નાઇલને કિનારેથી….

સમૃદ્ધિ…..વિચારોથી, વાણીથી, વર્તનથી, અનુભવથી!

Tag Archives: વ્યક્તિ

કેશ-કીર્તન કલાકાર: નાસિર સુબ્હાની

streets-barber (image Credit: Quartz Media)

નાસિર સુબ્હાની: ૨૮ વર્ષનો આ ‘ટેટુ શોખીન છોકરો થોડાં જ વર્ષ અગાઉ ઈરાકથી ઇમિગ્રન્ટ બની ઓસ્ટ્રેલિયામાં આવ્યો. તેનો દેશ છૂટ્યો, દોસ્તો છૂટ્યા, યાદો-ફરિયાદો છૂટી. પણ એક બાબત કેમે કરીને ન છૂટી. અને તે હતી તેનામાં રહેલી ઈન્સાનિયત.

દુઃખ જ દર્દની દવા બને છે, એનું ભાન તેને ત્યારે થયું જ્યારે મેલબોર્નની ગલીઓમાં તેને ઘણાં દિવસો સુધી ભટકવું પડ્યું…ઘર વિના, ખોરાક વિના. એટલે ફૂટપાથી ભૂખી ઝિંદગીએ તેને લાઈફના ઘણાં ઊંડા પાઠ ભણાવી દીધા.

ત્યારે એક દિવસે એક માણસ મૂફલિસી હાલતમાં, વધી ગયેલાં માથાના અને દાઢીના લાંબા વાળ લઈને પાસે આવી ઉભો રહ્યો. અને નાસિરને કહેવા લાગ્યો: “દોસ્ત, ડ્રગ્સના બંધનથી મુક્ત થવાને આજે એક મહિનો થયો છે. અને મારી પાસે પૈસા નથી. તું મને મારા વધી પડેલા લાંબા વાળ કાપી આપીશ?

અને બસ, નાસિરને કિક મળી, હજ્જામી કામ શરુ કરવાનો ધક્કો મળ્યો. અસ્ત્રો, વસ્ત્રો, કાતર લઇ શરુ કર્યું હજામનું કામ કરવાનો ધંધો મળ્યો. એવાં દરેક ફૂટપાઠી દોસ્તોને સાવ મફતમાં ‘મેક-ઓવર’ કરી આપવાનું કામ મળ્યું.

જ્યારે મનગમતું કામ ખૂટે નહિ એટલું મળતું જાય ત્યારે પેટનો ખાડો પણ પૂરવાની જવાબદારી એ કામ ખુદ પોતાના હાથમાં લઇ લે તો રોટી, કપડાં ઔર મકાનનું સોલ્યુશન આપોઆપ સામે આવી જાય છે.

આજે બે પાંદડે વધી ગયેલો ‘કેશ-કીર્તન’ કરતો નાસિર સુબ્હાની મેલબોર્નની કોઈક ગલીમાં હજુયે હોમ-લેસ લોકોને મફતમાં જ વાળંદી કામ આનંદી બનીને માનવતાનું માર્કેટિંગ કરતો જોવા મળી શકે છે.

દુનિયામાં આવાં નાસિર અઢળક હશે. જેમની ઈન્સાનિયત હજુયે મગજથી નહિ, પણ વાળથી ટકી રહી છે. સલામ છે એ સૌ સ્ટ્રીટ-સુખીઓને!

“દુ:ખીના દુ:ખની વાતો સુખી ના સમજી શકે,
સુખી જો સમજે પૂરું તો દુઃખ ના વિશ્વમાં ટકે”

(Image Credit: Quartz Media)

Advertisements

રક્ષાબંધનની એક અનોખી ભેંટ….ટોઇલેટ !!!

Great Brotherly Gift for Rani

યુઝુઅલી રક્ષાબંધનનાં દિવસે બેન તેના ભાઈ પાસેથી કડકડતી કેશનું કવર, જ્વેલરી, મિઠાઈ-બોક્સ, કપડાં-જોડ જેવી કિંમતી ભેંટો (ઓફકોર્સ જાદુઈ ઝપ્પી) સાથે મેળવતી હોય છે.

પણ આ વખતે મધ્યપ્રદેશનાં શિવપુરી જીલ્લાના ભાટોઆ ગામની આંઠમાં ધોરણમાં ભણતી રાનીની તેના ભાઈ મહેન્દ્ર રાવતે આપેલી ગિફ્ટ અનોખી તરી આવી છે.

૨૯ વર્ષના આ ખેડૂત જુવાન મહેન્દ્રએ જુલાઈની શરૂઆતમાં જ તેની આ કઝિન બેનને મસ્તીમાં પૂછી લીધું કે “આ વખતે રાખીના તહેવાર નિમિત્તે બોલ તને શું ગિફ્ટ આપું?” – ઝંખવાણી પડી ગયેલી રાનીબેને એટલો જ સિરિયસ જવાબ મજાકમાં આપી દીધો કે “ટોઇલેટ”.

વાત પણ સાચી જ હતી. કેમ કે ગામમાં ઘરોની સંખ્યા કરતા સૌચાલયની સંખ્યા અડધા કરતા પણ ઓછી હોવાથી આ નાનકડી રાનીને બીજી લગભગ ૨૨૫ સ્ત્રીઓની જેમ વર્ષોથી હાજત રોકી રાખવાની ટેવ પાડવામાં આવી હતી. (આવાં વિસ્તારોમાં હજુયે છોકરીની જાતને દૂર ‘ડબ્બે જવું’ એટલે ડૂબી જવા જેવી બાબત છે.)

મહેન્દ્રએ વધારે ‘સોચ-વિચાર’ કર્યા વિના બેનની તકલીફને દૂર કરવા તેના ઘરની બાજુમાં બીજે જ દિવસથી સૌચાલય બનાવવાનું મિશન આરંભી દીધું.

ગામના છેડેથી ઘર સુધી પાણીની લાઈન લાવવામાં રૂ. ૨૦,૦૦૦/- અને બીજાં રૂ. ૧૫,૦૦૦/- બાથરૂમ કન્સ્ટ્રકશનનો ખર્ચો જાતે ઉઠાવી રક્ષાબંધનનાં એકાદ દિવસ પહેલા આ રેડી-ટુ-યુઝ ટોઇલેટ બનાવી ભાઈએ બેનની આખડી તેની પાસે આ રીતે રાખડી બંધાવી પુરી કરી છે.

દોસ્તો, ગજબ છે ને નાનકડી રાખીના એક નાનકડા તારની તાકાત ક્યારે કોની, કેવી ‘હાજત તમામ’ કરાવે છે?!?!?- આ તો મીની-સાઈઝ ઈચ્છા અને મેગા-સાઈઝ મોહબ્બતનો જ કમાલ છે. ખરું ને?

તમારામાંથી કોઈકે નોખી ગિફ્ટ આપી/ મેળવી હોય તો જણાવશો?

મોહબ્બતી મોરલો: “સંબંધોના તારનો વિસ્તાર અનંત હોય છે.”

(Photo Courtesy: thedailyeye.info)

સાહસ અને હસાહસનું સર્વનામ એટલે….

Sir Richard Branson

મને આ અંગ્રેજ બચ્ચો સર રિચાર્ડ બ્રાન્સન સીધેસીધો ગમે છે. જો લિસ્ટ બને તો એટ-લિસ્ટ બાવીસ કારણો મળી શકે. એટલાં માટે કે તેઓ મ્હોરા-માસ્ક વગરના ચહેરાવાળી વાઈબ્રન્ટ ઝિંદગી જીવે છે.

કોઈ દંભ નહિ, કોઈ ખોટો મુખોટો નહિ. અસલી ચેહરો, બિન્દાસ્ત-બેફિકર… જીવન. જે કરે છે તે ખુલ્લે આમ. ટોટલ ‘વર્જિન’ રહ્યા વિના, સદાબહાર ગ્રીન.

