નાઇલને કિનારેથી….

સમૃદ્ધિ…..વિચારોથી, વાણીથી, વર્તનથી, અનુભવથી!

Tag Archives: Poem

બોલ, ભીંજાવું છે?

CoffeeCulture

વરસાદી માટીની ખુશ્બુ અને કૉફીના ધૂંવા વચ્ચે એક અઝીમ ઇન્ટરકોર્સ સર્જાય છે. જે દેખાતું નથી એટલે જ માણવાની આહ! મજ્જા આવે છે. 
એક તરફ વરસાદના ટીપાં માણસના દિલને પાણી પાણી કરે છે તો બીજી તરફ કૉફીનો કપ દિમાગને પાણીપાણી…

બોલ ભીંજાવું છે?..આજે પણ, તારા રોજેરોજના
અડપલાંથી, લટોની વચ્ચે ફરતી તેજ ફિંગર્સથી,
હોઠ-હથેળીઓની વચ્ચે દબાઈ રહેલી હોટનેસથી,
વરસેલાં અને હજુએ અટકેલાં લીલા-સૂકાં ડ્રોપ્સથી,
ભીંજાતા રહીયે યાર, આજે પણ, રોજેરોજ, કાયમ…

પીવા માટે વરસતો ઠંડો વરસાદ અને પીવડાવવા તરસતો ગરમાગરમ કૉફીના કપ વચ્ચેની દુનિયામાં શૂન્યાવકાશ છે.

~ મુર્તઝા ‘અલ્ફન’ ~

 
Advertisements

આગ એટલે….

Fire

આગ.

આગ એટલે,

ચુલો સળગે,

ઘર સળગે,

બસ સળગે,

વન વગડે દવ લાગે,
ગેસનો બાટલો ફાટે,ત્યારે લાગે એ નહીં…

પણ આગ એટલે…

💥 જયારે તમે સાચે જ નિર્દોષ હોવ છતાં તમારા જ કોઈ સ્વજન દ્વારા ખોટો આળ લગાવવામાં આવે ત્યારે દિલમાં જે ઝાળ લાગે તે…લીલી આગ.

💥 પહેલી જોબના બીજા મહિને જયારે બોસ તરફથી “ગમાર, બુદ્ધુ, ડફોળ, મૂરખ, ડોબો” જેવાં ટેગ્સ સાવ મફતમાં મળે ત્યારે મુઠ્ઠીમાં દબાવેલી અગન એટલે… વાદળી આગ.

💥 ભરોસાપાત્ર કસ્ટમર દ્વારા ખૂબ મોટો ઓર્ડર મળે પછી કોઈજ કારણ જણાવ્યા વિના રિજેક્ટ કરવામાં આવે ત્યારે ઉદ્ભવેલી પીડા એટલે… પીળી આગ.

💥 “તારામાં એક સૂકો પાપડ ભાંગવાની ત્રેવડ નહિ ને મારી હારે લગન કરવા સ.” નો ગામઠી ટોણો વર્ષો સુધી કોઈકના શહેરીના પગમાં આંચ રૂપે શેકાય તે… સફેદ આગ.

💥 કપાળે વાગેલા સાવ સામાન્ય ઘા માંથી તાવ, ને તાવ માંથી જે કેન્સરની ગાંઠ ઉપસી આવે તે અદ્રશ્ય પીડા એટલે… લાલ આગ.

💥 યુવાનીમાં દબાવેલી અદમ્ય ઈચ્છાઓના પોટલાંનો ભાર બુઢાપામાં જ્યારે આંખોમાંથી લાવાની જેમ ઓકાય તે… કેસરી આગ.

💥 અને કાંઈ પણ કહ્યા વિના આપણે ચુપચાપ ‘ચાલ્યા જઇએ’ ને પછી ક્યારેય પાછા ન ફરીએ ત્યારે કોઈકની છાતીમાં જે યાદ કાયમ બળતી રહે તે… કાળી આગ.

આગ ક્યાં ક્યાં નથી? છતાંય સૌને દેખાય છે ખરી?? 

