવ્યો….Thank GOD!

2. આ ખુદને અને ખુદાને સમજવા માટે ‘સમજણ’ આપી.

3. એ સમજણને રાખવા માટે મસ્ત મજ્જાનું જમણ આપ્યું.

4. જમણની સાથે આખા બોડીને ખુલ્લું ફેલાવી શકું એટલી જગ્યાવાળું, હવા-ઉજાશવાળું ઘર આપ્યું.

5. ઘરમાં પણ ‘બિન્દાસ્ત રીતે નાડુ ઢીલ્લું રાખી રહી શકું એવાં લેંઘા-ઝભ્ભા અને ચેઈન-રિએક્શનવાળી પેન્ટ-શર્ટ જેવાં પોશાક બોનસમાં મળ્યા.

6. આ બધું એકલા-એકલા ‘ઉજવી’ને બોર ન થઇ જાઉ એટલા માટે સોજ્જા સગાં-વ્હાલાં આપ્યા. અને એમાંય મેગા-બોનસ પેક અને મેઇડ-ઇન-મોમેન્ટ્સ જેવાં મજ્જેદાર મિત્રો મળ્યા.(આમાં બૈરી, બચ્ચાં, બૂન બધ્ધા આવી ગ્યા)

7. નવી-નવી ટેકનોલોજી સાથે હાથ મિલાવી શકીએ એ માટેનું મન-મગજ અને મિજાજ મળ્યા.

8. નંબર-૭માં રહેલાં અઢળક પોઈન્ટ્સને સમજી તેને ‘એક્સપ્રેસ’ કરવા માટે લખવા-વાંચવા, જોવાં-સાંભળવાની સ્કિલ્સ આપી.

9. નંબર-૮ને વિકસાવવા માટેના વિવિધ હાર્ડવેર-સોફ્ટવેર અને પ્લેટફોર્મ્સ મળ્યાં. (એ પણ ‘ઓટો-અપડેટ’ની સુવિધા સાથે)

10. વાહ !!…વાઉ !!! માત્ર ૧૦ પોઈન્ટ્સમાં ‘Thank You’ કહી શકું એટલી વાઈબ્રન્ટ મોમેન્ટ્સ પણ આપી…..

Oh! My GOD! LOVE YOU !!!

મહેરબાની મોરલો:

” ચહેકતા આંગન, મહેકતા ધંધા,
ઔર ક્યા માંગે અલ્લાહકા બંદા !”

આને શું કહેવું, સમયનું સાયકલિંગ કે સંજોગોનું રી-સાયકલિંગ?

Re-Cycling Of Time Or Situation?

recycling bins Re-Cycling Of Time Or Situation?

મારી નજરની સામે સમયાન્તરે આખો ઘટનાક્રમ બન્યો છે, લાંબો છે. પણ તેમાં રહેલી સમજણ ટૂંકાવી લખું છું. ધ્યાનથી વાંચશો તો તમારામાંથી કોઈકને જીવનનો રાહ મળી આવશે. સવાલ ફક્ત આટલો થાય છે કે: આને શું કહેવું, સમયનું સાયકલિંગ કે સંજોગોનું રી-સાયકલિંગ?
— — —
એક મસ્ત મજાની દિલદારી છોકરીના દસ વર્ષ અગાઉ લગ્ન થાય છે. લગભગ બે વર્ષ પછી દિકરો જન્મે છે. ત્યારે છોકરીને શંકા જાય છે કે ‘પતિની નજર એક બીજી સ્ત્રી પર છે અને કાંઈક ચક્કર ‘ચાલુ’ છે. છોકરી ચુપ રહે છે. બીજાં ત્રણ વર્ષ બાદ દિકરી જન્મે છે.