(આવું હું ‘સાવચ્ચ થોરાક’માં એટલાં માટે કહી શકું કે થોડાં વર્ષો પહેલા મુંબઈમાં ગેટ-વે-ઓફ ઇન્ડિયાની પાસે મેં તેમને દેશ- વિદેશની ‘ફેશન અપ્સરાઓ’ની વચ્ચે એમને કોઈક એડ-કેમ્પેઈન માટે ફોટો-સેશન કરતા જોયા’તા….બેપરવાહ!!!!)

એમની નસેનસમાં સનસનાટી સર્જવાની તન કી શક્તિ મન કી શક્તિ ભારોભાર રહેલી છે. તેમની કંપની ‘વર્જિન ગ્રુપ’ને પણ દરરોજ તરોતાઝા રાખી સમયાંતરે મિડિયાનાં કેમેરામાં સતત લાઇમલાઈટ બતાવતા રહે છે. 65 વર્ષે એમણે ડોસો કેહવું એ બુઢાપાનું અપમાન કહી શકાય. બુઢા હોગા ઉસકા દાદા !

અત્યાર સુધીની તેમની ઝિંદગીની સફરનું લેખું જોખું જોઈએ તો દરેક દિવસ એમના અને એમણે ઓળખનાર દરેક માટે કેસ-સ્ટડી જેવો બને. બાળપણથી જ ‘સાહસ અને હસાહસ’ નામના ફેકટર્સને તેમની મા એ ગળથુથી સાથે પીવડાવી છે.

એમને બસ કોઈક વર્જિન ‘પ્રોબ્લેમ’ દેખાવો જોઈએ. એમાંથી તેઓ ધંધો શોધી કાઢી પૈસા બનાવવું શરુ કરી દે છે. પછી જો હોગા દેખા જાયેગા જેવી અજબ અને ગજબ મર્દાનગી સાથે તેમાંથી સોલ્યુશન આપતા રહે છે. એટલે ઉદ્યોગ સાહસિકની વ્યાખ્યા સમજવાની ન હોય રાજ્જા…એ તો આવા રાજાઓને જોઈને જ શીખવાની હોય.

(હવે આટલું તો હું એમના સાત પુસ્તકોમાંથી ફકત ‘લૂઝિંગ માય વર્જિનીટી’ અને ‘સ્કર્યું ઈટ, લેટ્સ ડૂ ઈટ’ વાંચ્યા પછી કહી શકું છું.)

એમના પુસ્તકો ‘સફળતાની કથાઓ’ નહિ, પણ ‘નિષ્ફળતાની કહાની’ કેટેગરીમાં મૂકી શકાય. જેના પાને પાને આ વિલાયતી કાદુના ડાયરા સંભળાય છે. અને એ પણ ડુંગરે નહિ, ટાપુઓ પર.

ટાઈમ હોય તો ખાલી આ લિસ્ટ પર પણ નજર મારી તેના પુસ્તકોના પ્રિવ્યુ વાંચશો તો પણ અટકાયેલાં કોઈક કામની વર્જિનીટી તૂટશે એની ગેરેંટી.: http://amzn.to/1NtzHMV

વર્જિન મોરલો:

“જે ડરે, એ રડે.
જે ખસે, એ હસે”

(આમ તો આ ક્વોટ રિચાર્ડબાબજીનું સમજી વાંચવાનું….બાકી આવું લખવાનું મને પણ સૂઝ્યું એમની અનેકાનેક ઓડિયો-વિડીયો ચેનલ્સ માંથી.)-

તો બોલો, આજે તમને કયો ગઢ જીતવો છે?

(Image Credit: http://99u.com)

આને શું કહેવું, સમયનું સાયકલિંગ કે સંજોગોનું રી-સાયકલિંગ?

Re-Cycling Of Time Or Situation?

recycling bins Re-Cycling Of Time Or Situation?

મારી નજરની સામે સમયાન્તરે આખો ઘટનાક્રમ બન્યો છે, લાંબો છે. પણ તેમાં રહેલી સમજણ ટૂંકાવી લખું છું. ધ્યાનથી વાંચશો તો તમારામાંથી કોઈકને જીવનનો રાહ મળી આવશે. સવાલ ફક્ત આટલો થાય છે કે: આને શું કહેવું, સમયનું સાયકલિંગ કે સંજોગોનું રી-સાયકલિંગ?
— — —
એક મસ્ત મજાની દિલદારી છોકરીના દસ વર્ષ અગાઉ લગ્ન થાય છે. લગભગ બે વર્ષ પછી દિકરો જન્મે છે. ત્યારે છોકરીને શંકા જાય છે કે ‘પતિની નજર એક બીજી સ્ત્રી પર છે અને કાંઈક ચક્કર ‘ચાલુ’ છે. છોકરી ચુપ રહે છે. બીજાં ત્રણ વર્ષ બાદ દિકરી જન્મે છે.

છોકરીના પતિની ‘ફક્ત ફ્રેન્ડ જ છે યાર’ વાળી વાતનું ‘લફરું’ ખુલ્લું પડી ‘મજબૂત માશૂકા’ બની ચુકી છે. પતિને બાળકોમાં બહુ રસ રહ્યો નથી, ને પત્ની માટે તો ‘જરા પણ’ કસ રહ્યો નથી.

છોકરી એ ત્રણની વચ્ચે ‘સાવ બિચારી’ બની છે. તેના પછીના ૩ વર્ષ માથાકૂટવાની અંદર વીતવા અને વીંટવામાં ગયા છે. પતિ તરફથી અપાતી ઘરખર્ચીતો ક્યારનીય બંધ થઇ ચુકી છે. પણ આ છોકરીમાં એક સજ્જડ પ્લસ પોઈન્ટ એ છે, કે તે ભણાવવામાં પણ ખૂબ હોંશિયાર છે એટલે જાણીતી સ્કૂલમાં અરેબિક ટિચર તરીકે જોબ કરી ઘરખર્ચ ચલાવે છે.

જે પતિ પાસેથી સુખ-સંભાળ, સેક્સ, સિક્યોરીટી જેવાં તત્વો ન જ મળે ત્યારે એ બધું જ મૂકી સાંત્વના માટે મા-બાપ પાસે આવે જ. ને પછી તો….ફેમિલી-વોર…ડાયવોર્સની સાંકળઘટનાઓ…..બાદ છોકરી મા-બાપ પાસે ને બાળકો એમના પિતા પાસે સેટ થાય છે. છોકરીના વાલીડા દુઃખીતો છે જ પણ “જે થાય છે તે સારું જ થાય છે.” બોલી સમયને સમયનું કામ કરવા દેવાની સલાહ આપે છે.

એક અંગત કુટુંબી સ્નેહી તરીકે હું તેમની આ આખી ઘટના ત્રણ વર્ષથી જાણું અને જોઉં છું. અને મારા મોંમાંથી પણ માત્ર એટલું જ નીકળે છે: “જે થવાનું છે તે બેસ્ટ થવાનું છે. બસ તું એ ‘બેસ્ટ’ નામની મોટી બસની રાહ જો બૂન.”

….ને ત્યાંજ ગઈકાલે મને સમયના ગોઠવાયેલાં ચોકઠાંમાંથી નીચે મુજબ સમાચાર મળે છે.

આ ડાયવોર્સી છોકરીનાં પતિની બીજાં શહેરમાં બદલી થઇ છે. જ્યાં તેની સાથે રહેતી બાળકીને જરાય ફાવતું નથી એટલે તે તેની દાદીમા પાસે પાછી જુના શહેરમાં આવે છે. દાદી તેને ત્યાંની એક મશહૂર સ્કૂલમાં ફરીથી રિ-એડમિટ કરે છે, જ્યાં એ પહેલા ભણતી હોય છે. જ્યારે દિકરાને તો ક્યારનોય બોર્ડીંગમાં મુકી દેવાયો છે.