= મુર્તઝા ‘અલ્ફન’ =

હવે કોઈ ટીટોડીને કહો કે ઈંડા મૂકે….

હવે કોઈ ટીટોડીને કહો કે ઈંડા મૂકે,
અહીં છાપાંઓ પરસેવાથી ભીના થઇ જાય છે.

દૂધ-જ્યુસની જાહે’રાતો’ તો આવે આખા પાને,
પણ દિવસ આખો દિમાગનું દહીં કરવામાં જાય છે.

‘પેલો’ બૅકપેક બાંધી ભલેને રખડે ‘કંપની’ઓમાં,
કસર તો ‘પેલી’ની બુકાની બાંધી પુરી થાય છે.

મીર મરાય કે ફાંકા-ફોજદારી થાય છે ઓનલાઇને,
ને ઓફલાઈનમાં બૈરાની બૂમે ચરબી ઉતરી જાય છે.

અહીં ૪૮ સે. પર થોડું વધુ સહન કરીશું પંખામાં પણ,
ત્યાં ‘૪૦’ની સીટ પર ‘૧૨૨ને’ કેમ ઉકાળો થાય છે?

ધરમના નામ પર ધાડ પડે તોયે શું હવે!
પાણી તો દરેકેદરેક કોમનું ઉતરી જાય છે.

હવે તો કોઈ ટીટોડીને કહો કે ઈંડા મૂકે,
અહીં છાપાંઓ પરસેવાથી ભીના થઇ જાય છે.

– કૂલ કૈરોથી…મુર્તઝા ‘અલ્ફન’

ચાલ બેઉ જણા પીવા બેસીએ…

pexels-photo-935872.jpeg

શનિવારનું સુખન…..

” ચાલ બેઉ જણા પીવા બેસીએ,
એક પ્યાલો ગમનો, ને બીજો ખુશીનો
ઘૂંટવા નહિ પણ ઘૂંટમાં ઉતરવા જ સ્તો.

મને ય ખબર છે કે તું બેસે છે એ પહેલા
‘ચાહ’ પણ જોડે જ લઇ આવે છે કપમાં,
ને રકાબીમાં વગર અવાજે હું ગટકાવું છું.

બિસ્કિટ અને ચેવડો-ચવાણું કરતા પણ
આપણને માફક આવે છે વાતોના વડાં.
ત્યારે ‘મરચાં’ને તું ઘડીક વાર બાજુ મૂકી
સાકરની ગાંગડીઓ રાખે છે ડબ્બામાં.

સો સ્વિટ!

ચાલ આવ જલ્દી આજે પણ ફરીથી
ગમ અને ખુશીના કૉમ્બોપેક લઈને
બેઉ જણા પીવા બેસીએ.”

– મુર્તઝા ‘અલ્ફન’

‘જાગવાની રાહ’માં….

KhudaVand

વ્હેલી સવારે ક્યારેક તે 
‘ગીતા’ની ગાંસડી પીઠ પર 
ઊંચકી જાય છે,

તો કેટલીકવાર 
ભરબપોરે ‘બાઇબલનું બંડલ’
ખભે નાખી લઇ જાય છે.

ઘણીવાર ‘કુરાનનું કાર્ટન’ 
માથે લઇ જતા જોયો ત્યારે,

એ બંદાને સવાલ કર્યો કે..
“શું ‘આ બધાં’ને તમે વાંચો પણ છો ?!?!?”

ત્યારે ગળે અને ગાલેથી પસીનો લૂંછતા 
સહજ અને સજ્જડ જવાબ આપે છે…

“એમાં શું હોય છે એની મને હજુયે જાણ નથી 
પણ દિવસે એમાંથી મારી રોજી-રોટી નીકળે છે,

અને રાતે તેના ખાલી થયેલાં ખોખાંઓની 
પથારી પર આરામથી સુઈ જાઉં છું,
વ્હેલી સવારે જલ્દી પાછા ‘જાગવાની રાહ’માં….”

– મુર્તઝા ‘અલ્ફન’

ફોટો © Murtaza Patel