છોકરીના પતિની ‘ફક્ત ફ્રેન્ડ જ છે યાર’ વાળી વાતનું ‘લફરું’ ખુલ્લું પડી ‘મજબૂત માશૂકા’ બની ચુકી છે. પતિને બાળકોમાં બહુ રસ રહ્યો નથી, ને પત્ની માટે તો ‘જરા પણ’ કસ રહ્યો નથી.

છોકરી એ ત્રણની વચ્ચે ‘સાવ બિચારી’ બની છે. તેના પછીના ૩ વર્ષ માથાકૂટવાની અંદર વીતવા અને વીંટવામાં ગયા છે. પતિ તરફથી અપાતી ઘરખર્ચીતો ક્યારનીય બંધ થઇ ચુકી છે. પણ આ છોકરીમાં એક સજ્જડ પ્લસ પોઈન્ટ એ છે, કે તે ભણાવવામાં પણ ખૂબ હોંશિયાર છે એટલે જાણીતી સ્કૂલમાં અરેબિક ટિચર તરીકે જોબ કરી ઘરખર્ચ ચલાવે છે.

જે પતિ પાસેથી સુખ-સંભાળ, સેક્સ, સિક્યોરીટી જેવાં તત્વો ન જ મળે ત્યારે એ બધું જ મૂકી સાંત્વના માટે મા-બાપ પાસે આવે જ. ને પછી તો….ફેમિલી-વોર…ડાયવોર્સની સાંકળઘટનાઓ…..બાદ છોકરી મા-બાપ પાસે ને બાળકો એમના પિતા પાસે સેટ થાય છે. છોકરીના વાલીડા દુઃખીતો છે જ પણ “જે થાય છે તે સારું જ થાય છે.” બોલી સમયને સમયનું કામ કરવા દેવાની સલાહ આપે છે.

એક અંગત કુટુંબી સ્નેહી તરીકે હું તેમની આ આખી ઘટના ત્રણ વર્ષથી જાણું અને જોઉં છું. અને મારા મોંમાંથી પણ માત્ર એટલું જ નીકળે છે: “જે થવાનું છે તે બેસ્ટ થવાનું છે. બસ તું એ ‘બેસ્ટ’ નામની મોટી બસની રાહ જો બૂન.”

….ને ત્યાંજ ગઈકાલે મને સમયના ગોઠવાયેલાં ચોકઠાંમાંથી નીચે મુજબ સમાચાર મળે છે.

આ ડાયવોર્સી છોકરીનાં પતિની બીજાં શહેરમાં બદલી થઇ છે. જ્યાં તેની સાથે રહેતી બાળકીને જરાય ફાવતું નથી એટલે તે તેની દાદીમા પાસે પાછી જુના શહેરમાં આવે છે. દાદી તેને ત્યાંની એક મશહૂર સ્કૂલમાં ફરીથી રિ-એડમિટ કરે છે, જ્યાં એ પહેલા ભણતી હોય છે. જ્યારે દિકરાને તો ક્યારનોય બોર્ડીંગમાં મુકી દેવાયો છે.

થોડાં જ દિવસ બાદ સ્કૂલનાં ટ્રસ્ટીનો આ ડાયવોર્સી છોકરી પર ફોન આવે છે કે: “બેટા ! તારી માસૂમાને તું જ સંભાળી શકે એમ છો. એટલે અમે ચાહિયે છીએ કે આ જ સ્કૂલમાં શ્રેષ્ઠ અરેબિક ટિચર તરીકે તું જ યોગ્ય છે. બોલ સ્કૂલ ક્યારે જોઈન કરે છે?”

હવે આ ડાયવોર્સી છોકરીની એક આંખમાં તેની ‘માસૂમા’ પાછી મેળવવાના હર્ષિલા આંસુઓ તો છે જ પણ સાથે-સાથે ફરીથી ગમતું મેળવવાનો અને ગમ દૂર થયાનો અનેકગણો આનંદ બીજી આંખમાંથી નીકળી રહ્યો છે.
— — —
બોલો દોસ્તો, ત્યારે સવાલ થાય ને કે: આને શું કહેવું, સમયનું સાયકલિંગ કે સંજોગોનું રી-સાયકલિંગ?