થોડાં જ દિવસ બાદ સ્કૂલનાં ટ્રસ્ટીનો આ ડાયવોર્સી છોકરી પર ફોન આવે છે કે: “બેટા ! તારી માસૂમાને તું જ સંભાળી શકે એમ છો. એટલે અમે ચાહિયે છીએ કે આ જ સ્કૂલમાં શ્રેષ્ઠ અરેબિક ટિચર તરીકે તું જ યોગ્ય છે. બોલ સ્કૂલ ક્યારે જોઈન કરે છે?”

હવે આ ડાયવોર્સી છોકરીની એક આંખમાં તેની ‘માસૂમા’ પાછી મેળવવાના હર્ષિલા આંસુઓ તો છે જ પણ સાથે-સાથે ફરીથી ગમતું મેળવવાનો અને ગમ દૂર થયાનો અનેકગણો આનંદ બીજી આંખમાંથી નીકળી રહ્યો છે.
— — —
બોલો દોસ્તો, ત્યારે સવાલ થાય ને કે: આને શું કહેવું, સમયનું સાયકલિંગ કે સંજોગોનું રી-સાયકલિંગ?

સાયકલિંગ શોટ:

“આંખોમે રોક લે અપને ઇન આંસુઓકા તુફાન,
લેતી હૈ ઝિંદગાની હર કદમપે એક ઇમ્તેહાન.”
.
.
(Photo-Credit: dreamstime.com)

…તો એ નાનકડી ઘટના કાંઈક આ રીતે મોટો મોડ લે છે…

Google-Reunion Story

મુંબઈથી દિલ્હી આવેલી સેન્ટીમેન્ટલ સુમન તેના દાદાજી પાસે ઘરમાં પીળા પડી ગયેલાં પાનાંની એક જૂની ડાયરી લઇ આવી બેસે છે. દાદા તેમાંથી એક સેપિયા-ટોનવાળો ફોટો કાઢી બતાવે છે. જેમાં એક ઈમેજ એમની છે, ને બીજી વર્ષો પહેલા ભારત-પાકનાં પાર્ટીશન વખતે છુટ્ટા પડી ગયેલા બાળપણનાં દોસ્ત યુસુફની…

દાદા તો ફોટાની આગળ બનેલી ઘટના વર્ણવે છે, પણ સુમન ફોટા પાછળ રહેલી ઘટનામાં ડોકિયું કરવાની કોશિશ કરે છે. દાદાના એ બાળપણની યાદોમાં રહેલાં કેટલાંક કિ-ફેકટર્સને પકડે છે. પાકિસ્તાન, ભાગલાં, લાહોર, પત્થરનું મકાન, પતંગબાજી, મીઠાઈની ચોરી, મસ્તીવાળી સાંજ….
સુમન આવી સોનેરી સ્મૃતિને રિ-એક્ટીવેટ અને સંબંધોને રિ-યુનિયન કરવાનું નક્કી કરે છે. એટલે તેનું દિમાગ દોડાવવા ગૂગલ મહારાજના શરણે જાય છે.

ગૂગલ સર્ચિંગ દ્વારા એ જાણી લે છે કે યુસુફચાચા હજુયે હયાત છે, અને લાહોરમાં એમની એક મીઠાઈની દુકાન છે. “ફઝલ સ્વીટ્સ”
આવી ગૂગલિંગ કર્યા પછી સુમન એ ફઝલ સ્વીટ્સનો નંબર મેળવી ત્યાં ડાયરેક્ટ ડાયલિંગ કરે છે. અને પકડી પાડે છે સફેદ દાઢીવાળા યુસુફચાચાને……પછી ?- થોડાં અરસા પછીનું ફાસ્ટ ફોરવર્ડ દિલ્હીમાં…

…..યુસુફચાચા તેના પૌત્ર સાથે હાથમાં બેગ લઇ દાદાજીના ઘરના દરવાજે ઉભા છે.
એક તરફ યુસુફચાચાનાં મોંમાંથી “હેપ્પી બર્થડે યારાં” !!!! ને પછી હાથમાંથી બર્થડે ગિફ્ટ નીકળે છે, જ્યારે બીજી તરફ સુમન અને દાદાજીની આંખોમાંથી આંસુઓ…

ને બસ એ બધાં જ…બહાર પડી રહેલાં વરસાદ સાથે અંદરથી પણ ભીંજાઈ રહ્યાં છે. છે ને સ્વિટ કરતા પણ ‘સ્વિટેસ્ટી’ ઘટના!!!?!?!?!…

દોસ્તો, ગૂગલ માટે ભલેને આ દોઢ વર્ષ પહેલાની એક બ્રાંડ-સ્ટોરી-એડ હોઈ શકે. પણ આપણા સૌ માટે તો ‘સોલ-સર્ચિંગનો ધક્કો જ રહેવાનું છે.

મીઠાઈક મોરલો:

” જે નોખું >સર્ચે< છે, તે અનોખું <સર્જે > છે.” મુર્તઝાચાર્ય (ઈ.પૂ. ૨૦૦૭).

“બર્ગર-કિંગનાં અનોખા લગ્ન !”

Mr Burger-Ms. King

“ઇસ તસ્વીર કો ધ્યાન સે દેખિયે !”…….ફોટોમાં દેખાતા આ બે ચહેરાંઓની પ્રેમ-કહાની આમ તો બાળપણની છે. પણ આલમને તેની મેચ્યોરિટી પાછલાં અઠવાડિયામાં જ દેખાઈ છે. વાત કાંઈક આવી બની છે…..

અમેરિકાના ઈલિનોઈસ રાજ્યમાં આવેલા ન્યુ બર્લિન ટાઉનના આ જાડિયા જોએલ બર્ગર અને તેની પાકી પ્રેમિકા એશલી કિંગનું પ્રેમ-ચક્કર આમ તો પ્રાઈમરી સ્કૂલથી ચાલતું આવ્યું. પછી સેકન્ડરી અને કોલેજમાં તેનો રંગ પાકો થયો. જાણે-અજાણે બેઉની જોડી ‘બર્ગર-કિંગ’થી ઓળખાવા લાગી.

થોડાં દિવસો અગાઉ જ્યારે બેઉ જણાએ લગ્ન કરવાનું નક્કી કર્યું ત્યારે એક તરફ એશલી એટલી ભાવુક બની કે લગ્નની પાર્ટી ગોઠવવા (ને પ્રમોટવા) સીધી ફાસ્ટ-ફૂડ કંપની બર્ગર-કિંગની ઓફિસે જઈ પહોંચી. BK વાળાઓ એ ઓર્ડર પર પૂરતું ધ્યાન તો આપ્યું, પણ સાવ સામાન્ય ભાવે. જ્યારે બીજી તરફ જોએલ ભ’ઈએ સોશિયલ મીડિયામાં જાહેરાત કરી.

પણ ગયા જ અઠવાડિયે આ વાત બની વાઈરલ. અને ત્યાંના લોકલ ન્યુઝપેપર ‘સ્ટેટ જર્નલ રજીસ્ટર’નાં કોઈક રિપોર્ટરને સૂઝ્યું ગતકડું. ને બનાવ્યા ન્યુઝ કે “બર્ગર-કિંગનાં અનોખા લગ્ન !”.

બર્ગર કી બાત કુછ ઔર ક્રિયેટીવ ગરબડ હો કે આગે બઢી…

ત્યાંના બર્ગર-કિંગ કંપનીની PR એજન્સીએ આ વાતને ‘બેક’ થયેલી જોઈને આ બંને જોડીનો ડાયરેક્ટ સ્કાય્પ પર કોન્ટેક્ટ કર્યો. પછી સરપ્રાઈઝ આપી કે “જાવ મેરે બચ્ચોં…તમારા લગ્નમાં આવનાર દરેક મહેમાનને અમારા બર્ગર-કિંગ તરફથી ટોટલ જમણવાર….મફત !”

