નાઇલને કિનારેથી….

સમૃદ્ધિ…..વિચારોથી, વાણીથી, વર્તનથી, અનુભવથી!

Tag Archives: મહેનત

કેશ-કીર્તન કલાકાર: નાસિર સુબ્હાની

streets-barber (image Credit: Quartz Media)

નાસિર સુબ્હાની: ૨૮ વર્ષનો આ ‘ટેટુ શોખીન છોકરો થોડાં જ વર્ષ અગાઉ ઈરાકથી ઇમિગ્રન્ટ બની ઓસ્ટ્રેલિયામાં આવ્યો. તેનો દેશ છૂટ્યો, દોસ્તો છૂટ્યા, યાદો-ફરિયાદો છૂટી. પણ એક બાબત કેમે કરીને ન છૂટી. અને તે હતી તેનામાં રહેલી ઈન્સાનિયત.

દુઃખ જ દર્દની દવા બને છે, એનું ભાન તેને ત્યારે થયું જ્યારે મેલબોર્નની ગલીઓમાં તેને ઘણાં દિવસો સુધી ભટકવું પડ્યું…ઘર વિના, ખોરાક વિના. એટલે ફૂટપાથી ભૂખી ઝિંદગીએ તેને લાઈફના ઘણાં ઊંડા પાઠ ભણાવી દીધા.

ત્યારે એક દિવસે એક માણસ મૂફલિસી હાલતમાં, વધી ગયેલાં માથાના અને દાઢીના લાંબા વાળ લઈને પાસે આવી ઉભો રહ્યો. અને નાસિરને કહેવા લાગ્યો: “દોસ્ત, ડ્રગ્સના બંધનથી મુક્ત થવાને આજે એક મહિનો થયો છે. અને મારી પાસે પૈસા નથી. તું મને મારા વધી પડેલા લાંબા વાળ કાપી આપીશ?

અને બસ, નાસિરને કિક મળી, હજ્જામી કામ શરુ કરવાનો ધક્કો મળ્યો. અસ્ત્રો, વસ્ત્રો, કાતર લઇ શરુ કર્યું હજામનું કામ કરવાનો ધંધો મળ્યો. એવાં દરેક ફૂટપાઠી દોસ્તોને સાવ મફતમાં ‘મેક-ઓવર’ કરી આપવાનું કામ મળ્યું.

જ્યારે મનગમતું કામ ખૂટે નહિ એટલું મળતું જાય ત્યારે પેટનો ખાડો પણ પૂરવાની જવાબદારી એ કામ ખુદ પોતાના હાથમાં લઇ લે તો રોટી, કપડાં ઔર મકાનનું સોલ્યુશન આપોઆપ સામે આવી જાય છે.

આજે બે પાંદડે વધી ગયેલો ‘કેશ-કીર્તન’ કરતો નાસિર સુબ્હાની મેલબોર્નની કોઈક ગલીમાં હજુયે હોમ-લેસ લોકોને મફતમાં જ વાળંદી કામ આનંદી બનીને માનવતાનું માર્કેટિંગ કરતો જોવા મળી શકે છે.

દુનિયામાં આવાં નાસિર અઢળક હશે. જેમની ઈન્સાનિયત હજુયે મગજથી નહિ, પણ વાળથી ટકી રહી છે. સલામ છે એ સૌ સ્ટ્રીટ-સુખીઓને!

“દુ:ખીના દુ:ખની વાતો સુખી ના સમજી શકે,
સુખી જો સમજે પૂરું તો દુઃખ ના વિશ્વમાં ટકે”

(Image Credit: Quartz Media)

Advertisements

તો એ છે ભીખ માંગવાની એક નવી ઢબ…

અહીં કેરોમાં પાછલાં અમૂક વર્ષોથી ભીખ માંગનારાઓનું પ્રમાણ ઘણું વધી ગયું છે. યુઝુઅલી સોફિસ્ટિકેટેડ, સૂટબૂટમાં તાજામાજા નાહીને નીકળ્યા હોય એવા બુઝુર્ગ આદમીઓ, જીન્સ ટી-શર્ટ પહેરેલી જુવાન બાઈઓ અવારનવાર રસ્તામાં જતી વખતે ક્યાંકથી ટપકી પડે છે, અને પછી શરુ કરે છે એમની વિવિધ માંગણીઓ..

* — “સાહેબ! મારી ગાડીનું પેટ્રોલ ખલાસ થઇ ગયું છે. આમ તો ૧૦૦ પાઉન્ડનું જરૂરી છે પણ અત્યારે ૫૦નું પણ ભરી આપશો તો મહેરબાની. કે પછી…

* — “એ દોસ્ત! હું એલેક્ઝાન્ડ્રીયા શહેરમાં રહું છું. મારી પાસે ટિકિટના પૈસા ખલાસ થઇ ચુક્યા છે. ૫૦ પાઉન્ડ આપીશ તો તારું એહસાન.” યા તો..

* — “મારી દીકરી હોસ્પિટલમાં તડપી રહી છે. ઓપરેશન માટે એક પણ રકમ નથી. આ ડોક્ટરના પ્રિસ્ક્રીપ્શન માટે જો તું મદદ કરશે તો તારું ભલું થશે…” વગેરે..વગેરે…

ચાલો એ તો સમજ્યા કે આવી ઘટનાઓ બીજે ક્યાંક પણ બનતી રહેતી હશે. પણ થોડાં જ દિવસ અગાઉ ઘરની બહાર એક કૌતુક દીઠું. લઘરવઘર હાલતમાં એક બાઈએ અહીંની સફેદ કેરો ટેક્સીમાં છત પર મોટું સ્પિકર મુકીને, ડ્રાઈવર સાથે અંદર બેસી માઈકમાંથી અરેબિકમાં રીતસર ભીખની આજીજી કરી. જે મારી લાઈફમાં મેં પહેલી વાર જોયું.

શરૂઆતમાં તો લાગ્યું કે કોઈ ચૂંટણી પ્રચાર હશે (જો કે એ પણ તો એક તરેહની રાજકીય ભીખ જ છે ને!) -પણ જ્યારે તેના અવાજમાં ધીમે ધીમે આંસુઓ ટપકવા લાગ્યા ત્યારે ટેકસીની આસપાસ આવીને કેટલાંક લોકોએ તેને મદદ પણ કરી. અને બાઈએ શાનદાર અદાથી સારી એવી રકમ એકઠી પણ કરી લીધી.

પન્નાલાલ પટેલનું ક્વોટ છે: “ભૂખથીયે ભૂંડી ભીખ છે.” ત્યારે મને થાય છે. કે રેવોલ્યુશન પછી કેરોની હાલત એટલી તો કથળી નથી જ કે આવી રીતે ભીખ માંગવાનો નવો વેપલો શરુ થાય.

નિલ’અંબર’ 

” જેમને ખુદની ઉપર પૂરેપૂરો ભરોસો છે તેઓ ખુદાના ભરોસે બેસી નથી રહેતા. અલ્લાહ તો દેતા હૈ, પર બંદા કહા લેતા હૈ?!?!”