સાયકલિંગ શોટ:

“આંખોમે રોક લે અપને ઇન આંસુઓકા તુફાન,
લેતી હૈ ઝિંદગાની હર કદમપે એક ઇમ્તેહાન.”
.
.
(Photo-Credit: dreamstime.com)

લોખંડી મન અને મીણ જેવું દિલ ધરાવતી બ્રાઝિલની ‘સિક્યોરીટી મોમ’

Security Mom in Brazil

Security Mom in Brazil Football Stadium

બ્રાઝિલ એટલે ફૂટબોલમાં જીવતો દેશ. ત્યાંના જન્મેલાં બાળકને તેની મા ગળથુથીને બદલે દૂધની સાથે ફૂટબોલની કિકનું રસપાન કરાવે છે.

ત્યાંના નાગરિકો ખેલાડીઓ ભલે ટિમ બ્રાઝિલ માટે જાંબાઝ બનતા હોય છે. પણ અંદરોઅંદર પોતાની કાઉન્ટી ટિમ્સ માટે એવી જાંફેસાની પણ કરી નાખે છે, કે વિરોધી ટિમ સાથે મરણીયા બની લોહીયાળ જંગ પણ ખેલે છે. ફૂટબોલ માટે એક આવો જઝ્બો અને જોશ કદાચ બીજાં દેશમાં હશે કે કેમ એ સવાલ છે.

ખૈર, તેમનાં આવા સુપર લડાયક-લોહીયાળ પેશનને એક નવો જ સોફ્ટ ટચ આપવા ત્યાંના શહેર રિયો દે જાનેરીયોની ફૂટબોલ એસોસિએશને તાજેતરમાં એક મમતાભર્યો રસ્તો અપનાવ્યો. – ” સિક્યોરીટી મોમ.”

ફૂટબોલ માટે કિલર-ઇન્સ્ટીન્કટવાળી પણ મીણ જેવું દિલ ધરાવતી પાવરફૂલ અને ક્વોલીફાઈડ માતાઓ ને પસંદ કરી તેમને સિક્યોરીટીની પ્રોફેશનલ તાલીમ આપી ત્યાંના સ્ટેડિયમમાં સિક્યોરીટી તરીકે મુકવામાં આવી.

– શું કામ? – એટલાં માટે કે જે ટોળું આક્રમક બને એમને આખરે મા જ શાંત પાડી શકે છે. એવું સભ્યોએ માન્યું અને પ્રયોગ અમલમાં પણ મુકાયો.

ફૂટબોલની ગેમ દરમિયાન વારંવાર થતી હિંસાની આગને ટાળવા આવી માતાઓ આખરે ‘મોમ’ બનીને વ્હારે આવી. જ્યાં ‘પાંડુ કી લાઠી’ કામમાં ન આવી ત્યાં આ મોમે ખભા પર માત્ર હાથનો સ્પર્શ આપી નવલોહિયાઓને શાંત પાડી દીધા.

જેમાંથી કેટલાંક જુવાનીયાઓને તો ત્યાં જ ખબર પડી કે…”આઈલા!! અપૂન કી મા ઇધર પુલિસ બનકે કૈસે આ ગઈલી રે?!?!?!- પછી થાય શું? કયા ‘બાપા’ની તાકાત કે અફડાતફડી મચાવી શકે?!?!?!

આ પ્રયોગ એટલો સફળ થયો કે હવે નિયમિત ધોરણે ત્યાં આવી મોમ્સને જોબ્સ માટે સિક્યોર કરવામાં આવશે.

આપણે ત્યાં એવી કઈ રાષ્ટ્રીય ‘ધમાલ’ થાય છે, કે જેમાં આપણી ‘પટેલ છાપ’ મા પણ સેવા આપી શકે? – હુ કેવુંસ ભ’ઈ?