બોલો હવે, તમારામાંથી કોના લગ્ન થવાના છે?- જો તમારા બંનેનાં નામમાં કાંઈક અનોખું હોય તો શોધી કાઢો એવી બ્રાંડ, ને મેળવો માનુની સાથે મેરેજનું મેનુ………સાવ મફ્ફત !

(ખૈર, આવું જાણ્યા પછી હવે તો મનેય જવાબ મળ્યો છે કે ખાસ કરીને બર્ગરની બાબતે મેક-ડોનાલ્ડ કરતા આ કેમ ‘કિંગ’ છે.)

“અપની લાઈફમેં હમ સબ લોગ બેવકૂફ હૈ !!!”

Murtaza Patel with Johnny Lever

Murtaza Patel with Johnny Lever

Murtaza-Johnny_Lever-Abbas_Hirapurwala

Murtaza-Johnny_Lever-Abbas_Hirapurwala

બાઝીગરનો ‘બાબુલાલ’, ઈશ્કનો ‘મી. લોવાલોવા’, આવારા પાગલ દિવાનાનો ‘છગન છત્રી’, ખિલાડીનો ‘નારીયેલવાળો મદ્રાસી’ અને ક્યાંક વળી ‘ગફૂરભાઈ’ જેવા કેટલાંય અભૂલક રોલ્સ કરી લોકોના કોમેડી દિલો પર રાજ કરી દિલખુશકર જોહની લિવર સાથે મારી સાંજ Truly Unforgettable રહી.

આ તો મારા અઝીઝી Facebook દોસ્ત અબ્બાસભાઈ હીરાપુરે મને કૉફી હાઉસમાં ખેંચી લાવ્યા. હવે તેમની ફિલ્મી સ્ક્રિપ્ટ-રાઈટિંગ કેરિયરની વાતોની ચૂસ્કી સાથે કાપુચિનો કૉફી ભળી જાય, અને વાતોમાં સંતાયેલા તેમના ખૂબ નીકટના જીગરી જોહનીભાઈનો ઉલ્લેખ થાય ત્યારે ‘બ્રેક’ સર્જાય એમ કોઈ શક ખરો?

તાબડતોબ ફોન લગાવ્યો. જોહનીભાઈની એપોઇન્ટમેન્ટ અમારા હાથમાં આવી અને પગ લોખંડવાલાના ‘ઓક્સફર્ડ આર્કેડ’ના ૧૫માં માળે જઈ અટકી ગયા. થોડી જ સેકંડમાં વગર મેક-અપમાં પણ એમની જેમ આંખો ફાડી જોવો ગમે એવો બિન્દાસ ચડ્ડીદાસ વ્હાલો જોહની અમારી સામે આવી ગયો. ને પછી અમારાથી વાતોનું ‘લિવર’ એવું દબાવાઈ ગયું કે બે કલાક પછી ભાન થયું કે હવે અમને પણ ‘લીવર’ બનવું જોઈએ.

તેમના અંગત અનુભવોને પણ એક્સપ્રેશન્સ સાથે અડોઅડ બેસી સાંભળવા મળે ત્યારે એમના વાઈફ સુજાતાબેનને મોકલાવેલા કૉફી-બિસ્કીટ પર ‘એશ’માં જ જાય એમાં કોઈ શક ખરો? જોહનીભાઈ સાથે ગાળેલી આ નાનકડી સાંજ પર ખૂબ મોટો લેખ લખી શકુ. પણ વળી એ જ આદત મુજબ ‘થોરામાં ઘન્નું’ કરી એમના કેટલાંક કૉફી –ક્વોટસથી કામ પતાવીએ.

=> “સબકું તીન ઘંટે તક હસાતે રહેના સચમેં બો’ત સિરિયસ કામ હૈ બાવા !”

=> “મેરે શો કો સબસે ઝ્યાદા પસંદ ઔર એન્જોય કરને વાલી પબ્લિક પૂરે ભારતમે સિર્ફ ‘ગુજરાતી’ લોગ હૈ.”

=> “અપની લાઈફમેં હમ સબ લોગ બેવકૂફ હૈ. સમજ હોતી હૈ, ફિર ભી નાસમજ બનકર પૂરી ઝિંદગી સમજદાર’ બનને કી કોશિશ કરતે રહેતે હૈ.”

=>“જો લાઈફ હંમે આજ, અભી મિલી હૈ, વો હી સબસે ખૂબસૂરત હૈ. બાકી સબ વહમ હૈ.”

જોહનીભાઈ સલામ છે આપ જેવા મસ્ત મજાના માણુસને! અને અબ્બાસભાઈ સલામ તમને પણ તમારી આ માનવતાવાળી દોસ્તી પર…બોસ!- દિમાગ કી બત્તી કા પૂરા પાવર જલા ડાલા….ભાય!

લેવિટટાઉનમાં થયેલી ‘લવ’ની લેવી-દેવી…

MobCash_Man- Avi

ન્યૂયોર્કમાં એક નાનકડું ટાઉન છે.: લેવિટટાઉન. ત્યાં એક સ્ટેશનરી અને જનરલ પ્રોડકટ્સ સ્ટોર છે. જેના માલિક છે, અવિનાશ ગાંધી. અને તેમને સાથ આપતી પત્ની ભારતી ગાંધી.

લગભગ ૫૦+ વર્ષિય ગુજ્જુ અવિનાશભાઈએ તેની બોલવાની મિઠાશથી ‘એવું’ મજાનુ સ્નેહભર્યું વાતાવરણ રચ્યું છે કે તેના ગ્રાહકોમાં વર્ષોથી તે ‘એવિ’ તરીકે લાડકા છે. તેમણે તેમનાં રેગ્યુલર ગ્રાહકો સાથે એવો ઘરોબો કેળવ્યો છે કે…તેઓના નાના બાળકોનું ભણતર, તેમની રોજીંદી જરૂરીયાતો, તેમની પ્રોફેશનલ અને પર્સનલ લાઈફ વિશે સતત અપડેટ્સ મળતું રહે છે.. અને જરૂર પડ્યે એવિભાઈ તેમને માનસિક કે મનીવાઈઝ માઈક્રો મદદ પણ કરતા રહે.છે. (ઘણું ચ બધું ઠોરાંમાં સમજી જાશો.).

હાં ! …તો હવે થોડાં જ વર્ષ અગાઉ એવિભાઈના પત્ની ભારતીબેનને કેન્સરનું નિદાન થયું. પ્રથમ સ્ટેજમાં હતું એટલે સારવાર તો સમયસર થઇ ગઈ. પણ તેનાથી અવિનાશભાઈની ઘણી સારી એવી મૂડી ધોવાઈ ગઇ. ને વખત એવો આવ્યો કે તેમને વર્ષો જૂની આ દુકાન વેચવાનો કઠોર નિર્ણય લેવો પડ્યો.

તેમના રેગ્યુલર ગ્રાહકોમાંનો જ એક ક્રેઈગ ડેનિશને આ વાતની ખબર પડી. તેણે તેની પત્ની સેલેસ્ટે સાથે મળી એક (મદદગારી) ત્રાગું રચ્યું. બેઉએ એવિ-ભારતીને ખબર ન પડે એ રીતે છુપા રૂસ્તમ બનીને ફેસબૂક પર વિકેન્ડનો એક દિવસ નક્કી કરી ઇવેન્ટ બનાવી.: ‘મોબકેશ- ટુ હેલ્પ એવિ.’

