નાઇલને કિનારેથી….

સમૃદ્ધિ…..વિચારોથી, વાણીથી, વર્તનથી, અનુભવથી!

Tag Archives: Inspiring Story

લાઈફ એ જ લડ્ડુ !

Laddoo

“ઘરમાં ખરેખર કોઈ જો કોઈને વડીલ માનવું હોય તો એ છે સૌથી નાનું બાળક.”

– આવી સાવ સરળ સમજણ મને મારા પહેલા દીકરાના જન્મ પછી મળી ચુકી હતી. અને એટલે જ હું ‘કન્સલ્ટન્ટ’નું તો ટેગ માત્ર પ્રોફેશનને માર્કેટ કરવા માટે જ વાપરું છું. જ્યારે ઘણી બાબતોમાં કાઉન્સેલિંગની મઝા તો મને બચ્ચાંપાર્ટી સાથે વાત કરવામાં જ મળે છે.

તેમની માસૂમિયત, નિખાલસતા, નિર્દોષભાવ અને કુતૂહલવૃત્તિ એવાં અકસીર રિસોર્સર્સીસ છે કે જો તેમને જ વાંચવાની આદત પડે પછી પુસ્તક પણ ફીકા પડતા લાગે. તેમના પ્રશ્નોની ઝડી, આપણાં જવાબોની છડી, ને એમાંથી નીકળતા વળી પાછાં અનેક પેટાપ્રશ્નોની જીભાજોડી એટલે જાણે ઈશ્વર સાથે ચેટિંગ!

આજે રવિવાર છે. આપણાં માંથી ઘણાં લોકો મંદિર, મસ્જિદ, ચર્ચ, ગુરુદ્વારા માટે ‘બારે જવા’ કે પછી અંદર જ રહી બંદગી કરતા હોય છે. જે હોય તે. પણ સબૂર! થોડી વાર એવી કોઈપણ ‘ધાર્મિક’ ક્રિયા કરતા પહેલા જયાં હોવ ત્યાં રોકાઈને એક નાનકડી મીઠ્ઠી મધમધતી બાર મિનિટની શોર્ટ મૂવી ‘લડ્ડુ’ જોઈ લેજો.

લાખો શબ્દોને બદલે એક જ સીધી સરળ અને આસાન ભાષામાં ‘ધર્મ’ બતાવતી આ શોર્ટી ફિલ્મ જોયા પછી તમને પણ જાણે માસૂમ આચમન મળ્યા જેવું લાગશે. અને પછી આપોઆપ બોલી પણ જવાશે કે “હાશ! આપણી તો પૂજા (બંદગી કે પ્રેયર) આ જોઈને જ થઇ ગઇ ભૈશાબ! ” – ગેરેન્ટેડ!

મધમધતો મોરલો:  “સાચો ‘ધર્મ’….લડ્ડુ જ છે.”

Burp ! 😋

Advertisements

શું તમને એવા કાંકરા લેવા ગમશે?

Small_Stones_Diamonds

આરબી સંત ઝૂલકરનૈન તેમના શાગિર્દો (શિષ્યો) સાથે એક વાર સફર પર નીકળ્યા. મજલ લાંબી હતી એટલે તે સૌ સમયાંતરે કોઈક મુકામ પર આરામ કરી આગળ વધતા.

રાત શરુ થઇ. ચાલતાં-ચાલતાં અચાનક એક જગ્યાએ જમીન પર સૌને પગમાં નાનકડાં કાંકરાઓ ભોંકાવા લાગ્યા. અંધકાર એટલો ઘોર હતો કે આગળ ચાલવાની સાથે સાથે એક-બીજાંના ચહેરાઓ પણ જોવું મુશ્કેલ બન્યું.

ત્યારે જનાબ ઝૂલકરનૈને સૌને થોડાં સમય પૂરતું રોકાઈ જવાનું તો કહ્યું પણ સાથે સૂરજ ઉગે એ પહેલા જ આ જગ્યા છોડી દેવાની ઈચ્છા દર્શાવી.

શાગિર્દો તો થયા પરેશાન. તેઓને આવા નોકીલા કાંકરાવાળી જમીન પર શાં માટે રોકાઈ જવાનું કહ્યું હશે એ જાણવા તેમણે ઝૂલકરનૈનને પ્રશ્ન કર્યો. “જનાબ ! આવા કાંકરા-પથ્થર અમે અમારી ઝિંદગીમાં ક્યારેય અનુભવ્યા નથી. આ જગ્યાનો રાઝ શું છે?”

દોસ્તો, આ કાંકરાઓ જે લેશે એ સૌ પસ્તાશે. અને જે નહિ લે એ પણ પસ્તાશે.” – સંતનો જવાબ સાંભળી સૌ લોકોમાં એક રહસ્યનું મોજું ફરી વળ્યું.

કેટલાંક શાગિર્દોએ કુતૂહલવશ થઇ સંતની વાત માની કાંકરાઓને હાથમાં લઇ પછી રૂમાલમાં ભરી લીધા. એમ માનીને કે કાંઈક ન લેવા કરતા લઈને પસ્તાવું સારું.’

જ્યારે બાકીના શાગિર્દો… જેઓને આવી બાબત કાંકરીચાળા જેવી લાગી. તે સૌએ એમ માન્યુ કે…‘હાથમાં ખોટો વજન લઈને પસ્તાવુ એ કરતા ન જ લેવામાં શાણપણ છે.’ – આરામ ફરમાવી કાફલો પ્હો ફાટે એ પહેલા જ મંઝિલ તરફ આગળ ચાલ્યો.

સવારના પ્રથમ કિરણ સાથે ફરીવાર જનાબ ઝૂલકરનૈને સૌને થોડી વાર માટે રોકાઈ જવાનું કહ્યું. પછી ફરમાવ્યું: “જે લોકોએ રાતવાસો દરમિયાન કાંકરાઓ ભેગા કર્યા છે, તે સૌ હવે પોતાની પોટલી ખોલી જોઈ શકે છે.”

ઓહ ! પણ આ શું!!!!! કાંકરા લાગેલા એ પથ્થરો તો હિરા હતાં.

જે લોકોએ ગમ્મત ખાતર થોડાંક લીધાં હતાં તે સૌને વસવસો થયો કે…અમે આટલા ઓછાં જ કેમ લીધાં?!?!? જો હજુ વધારે લીધાં હોત તો??!!?!!!….જ્યારે જેમણે કાંકરા સમજી ન લીધાં તે સૌ તો એવા પસ્તાયા કે…તેમની પાસે માત્ર આંસુ જ હતાં.

હિરા-માણેક મોરલો:

‘જ્ઞાનનું પણ એવું જ છે. લઈએ તો પણ પસ્તાવું પડે અને ન લઈએ તો…..આહ ! ઘણું જ…’