….એટલા માટે હું ‘મધર્સ ડે’ મનાવતો નથી…માનતો નથી?”

દીકરો અમેરિકાથી આવ્યો હતો. એની સાથે એના મિત્રો મળવા દોડી આવેલા. ઘરમાં ધાંધલ-ધમાલ મસ્તીનું એક રૂડું તોફાન સર્જાયું હતું.

મા ના હરખનો પાર ન હતો. “શું કરું?”…શું ના કરું?ની દ્વિધામાં મા ઘેલીઘેલી થઇ ગઈ હતી. મા એ બધાને જમવા બેસાડ્યાં. ખૂબ પ્રેમથી મા એ ભાવતા ભોજન બનાવેલા. રખેને દીકરાને કાંઈ ઓછું ન આવી જાય એ માટે તેના સ્વાદની પૂરેપૂરી તકેદારી રાખી હતી.

આ મા ને જાને આજે સર્વસ્વ મળ્યું હતું. સમજોને કે જાણે ઘરે પ્રભુ પધાર્યા હતાં.

દીકરો અને તેના મિત્રો વાતો કરતા કરતા જમ્યે જતા ને મા આગ્રહ કરીને પીરસતી રહેતી. દરેક કોળીયે મા નો પ્રેમ પણ જમી રહ્યો હતો. મિત્રો પણ માતૃત્વના અમી-સિંચનને માણી રહ્યા હતાં.

જમ્યા બાદ મા એ કબાટમાંથી ઈસ્ત્રીબંધ રૂમાલ હાથ લુછવા આપ્યો. પુત્રે હાથમાં લઇ તો લીધો. પણ ગડી ખોલતા જ તેની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુઓ ટપકવા લાગ્યા. પેલો રૂમાલ પણ ભીંજાવા લાગ્યો.

માને થયું ‘આમ કેમ? શું મારા દીકરાને કાંઈ ઓછું આવ્યુ?…જમવામાં સ્વાદ ના મળી શક્યો?, એના મિત્રોને સાચવી ન શકાયાં?….ક્યાં અડચણ આવી?’- પોતાના દીકરાની આંખોમાં આંસુ જગતની કઈ મા જોઈ શકે?

દીકરો ડૂસકાં ભરતા બોલ્યો: “મા ! મને આ ઈસ્ત્રીબંધ રૂમાલ ના જોઈએ. મને તો તારા આ સાલ્લાનો પાલવ આપ જેનાથી હું કાયમ મારા હાથ લૂંછતો આવ્યો છું.”

મા-દીકરો રડતા રડતા એકબીજાને ખૂબ પ્રેમથી ભેંટી પડ્યા. જગતની કોઈ તાકાત તેમને છુટા પાડવા શક્તિમાન નહોતી. અને એ આંસુઓની પાછળ ઘૂઘવાતો હતો મમત્વનો મહાસાગર….

શ્રી યશવંત કડીકર સાહેબની આ નાનકડી પણ સાગર સમાવતી વાર્તા મેં વર્ષો પહેલા વાંચેલી ને પછી (આંસુ સાથે જ સ્તો) મારી ડાયરીમાં ટપકાવી દીધેલી.

દોસ્તો, માનો યા ના માનો…૧૩મી મેનો આ ‘મા નો દિવસ’ મને ‘ખાસ ઉજવવો’ જરા પણ ગમતો નથી.

ના બાપા ના…આ ૧૩ ના (શુકનિયાળ) આંકને લીધે નહિ પણ કેમ જાણે…આખી દુનિયામાં ફક્ત આજ દિવસે જ્યાં જુવો ત્યાં બસ ‘હેપ્પી મધર્સ ડે’નો સુકો વાઈરલ વાયરો ફરી વળે છે ને ચારેકોર મેસેજોની હારમાળા સર્જાઈ જાય છે. .