લગભગ ૧૦૦થી વધુ લોકોએ તેને કન્ફર્મ કરી નક્કી કર્યું કે એવિનાં આવાં મુશ્કેલી ભરેલા સમયમાં ભેગા મળી સ્ટોરમાં એક સાથે ‘ખરીદીનો હૂમલો’ કરવો અને ધૂમ મચાવી બધી જ પ્રોડકટ વેચી મરાવવી. જેથી કરીને તેને સ્ટોર વેચવાની નોબત ન આવે.

ને બસ….બેનર્સ-પોસ્ટર્સ-ડેન્ગલ્સ પર ‘એવિ, વી લવ યુ’ ના નારા સાથે શરુ થઇ ‘એ વિ’કેન્ડી ઇવેન્ટ. એવિભાઈ અને ભારતીબેનના મહિનાઓથી રોકાયેલાં (દુઃખદ) આંસુઓ અનહદ ખુશીના આંસુઓથી રોકિંગ થઇ આવ્યા.

આવી સોજ્જી ઇવેન્ટ રચેલા ક્રેઇગ અને તેની પત્નીની ખુશીનું શું પૂછવું?- તેણે તો આખી આ ઘટનાને ૧૦ મિનીટની મુવી-ક્લિપમાં ફેરવી નાખી. જેમાં એવિ અને તેના ગ્રાહકોની અમેરિકન-ગુજ્જુ મોહબ્બતની આપ-લેનું અનોખું દ્રશ્ય જોવા મળે છે જ. પણ અંતમાં તેમનું ગુજરાતી હોવાની સાબિતી આપતું વાક્ય જોઈ ખુદ તમે પણ બોલી ઉઠશો.: “મઝા આવી ગઈ !”

દોસ્તો, આપણા સૌ જોનાર માટે આ ક્લિપ કદાચ નાનકડી હોઈ શકે. પણ તેમાં રહેલો સંદેશો ઘણો મોટો છે. અને મારી આજે ખાસ ઉમ્મીદ અને અપિલ છે કે….જોતા પહેલા આજની આ પોસ્ટમાં ખીલેલા મોહબ્બતનાં મૂવિ મોરલાને શક્ય એટલી લાઈક અને શેર કરી ખીલવવા દેશો. એટલાં માટે કે અહીં પણ અવિનાશભાઈનો ‘ગાંધી’ માર્ગ જ ‘અટક’માં આવ્યો છે.

ચેપ્ટર ચાચા !

Old Man & His Stick of Memories

શહેરમાં કૉલેજનું ભણતર પૂરું કરી, ફાઈનલ પરીક્ષા આપી એ લબરમૂછિયો છોકરો પોતાના ગામમાં પાછો ફરી રહ્યો છે. તેનામાં…

એક તરફ નવો જોશ છે, જોમ છે, હોંશ છે. કાંઈક કરવાની આશાઓ છે. ને બીજી તરફ કૉલેજમાં ન ભણાવાયેલી મજબૂરી છે, મજદૂરી છે, મોંઘવારી છે, મારામારી છે.

ટ્રેઈનમાં પણ જનરલ ડબ્બે જ મુસાફરી કરવાની હોવાથી ઉપડવાના અડધો કલાક પહેલા જ તેણે સ્ટેશન પર આવી જગ્યા રોકી લીધી છે. બારી પાસેની એક સીટ પર તેની સાથે બેગ પણ ગોઠવાયેલી છે. (કોઈક બીજું આવી આ જગ્યા પચાવી પાડે એ બીકે…સ્તો !)

ટ્રેઈન ઉપાડવાની થોડીક જ મિનીટ પહેલા એક બુઝુર્ગ ચાચા એક હાથે લાકડી પકડી તેની નાનકડી ટ્રંક સાથે સામેની સીટ પર ગોઠવાય છે. અને એ સાથે અત્યાર સુધી જગ્યા રોકી બેઠેલો મજૂર જેવો છોકરો ગાયબ થાય છે. ગાડી બધી રીતે, બધી બાજુથી ‘ગરમી’ સાથે હકડેઠઠ ભરાઈ ચુકી છે.

સમય પસાર કરવા એ ચાચા આ કોલેજીયન સાથે ‘આમ બાંતે’ કરવાનો પ્રયત્ન કરે છે. અડધો કલાકમાં તો, શહેરમાં ભણતી તેની પૌત્રીનાં લક્ષણોથી થઇ, કોલેજના આધુનિક શિક્ષણ પર ચર્ચા કરી ચુક્યા છે. (સાથે સાથે તેની ડૂચેદાર પીછોડીમાંથી સૂકાયેલી ખજૂર અને પતાસું પણ ઓફર કરી ચુક્યા છે.)

પણ સફરને સફરિંગ ગણી ચુકેલો આ કોલેજીયન કોઈની સાથે બહુ બોલતો નથી, કશુયે લેતો નથી. એ તો માત્ર પાછુ વાળે છે, તેના અડધો સે.મીનાં હોઠોની મજબૂરીવાળું તેનું અકારણ સ્મિત. (કેમ જાણે તેનામાં એ ‘બુઝુર્ગ ચાચા’ તરફ છૂપો અણગમો છે, દબાવાયેલી કોમી નફરત છે.?!?!?!)

ચાચાની અઢી કલાકની મુસાફરી હવે પુરી થવામાં જ છે. એમનું ડેસ્ટીનેશન આવવાને બસ થોડી મિનીટ્સ જ બાકી છે. એટલે તેઓ કોલેજીયનને ઉપર મુકાયેલી બેગ નીચે ઉતારી આપવા અરજ કરે છે. કોલેજીયન મહાપરાણે ઉભો થઇ પતરાની હળવી પેટીને અવાજ સાથે નીચે (ધીમેથી) પટકે છે. (કેમ ગુસ્સાથી વજન ન વધે?!?!? !!!)

પણ ત્યાં જ….

” બેટે, મૈ ઝ્યાદા પઢા-લિખા તો નહિ હૂં, પર કંઈ ચીઝોકો સમજ સકતા હૂં. અલ્લાહને તો હંમ સબકો ઇન્સાનિયત સે હી બનાયા હૈ. ન જાને કહાં સે હમ સબકે બીચ ક્યોં હેવાનિયત ગઈ હૈ?!?!? મોહબ્બત કા જવાબ મોહબ્બત નહિ રહાં. સફર કે દૌરાન તુમ્હે યું દિલ બંધ રખે હુવે દેખકર હંમે ભી અપની જવાની કે દિન યાદ આ ગયે.

માફ કરના બેટે…પર જવાની યુંહીં બેકાર ચલી જાયેગી, અગર યેહ દિલ ઇસ તરહ સે હંમેશા બંધ હી રહા તો…જિન્હોને હંમે પરાયા કર દિયા હૈ વોહ સબ વહાં ગદ્દીઓ પર બૈઠે તમાશા દેખ રહે હૈ ઔર હમ ઇસ તરહ ગાડીયોંમેં તમાશા બન બૈઠે હૈ…સમજના ઝરૂરી હૈ કી મોહબ્બત ઔર સિયાસત સાથ સાથ નહિ ચલ સકતે. સિયાસત ઉનકે લિયે છોડ દો. અપના કામ તો મોહબ્બત બાંટના હૈ…દિલ કો છૂના હૈ…”

થોડી વાર પછી કોલેજીયનને હવે…

એક તરફ સ્ટેશનનાં દરવાજે ટીકીટ ચેકર સાથે ન સ્વીકારાયેલી સૂકી ખજૂર-પતાસું વહેંચતા નીકળતા ‘પ્યારા ચાચા’ દેખાઈ રહ્યા છે…..ધીમે ધીમે..!! ને બીજી તરફ તેની આંખોમાં પસ્તાવાનાં આંસૂ ઉતરી રહ્યાં છે….ધીમે ધીમે…..

કોલેજના ૩ વર્ષમાં જે પાઠ ન ભણવા મળ્યો એનું પહેલું ‘ચેપ્ટર-ચાચા’ આ રીતે ખુલેલું જોઈ એ કોલેજીયન ખીલી રહ્યો છે.