શું મારા માટે….મા ફક્ત એક દિવસ મનાવવાની ચીજ છે?

  • જે ઘડીએ તેણે મારો ગર્ભ રાખ્યો…ને નવ મહિના સુધી જતનથી સાચવ્યો એ ઘડીઓનું શું કરું?
  • જે ઘડીથી તેણે મને જન્મ આપી પોતાની ઊંઘ મારા નામે કરી દીધી એ મોંઘેરી મિલકતનું શું કરું?
  • જ્યારથી તેના ધાવણને ચાખવાની શરૂઆત કરી એના એક-એક ટીપાંની તાકાતને ક્યાં ક્યાં સાચવું..ક્યાં વાપરું?
  • કમરમાં દુખાવો ભરાઈ ગયો હોવા છતાં બગડેલા બાળોતિયાંને ઘસી ઘસી સાફ રાખ્યા હોય તે ભીનાશી દર્દની શું દવા કરું?
  • નળને નીચે, પાટલા પર ઉભો રાખી એક કણ પણ સાબુનો આંખમાં ન ઘુસે એવી સિક્યોરીટીથી નવડાવ્યો હોય એ બધાં ધોવાણનો શું હિસાબ કરું?
  • યાર…એ મારી સ્કૂલના પહેલે દિવસે ખુશીના આંસુઓ સાથે રડતી હોય ને મને ક્યાં બેસાડ્યો છે તેનો બધો જ ખ્યાલ કરી મારી ક્લાસ ટિચરને સમજાવતી આવે તેવી સમજણ હું કઈ રીતે બાંધી શકું? 
  • પરીક્ષા વેળા…ના છોલાયેલી પેન્સિલ હોય કે ભુલાયેલું રબર-સંચો..એવું બધું કંપાસપેટીમાં મુકવાની મેમરી મારે કેમે કરીને ભૂલવી?
  • દોસ્તો સાથે ક્યારેક અચાનક બહાર જમીને આવવું પડ્યું હોય ત્યારે રાખી મુકેલા નિસાસાયુક્ત જમણની થાળી મને કઈ રીતે સાફ કરવી? એનો ઉકેલ ક્યાંથી મેળવું?
  • પ્રાથમિકથી લઇ માધ્યમિક. ને પછી સ્નાતક (ગ્રેજ્યુએશન) કે અનુસ્નાતકના દરેક સૂતર પર આવેલા પરિણામોની રાહ જોવામાં અડધું આયખું ભરાવ્યું હોય એવું મજબૂત દોરડું મને ક્યાંથી લાવવું?
  • અલ્યા ભાઆઆય ! મારી શરૂઆતી નોકરીથી લઇ છોકરી જોવાના દરેક કાર્યોમાં તેના વિના કોઈ વીણા કે વાજુ વાગી શકયું છે?- આવા સૂરનું રિકોર્ડિંગ મને તો હજુએ કરતા આવડતું નથી.
  • અને…અને..અને…હજુયે…પોતાના શારીરિક દર્દમાંયે દુવાઓની દવાનું કન્ટેઇનર મોકલતી રહેતી હોય એ બધાંની કસ્ટમ-ડ્યુટી કેમ કરી ભરું?

બસ.. હવે આગળ કેમ લખવું….શું કહેવું…કેવી રીતે ચૂકવવું??????

આ અશક્ય છે….આ ઈમ્પોસિબલ છે….યેહ નામુમકીન હૈ !….‘હાઝા મુશ મોમકીન’

કમબખ્ત ! આપણને જન્મ એક જ વાર મળતો દેખાય છે. મા ના ઋણી બનવા માટે.  

તો પછી ખાસ-મ્-ખાસ આ મેની ૧૩મી શું કામ…શા માટે? Why?

માફ કરજો દોસ્તો. મારા માટે અને મતે મા તો…દરરોજ….અરે! હરઘડી મનાવવાનો મહોત્સવ છે.

તમારું કેમનું છે?