– કથાકિરણ: આલોક પાંડે.
(Photo Credit: latimesphoto)

સંગીતનો માસ્ટર-બ્લાસ્ટર…આરડીએક્સ!!!

R_D_Burman

આમ તો મેં મારા બંને કાનોને નૌશાદ સાહ’બ, ઓ.પી. નય્યરસાંઈ, મદનમોહન બાપા જેવાં ક્લાસિક સંગીતધરોમાં વહેંચી નાખ્યા છે. એટલે એમાં બીજાં કોઈ ગમે તેટલો સોડાવોટર નાખે તો પણ ભરાયેલા મધને કોઈ અસર પહોંચતી નથી. સલામત રહે છે.

પણ જો તમારામાંથી હવે કોઈએ મને અડધી રાતે (સાડા અઢી વાગ્યે) ભારે ઊંઘમાં ૧ કરોડનો સવાલ કરી પજવવાનો ઈરાદો કર્યો જ હોય તો સાંભળી લ્યો કે મારો જવાબ ત્યારે પણ…..રાહૂલદેવ બર્મન જ હશે. હા! આવું હું દિલ અને ફેફસાંની સાક્ષીએ કહું છું.

મારી સાથે પસ્તાવા કરવા જેવી અસંખ્ય ઘટનાઓ બની છે. પણ ૨૭મી જુનનું મારું કન્ફેશન છે કે….મેં હાળા વા’લા એ બર્મનીયાને એના મોત પછી જ ઓળખ્યો. જીવતે જીવ મને એ કિશોરકુમારની સામે હંમેશા ‘શોરકુમાર’ જ લાગ્યો.

એમાં બચારા રાહૂલીયાનો કોઈ જ વાંક નથી. વાંક માત્ર મારા દિલમાંથી કાન સુધી જતી કનેક્ટીવીટી વચ્ચે નડેલા ‘વાલ્વનો’ જ છે. એણે જ એના મોત સુધી મારી સાથે એવો દાવ કર્યો ને મને ક્લાસિકમાં નવડાવે રાખ્યો.

એ તો વર્લ્ડ-જાહેર છે કે…સચિનદા બર્મનનું સૌથી બેસ્ટ કમ્પોઝિંગ રાહૂલદેવ છે. પણ રાહૂલની બેસ્ટ ટયુનનું નામ આપવામાં જીભ થોથવાઈ જાય છે. એક હોય તો આપું ને? ક્રિયેટી’વીટી’ જ્યારે સોનાની જ હોય પછી ચમકને કોઈ બાજુએથી જુઓ તો ‘એતા કી પાર્થ્ક્ય કરતે નો?’

જન્મ વખતે જેનું રડવાનું પણ ‘પંચમ’ સૂરે હતું એવું એમના બાબા સચિને તો કહી નાખ્યું. પણ પછી એમનું હસવું-રડવું-ખાંસવું-બગાસવું-બોલવું-ગડબડવું વિશે જે ઈતિહાસકારોને માહિતી હોય તે ગાઈડ કરી શકે. મેં એમાં કોઈ સર્ચ-રિસર્ચ કર્યું નથી. એવું જોવામાં કોને ટાઈમ છે લ્યા ? આ એમના ‘કમ્પોસ્ટ’ ખજાનામાંથી ઊંચા આવીએ તો ને?

આ સચિન નામ જ એવું ભડાકેદાર છે જેની’અન્ડર’ ‘રાહૂલ’ પછી જ નીકળે છે. ફટકાબાજીની પણ હાળી કોઈ હદ હોય કે નહિ? એક પછી એક ગીતોમાં સિક્સરો ઠોક્યે રાખવાની?!?!?! એય પાછી રનીંગ ભાગીદારી ગુલઝારી હોય, કિશોરી હોય. માણસ છેલ્લે સુધી કેટલી ‘આશા’ઓ રાખે?
ખૈર, તમે જોયું?- અત્યાર સુધી મેં એના એકેય ગીતનો ઉલ્લેખ કર્યો? આમ કહેવા બેસું તો ક્ષણની વાત છે પણ તેમ કહેવા જાઉં તો વર્ષો વર્ષો વીતે…

ટેપં‘:

“તો હવે જાહેર જનતાને જણાવી દઉં કે…૨૭મી જુનને રાખો બાજુએ… ‘રાહૂલ ડે’વ તો દરરોજ મનાવાતો ઉત્સવ છે. ખુલ્લાં નેટે દરરોજ નાખો એનું પંચામૃત!”

વધું ભાગે મા-બાપ એક બહુ મોટું પાપ કરે છે. એ કે…

પરીક્ષાઓના પરિણામ પછી….

• કોઈ કહે છે કે…“સાલું સમજણ નથી પડતી કે છોકરાંવને ક્યાં નાખવા- (ડિગ્રી કે ડિપ્લોમામાં?)”

• કોઈ બૂમો પાડે છે કે…“હાળું શિક્ષણની સિસ્ટમ જ એટલી ગૂંચવાળી છે કે બાળક કે વાલી નક્કી કરી શકતા નથી કે કેરિયરને ક્યાં બેસાડવું- (સાયકલ પાછળ કે કાર ઉપર?)”

• કોઈ બાપડો વંચના કરે છે કે…“ આપણા ખુદને જ સમજવાનો ટાઈમ નથી તો બાળકોને શું સમજાવીએ?”

સવાલો અનેક છે, તો જવાબો પણ અનેકાનેક છે. ચિંતા છે તો એની ચિતા પણ છે. ટેન્શન કાયકુ લેનેકા ભીડું?

તો પેશ હૈ…સિમ્પલ અને સાવ હટકે જવાબ મુર્તઝાચાર્યના ખુદના અનુભવોના પટારામાંથી….

થ્રી-ઈડિયટ્સના ફરહાન કુરેશીના અબ્બાજાને તો પછી કહ્યું’તું કે “જા બેટે તુજે જો ભી કરના હૈ વોહી કર. મેરી દુવાંએ તેરે સાથ હૈ.” પણ મારા વકીલ(ર) અબ્બાજાને મને વર્ષો પહેલા SSC પછી કહી દીધું’તું કે ‘જા દિકરા, તને જેમાં રસ હોય એમાં કૂદજે. જરૂરી નથી કે તું પણ મારી જેમ એડવોકેટ જ બને.” – ને બસ ત્યારથી બંદાએ નક્કી કર્યું’તું કે ‘અપૂન જો ભી કરેગા વોહ દિલસે કરેગા. હાથ તો સિર્ફ ઉસકા સાથ દેગા.”

સાયન્સમાં જબ્બર રસ એટલે એમાં મારી પહેલી છલાંગ. પણ ‘ઓવર કોન્ફિડેન્સના’ એક લેવલે મારાથી જ મારી ખુદની ટાંગ ખેંચાઈ ગઈ અને બારમાંમાં થયું બારમું. ગયા બારના ભાવમાં.

પણ..’વાલી’ઓ તો હતાં જ વ્હાલા. એટલે નિર્ણય લંબાવાયો… “હજુયે છૂટ છે…જે બનવું હોય તે બનજે. બસ ધ્યાન રાખજે કે બેધ્યાન ન બની જવાય.”
ને ત્યાર પછીની સ્ટોરીતો અમારા Yogesh Vaidya સર, Chinubhai સર, Shubha મેડમ, પ્રિ. Gemawat સર અને બીજાં કેટલાંય પ્રોફેસર્સની ટોળકીઓ જાણે છે. ભણવાની મસ્તી સાથે બિન- શૈક્ષણિક વૃતિઓમાં બિન્દાસ્ત બન્યો. રેન્કર પણ રહ્યો અને ઇન્ફોર્મેશનનું ટેન્કર પણ…કોઈ શક? પૂછ લીજીયે.

કારણ એટલું જ કે એ વખતે તો ઇન્ડિયામાં હજુ ઈન્ટરનેટને તેના લેબરરૂમમાંથી નીકળવાને ચંદ કલાકો જ થયાં હતા. ને છતાં તેનાથી થનારી અસરો, આવનારી તકો વિશે જાણવા પર મેં બ્રિટીશ લાઈબ્રેરીમાં અડ્ડો જમાવ્યો હતો. જેમાંથી ક્રિયેટિવિટીની નસ ફૂટી ને ગ્રેજ્યુએશન સાથે શરુ થયું મલ્ટીમીડિયાયુક્ત ગ્રાફિક્સ ડિઝાઈનનું ટ્યુશન.

ત્યારથી આજ સુધી સોફ્ટવેર્સ અને હાર્ડવેર્સના માર્કેટનો હું ૨૦ વર્ષીય સાક્ષી રહ્યો છું. છતાંય મને એવું લાગે છે કે હજુયે અધૂરો છું. ઘણું શીખવાનું બાકી છે. આ એજ ફેક્ટર છે જે મને અપડેટ રાખવાનું, કમાણી કરવાનું બળ પૂરું પાડે છે.

હવે તમને લાગે કે તમારા બાળકને (તમારું નામ નહિ) પણ ‘અટક’ સાર્થક કરવાની તક મળવી જોઈએ તો બસ….એમને ‘અટકમાં’ ન લેશો. એમને ખુલવા દેજો….ખીલવા દેજો.

મુર્તઝા પટેલનો ‘પેરેન્ટિંગ પંચ:

“વધું ભાગે મા-બાપ એક બહુ મોટું પાપ કરે છે. એ કે…બાળક માટે ‘સફળતા અને નિષ્ફળતા’ નામની સીમાઓ નક્કી કરે છે. ને બસ…યુદ્ધ ત્યાંથી જ શરુ થાય છે.”

#‎gujrati‬ ‪#‎careerguidance‬

ભલાઈના ફટકાં મારતો એક અનોખો ‘બેટ’મેન !

Baltimore_Batman

Photo-source: (News.yahoo.com & Wto.com)

અમેરિકાના મેરીલેન્ડ રાજ્યના બાલ્ટીમોર શહેરમાં ૪૯ વર્ષનો લેની રોબિન્સન ઘણી મહેનત કરીને કરોડોપતિ બન્યો છે. તેની આ માલેતુજ્જારી પાછળ વિશ્વ-પ્રસિદ્ધ ફિક્શન કેરેક્ટરનો ‘ફટકો’ પણ શામેલ છે. જેને આપણે સૌ ‘બેટ’મેન તરીકે ઓળખીયે છીએ.

અઢળક ધનનો આ સ્વામી પૈસાની રેલમછેલ વચ્ચે પણ પસીનાવાળું ભલાઈનું અનોખું કામ કરે છે.

દર અઠવાડીયે લેની તેની બેટમેન-થીમવાળી કારમાં નીકળી બાળકોની હોસ્પિટલમાં પહોંચી સરપ્રાઇસ સાથે બેટમેનના માસ્ક્સ, ટોપી, શર્ટસ, યુનિફોર્મ જેવી પ્રાઈઝ આપે છે. આ એવાં બાળકો છે જેઓ લાંબા વખતથી બીમારીનો ઈલાજ કરાવી રહ્યાં છે.

હોસ્પિટલના પ્રાંગણમાં બાળકો સાથેના જલસામાં નર્સ-ડોક્ટર્સ પણ શામેલ થાય છે. એટલું જ નહિ, જે ચાલવામાં સમર્થ નથી એવાં બાળકોના બેડ પાસે પહોંચીને જાતે ગિફ્ટ્સ પણ આપી આવે છે. તેમને વ્હીલચેરથી બહાર લઇ આવી હલ્લા-ગુલ્લાંમાં શામેલ કરી દે છે.

ઘણીવાર તેની અનોખી કાર અને બેટમેનના સ્વાંગમાં ટ્રાફિક પોલીસે પકડ્યો પણ છે. પણ…બંદા તેની દિલદારીથી પોલીસમેનને પોલિશ્ડ કરી નાખે છે. તેનું કહેવું એમ છે કે…જે બાળકો મર્દાનગીના સ્વપનાં જુએ છે તેમને હકીકતથી આવી ખુશી આપવી એ ‘મેન’નું કામ છે. ભલેને એ પછી ‘બેટ’, સ્પાઈડર કે સુપરમેન હોય !

મેન(યીઆક) મોરલો: “બાળકોને ‘મેન’ની જરૂર છે, મેનર્સતો પછી આપોઆપ મળી જાય છે.” ખરું ને ?

તુમ બેસહારા હો?…..

“હસ કર ઝિંદા રહેના પડતા હૈ…અપના દુઃખ-સુખ સહેના પડતા હૈ,
રસ્તા ચાહે જીતના લંબા હો…દરિયા કો તો બહેના પડતા હૈ.”

દોસ્તો, તમારામાંથી કોઈકને ક્યારે એવું થયું છે કે……..

•=> કોઈક નિકટની વ્યક્તિ/ દોસ્તે તમને ‘લેના બેંક’ બનાવી તમને કાયમી `બનાવે રાખ્યા` હોય?

•=> આહ ! આખા બ્રહ્માંડમાં તમે જ માત્ર એક દુઃખી જીવ છો? અને આખી દુનિયાએ તમને એકલા પાડી નાખી છે?

•=> સંબંધોની બાબતમાં ‘કટી પતંગ’ બની ગયા છો અને કોઈક ઝાડ કે પત્રના શેડ નીચે ‘લટકી’ ગયા છો?

•=> સમાજને હમણાં જવા દો…કુટુંબમાં પણ તમારી પાવલી સંભળાતી નથી?

જવાબ જો::: દુઃખદ “હા………હા……..હા” હોય તો તમે આજે બરોબર જગ્યાએ આવી ગયા છો. કારણકે જે ગીત આજે હું શેર કરી રહ્યો છું એમાં ઉપરોક્ત દર્શાવેલા નાનકડા માનસિક રોગની દવા મળવાની છે.

જેનું નામ છે. (કાકા રાજેશ ખન્ના, નામે સાદી પણ ભડકદાર સિમ્પલ કાપડિયા અને અશોકકુમાર યુક્ત ફિલ્મ અનુરોધનું ગીત) “તુમ બેસહારા હો તો કિસી કા સહારા બનો.”

આ ગીત મને કંઈ એટલા માટે નથી યાદ આવ્યું કે થોડાં મહિનાઓ અગાઉ ગુજરી ગયેલા મન્ના ડેજી એ ગાયેલું છે. આ તો મારો અઠવાડિયે- પંદર દિવસે લેવાનો રેગ્યુલર ડોઝ છે. મન્નાજી તો બ્રાન્ડ-વેલ્યુ વધારી આપી છે.

જુઓ ભ’ઈ….એમાં દાદામુનીને બાળકો અને છોકરીઓ સાથે ગાતા જોવાના નથી. પણ તેમના ખુલ્લાં દિલે બતાવેલા મસ્તીભર્યા એક્સપ્રેશન્સ માણવાના છે. અને ગીતની પાછળ રહેલાં શબ્દોની જાણવાના છે. કેમ કે ખુશીઓને પાછી મેળવવાની દવા એ જ તો છે.: ‘બીજા ને મદરૂપ થવું.’

“કશ્તી કોઈ ડૂબતી પહોંચા દો…કિનારે પે,
તુમકો અપને આપ હી કિનારા મિલ જાયેગા”

મન્નાજી વિશે જ્યારે પોસ્ટ લખી હતી ત્યારે એમાં માત્ર આ ગીતનો ઉલ્લેખ કર્યો હતો. એમાં દોસ્ત Keyur Savaliya એ એટલી બધી અધીરાઈ બતાવી કે…થોડું વધારે લખવાની જરૂર પડી જ ગઈ.

હવે એક વાત ૭૧૭ વાર કહેવાની જરૂર ખરી? જાવ ભાઈઓ-બૂનો જાવ. અહીં નીચે મુકેલો ૭: ૧૭ મિનીટનો વિડીયોનો સહારો લઇ લ્યો. કેમ કે…મન્ના કે મુનિદાદા વારંવાર નથી મળતા.

આંખોમાં ધરબાયેલી….એક ‘હોલી’ !

Holi

૨૦ વર્ષની વય બેહોશમાં રહેવાની નહિ, પણ જવાનીથી હોશમાં આવવાની હોય છે. આવું મોટાભાગના સંતો કે મોટીવેટર્સ કહેતા આવ્યા છે. એગ્રીડ. પણ હવે કહો કે…

૨૦ વર્ષ અગાઉ જ્યારે નવા- નવા કોલેજમાં (મમ્મીએ મહાપરાણે કહ્યું હોય તો) માથામાં કોકોનટ તેલ નાખી આવ્યા હોઈએ અને બીજે દિવસે આવનારી હોળીનું રિહર્સલ સાંજે છૂટતી વખતે થવાનું હોય ત્યારે શું હાલત થાય?

બીજાં દોસ્તોની મને હજુયે ખબર નથી પણ મારી સાથે આ ‘હોલી’ ઘટના બની હતી એટલું મને યાદ છે.

સાંજે કોલેજના છેલ્લા પીરિયડનો બેલ વાગી ગયો. ને જાણે ‘ગાયો’નું ધણ વાડામાંથી છૂટવા જે રીતે ધમાધમી કરે એવી જ રીતે કેમ્પસની બહાર મિનીટ્સમાં ‘ગાય્સ’નું ટોળું ધસી આવ્યું અને જોતજોતામાં ખિસ્સામાંથી ગુલાલની વર્ષા શરુ થઇ ગઈ. કોરીડોરમાંથી આ દ્રશ્ય જોઈ હું વિચારી રહ્યો કે ‘માઇલા ! આજે રંગહીન શર્ટ તો ગયું બારના ભાવમાં. પણ ઘરે તો ‘મા અને સર્ફ-એક્સેલ હૈ ના’….જો ભી હોગા દેખા જાયેગા….

“એક્સક્યુઝ મી !” – મારી પાછળથી સોફ્ટ અવાજ આવ્યો. – “મને ગુલાલ-રંગોથી નફરત છે. એટલે હોળી રમવાથી હંમેશા દૂર રહું છું. તો પ્લિઝ, મને કોલેજની બહાર નીકળવામાં મદદ કરીશ?”

“ઓહ, પણ કેમ? કોઈ ખાસ કારણ?”- મારાથી સામો રંગીન સવાલ પૂછાઈ ગયો. પણ સંગીન સવાલ અને થોડાં જ દિવસો અગાઉ ક્લાસમાં નવી વિદ્યાર્થીની તરીકે જોઇન્ટ થયેલી રક્ષિતાને મોંમાંથી જવાબ આપવા કરતા ત્યાંથી બહાર નીકળવાની વધારે તાલાવેલી હતી.

“ચાલો” – કેમ્પસમાં ‘રંગમાં આવેલા’ મારા બીજાં ગ્રુપ-દોસ્તોએ અમને બેઉને જોવા અને સમજવાની કોશિશ કરવામાં રંગ છાંટવાનું પણ ભૂલી ગયા. અને મિનીટ્સમાં અમે બેઉ એકબીજાની ખૂબ નજીક ચાલીને ટોળાને પસાર કરી દરવાજે આવી ગયા.

“તને સવાલ થતો હશે કે મને રંગો સાથે નફરત કેમ છે, રાઈટ?” – એણે સીધું જ પૂછી લીધું.- “બીજું તો કાંઈ નહિ, પણ બે વર્ષ અગાઉ પપ્પાના ગુજરી ગયા બાદ મમ્મીને કોઈપણ બાબતે તકલીફ ન પડે એનું હું ધ્યાન રાખું છું. એટલે કલરવાળાં કપડાં ધોવામાં પણ. ……ઘરે વોશિંગ મશીન ભલેને હોય પણ મમ્મીને તકલીફ ન રહેવી જોઈએ. એકની એક દીકરી હોવ એટલે બીજું તો શું વિચારી શકુ, બોલ?”

એકસાથે આવેલાં ‘બોલ્ડ’ સવાલ અને જવાબ આગળ હું પણ ‘ક્લિન’ થઇ ગયો. થોડે આગળ જતાં બે ફાંટા આવી ગયા. એક એના બસ-સ્ટેન્ડ તરફ જવા માટે અને બીજો નજીકમાં જ આવેલાં મારા ઘરની તરફ જતી સ્ટ્રીટનો…

જરૂરી થોડું છે કે ‘હોલી’ પાણીથી જ રમી શકાય?- ધરબાયેલાં આંસુ પણ ‘હોલી’ જ હોય છે ને?

(ફોટો સોર્સ: http://anupjkat.deviantart.com/)

બાળકને ચોરી કરતા શીખવજો…..

Soft_Pillow_in_Plane

“અબ્બાજાન, આ નાનકડો તકિયો કેટલો સોફ્ટ અને ફાઈન છે, ને? જો આપણે ઘરે લઇ જઈએ તો હું તો દરરોજ એના પર જ માથું મુકીને સુઈ જાઉં.”

– પ્લેનની એક સફર દરમિયાન મારા નાનકડા દિકરાએ મને આવા એક લલચામણા સવાલ સાથે ઈમોશનલ ઓફર મૂકી.

“અબ્બાજાન, જલ્દી કરો ને. થોડીવારમાં તો આપણે લેન્ડિંગ કરીશું. પછી પેલા આંટી આવશે તો તકિયો પાછો લઇ જાશે અને આપણને લેવા નહિ મળે. ચલો લઇ લો !…………..ઓકે હું લઇ લઉં?. પછી તમે એને આપણી હેન્ડબેગમાં મૂકી દેજો. કોઈને ખબર નહિ પડે.”

– દિકરાની એ ખુશી તો જાણે મારા માટે લાકિંમતી હતી. એટલે જ પ્લેનની સીટ પર રહેલા એ નાનકડા અને સોફ્ટ તકીયામાં અમારા બંનેનું દિલ અને મગજ ભરાઈ ગયા હતાં. પણ એક તરફ લેવાની (કે ચોરવાની?) નાનકડી લાલચ અને બીજી તરફ એક માસૂમની માંગણી વચ્ચે અજીબ કશ્મકશ રચાઈ. – એમાં આખરે જીત્યું કોણ?

“મારા પ્યારા બચ્ચા ! આવો જ મજ્જાનો તકિયો તારા માટે હું દુકાનેથી ખરીદીને લાવી આપીશ. પણ જો આજે આ તકિયો આ રીતે પૂછ્યા વગર (ચોરી કરીને) લઇ જઈશું તો કદાચ તને સુવામાં મજા આવશે. પણ એ જોઈ મને ઊંઘ નહિ આવે. કેમ કે તેના પર મને દરરોજ એવું વંચાશે: ‘ચોરેલો તકિયો.’ – હવે તું જ બોલ કે તારા અબ્બાજાન સુઈ નહિ શકે તો તને ગમશે?”

“નહિ અબ્બા…..”- જવાબથી દિકરાએ મારા ગાલ ભીના કરી દીધા. આંસુઓથી નહિ પણ તેની નાનકડી અને સોફ્ટ કિસથી….

માસૂમ મોરલો:

બાળકને ચોરી કરતા શીખવજો. યેસ! વસ્તુઓની નહીં, પણ ઈન્સાનના દિલોની. પછી જુઓ કશાયની ખોટ નહિ પડે.